Των αγίων μας, που λαμπρύνουν το καλοκαίρι μας!...

Της αγίας Μαρίνας & αγίας Ελισάβετ της Ρωσίας (17 του Ιούλη)

 
Η αγία Μακρίνα η Φιλόσοφος και η Παγκόσμια Ημέρα για τη Μόρφωση των Γυναικών (19 Ιουλίου)

Ο Ιούλης προχωρά με προφήτη Ηλία, αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, άγ. Συμεών διά Χριστόν σαλό (& άλλους) ώς τον Αττίλα του 1974

St. Markella of Chios, the Much-suffering and Glorious Virgin Martyr - July 22
 

Monastery of Agia Markella (Chios, Greece)

Μικροί Χαιρετισμοί στην αγία Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού & άλλους αγίους
 
Orthodox Christians Saints in these days (July 18-22)

Επιστρέφουν κάθε χρόνο... Το εορταστικό 7ήμερο στην κατακλείδα του Ιούλη...

 

Το μυστικό των Παρθενομαρτύρων

Άγιοι & πανηγύρια του Ιούλη

Οι θρησκευτικές γιορτές ως παράγοντας ποιότητας ζωής

Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός όταν...  

"Παιδιά, ξέρετε τι είναι σήμερα;" 

Έμφυλη βία και αγίες

Δεύτερο μέρος του αφιερώματος Χριστιανισμός και φύλο

Goodnet

Θεόδωρος Ρηγινιώτης

Βλ. την εικόνα στην ανάρτηση Το μυστικό των Παρθενομαρτύρων 

 

Στα αρχαία χρόνια έχουμε ένα πολύ μεγάλο κύμα γυναικείας αντίστασης στην ανδρική εξουσία και βία: τις χριστιανές μάρτυρες. Γυναίκες, που συνελήφθησαν επειδή ήταν χριστιανές, υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και τελικά θανατώθηκαν χωρίς να λυγίσουν και χωρίς ν’ αρνηθούν την πίστη τους.

Οι γυναίκες αυτές – πολλές από τις οποίες ήταν κορίτσια κάτω των είκοσι ετών – δέχτηκαν τεράστιες τιμές από τους χριστιανούς όλων των εποχών, μέχρι και σήμερα. Μάλιστα μπορώ να πω ότι από τον χριστιανικό λαό τιμώνται πολύ περισσότερο οι γυναίκες μάρτυρες παρά οι άνδρες, εκτός από λίγους, όπως ο άγιος Δημήτριος, ο άγιος Γεώργιος, οι άγιοι Θεόδωροι ή ο άγιος Χαράλαμπος. Ο εορτασμός της μνήμης αγίων γυναικών μεγαλομαρτύρων, όπως η αγία Παρασκευή, η αγία Μαρίνα, η αγία Αικατερίνα, η αγία Ειρήνη, η αγία Βαρβάρα, η αγία Κυριακή, η αγία Χρυσή, η αγία Αργυρή κ.ά. είναι διαχρονικός και πολύ βαθιά ριζωμένος στον χριστιανικό πολιτισμό – και δεν εορτάζεται μόνο από τους απλούς ανθρώπους, αλλά και από τους πιο επίσημους, μέχρι και τους Πατριάρχες. Για παράδειγμα, η 4η Οικουμενική Σύνοδος, που εξέτασε το ζήτημα της ανθρώπινης φύσης του Χριστού, ζήτησε τη γνώμη της αγίας Ευφημίας, το άφθαρτο σώμα της οποίας φυλασσόταν και φυλάσσεται ακόμη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, τοποθετώντας στα χέρια της το δόγμα των ορθοδόξων και των μονοφυσιτών (που αρνούνταν την ανθρώπινη φύση του Χριστού).

Στις βιογραφίες τους, οι αγίες μάρτυρες δεν φαίνονται αδύναμα κορίτσια, που τ’ άρπαξαν και τα έσφαξαν σαν πουλάκια. Φαίνονται πανίσχυρες, ηγετικές μορφές, που στάθηκαν θαρραλέες μπροστά σε βασιλείς και ηγεμόνες, τους αποστόμωσαν, περιφρόνησαν την εξουσία τους, κορόιδεψαν τα μαρτύρια με τα οποία τις απείλησαν, τους εξευτέλισαν παραμένοντας γενναίες και σταθερές ό,τι και αν τους έκαναν, και τελικά απογειώθηκαν μέσα στο Φως του Χριστού και παραμένουν μέχρι σήμερα ζωντανές, σεβαστές, ισχυρές και θαυματουργές.

  Η αγία μεγαλομάρτυς Παρασκευή (εφηβικής ηλικίας), στη φυλακή προσευχόμενη δέχεται επίσκεψη από άγγελο, στο καζάνι με τη βραστή πίσσα τυφλώνει τον ηγεμόνα, στον ναό των ειδώλων - στο όνομα των οποίων τη βασάνιζαν, όπως χιλιάδες άλλες και άλλους χριστιανούς - τα γκρεμίζει με την προσευχή της (όχι με βία) και εν τέλει αποκεφαλίζεται, και ο ίδιος ο Χριστός της απονέμει το αιώνιο στεφάνι της αγιότητας. Από εδώ.

*** 

Κάποιες απ’ αυτές αντιστάθηκαν στον ίδιο τον πατέρα τους, όπως η αγία Βαρβάρα, η αγία Ειρήνη, η αγία Χριστίνα κ.ά. Άλλες, δίδαξαν και έφεραν στον χριστιανισμό εκατοντάδες ή και χιλιάδες ανθρώπους, όπως η αγία Φωτεινή (μαθήτρια του Χριστού), η αγία Αικατερίνα, η αγία Ειρήνη κ.ά. Ο τρόπος που καταγράφονται τα μαρτύριά τους σε βιογραφίες, ύμνους και εικόνες εκφράζει ένα διαχρονικό μήνυμα ενάντια στη βία που ασκεί η ανδρική εξουσία προς τη γυναίκα. Περιπτώσεις όπως της αγίας Βαρβάρας, που παραδόθηκε στα βασανιστήρια και τελικά θανατώθηκε από τον ίδιο τον πατέρα της, εκφράζει ένα συγκλονιστικό μήνυμα και κατά της ενδοοικογενειακής βίας. Περιπτώσεις όπως της αγίας Σοφίας και των τριών κοριτσιών της (ηλικίας 9 – 12 ετών), που βασανίστηκαν από τον αυτοκράτορα Αδριανό, εκφράζουν ένα συγκλονιστικό μήνυμα κατά της κακοποίησης των παιδιών!

Δυστυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις οι άνθρωποι δεν αντιλαμβανόμαστε το βαθύτερο νόημα όσων περιέχει η χριστιανική μας πίστη. Την αντιμετωπίζουμε σαν δεισιδαιμονία: ανάβω κερί για «να μας έχει ο Θεός καλά», όμως στην προσωπική μου ζωή δεν βελτιώνονται – συνεχίζω να έχω κακία, εγωισμό, μίσος, απληστία κ.τ.λ. Αν αντιλαμβανόμασταν τι ακριβώς εκφράζει η πίστη μας, ο κόσμος θα είχε γίνει πραγματικά όπως τον θέλει ο Θεός!

Ο τόπος του μαρτυρίου της αγίας Μαρκέλλας από τον πατέρα της (από εδώ)

 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας για τη βία κατά των γυναικών

Ο Μέγας Βασίλειος στο έργο του «Εξαήμερος» (όπου σχολιάζει τη διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης για τη δημιουργία του κόσμου) γράφει: «Άκου, άνδρα, τη συμβουλή που σου αρμόζει: Η έχιδνα αποβάλλει το δηλητήριό της, σεβόμενη τον γάμο της. Εσύ δεν αποβάλλεις τον σκληρό και απάνθρωπο χαρακτήρα σου από σεβασμό στον δικό σου γάμο;» (Εξαήμερος, ομιλία 7).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, για τη βία του άνδρα ενάντια στη γυναίκα του, γράφει: «Μη γένοιτο˙ διότι αυτό είναι μέγιστη ατιμία, όχι γι’ αυτήν που δέρνεται αλλά γι’ αυτόν που δέρνει. […] Και τι λέγω εγώ για τη γυναίκα; Ούτε δούλη θα ήταν ανεκτό σε άνδρα ελεύθερο να χτυπά και να χειροδικεί εναντίον της. Και, αν είναι μεγάλη ντροπή για τον άνδρα να χτυπήσει δούλη, πολύ περισσότερο το να σηκώσει το χέρι εναντίον ελεύθερης γυναίκας» (Λόγος κστ', Εις την Α' Προς Κορινθίους, 10).

«Ουχ οράς πώς αισχρόν πράγμα γυναίκα τύπτεσθαι;» (=δε βλέπεις πόσο αισχρό πράγμα είναι να δέρνεται μια γυναίκα;). Και παρακάτω: «Αισχύνη γαρ ανδρί γυναίκα τύπτειν» (=διότι είναι ντροπή στον άνδρα να χτυπάει γυναίκα). (Ομιλία «κατά της οργής», P.G., 62, 109-110).

Ο σκοπός του γάμου, κατά τον χριστιανισμό, δεν είναι η απόκτηση παιδιών, ούτε η αποφυγή της μοναξιάς, ούτε καν να είμαστε «ευτυχισμένοι». Είναι να γίνει ο άνθρωπος άγιος, μαθαίνοντας να αγαπά, να συγχωρεί και να είναι ταπεινός. Γι’ αυτό το λόγο, οι Πατέρες της Εκκλησίας ζητούν από τους συζύγους, τόσο από τους άνδρες όσο και από τις γυναίκες, να αποφεύγουν το χωρισμό. Το ζητούν, δεν το επιβάλλουν – η Εκκλησία παρέχει διαζύγιο. Όμως το να παραμείνεις στο γάμο παρά τις δυσκολίες, μπορεί να σε κάνει άγιο ή αγία, και αυτό είναι το σημαντικότερο από κάθε τι.

Είναι αλήθεια λοιπόν ότι ζητούν οι άγιοί μας από τις γυναίκες να μην εγκαταλείπουν τον σύζυγό τους, ακόμη και αν είναι βίαιος. Ζητούν όμως και από τον άνδρα να μην εγκαταλείπει τη γυναίκα του, ακόμη κι αν είναι ψυχοπαθής ή «δαιμονισμένη»!

Ο άγιος Τιμόθεος Αλεξανδρείας στη «ιε΄ κανονική ερωταπόκρισή του» λέει ότι, «σύμφωνα με γνώμη πνευματική», οι άνδρες δεν επιτρέπεται να χωρίζουν ούτε σε περίπτωση γυναίκας δαιμονισμένης «δεμένης με αλυσίδες»!

«Ερώτηση: Αν η γυναίκα κάποιου δαιμονίζεται, ώστε να τη δένουν και με αλυσίδες, και ο άντρας της λέει ότι δεν μπορεί να είναι εγκρατής και θέλει να πάρει άλλη γυναίκα, πρέπει να πάρει άλλη ή όχι;

Απάντηση: Επειδή υπάρχει κίνδυνος μοιχείας, διστάζω να απαντήσω... Όμως, σύμφωνα με γνώμη πνευματική, δεν πρέπει».

«Πάντα δε τα ελαττώματα των γυναικών φέρειν τους άνδρας προσέταξεν ο Θεός» (=όλα τα ελαττώματα των γυναικών πρόσταξε ο Θεός να ανέχονται οι άνδρες) γράφει ο ιερός Χρυσόστομος στην ομιλία που αναφέραμε πριν.

Ο κανόνας 77 του Μ. Βασιλείου ορίζει ότι «αυτός που εγκαταλείπει τη νόμιμη γυναίκα του και παίρνει άλλη υπόκειται στο αμάρτημα της μοιχείας σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου» και του ζητά περίοδο μετάνοιας οκτώ ετών, μετά από την οποία τον δέχεται στη θεία μετάληψη και μόνον πραγματικά μετανοημένο.

Κλείνω με έναν ακόμη λόγο του ιερού Χρυσοστόμου, που είχαμε παραθέσει στο προηγούμενο άρθρο μας: «Διότι η γυναίκα σου δεν ήλθε σε σένα για να ατιμάζεται, δεν εγκατέλειψε πατέρα και μητέρα και όλο το σπίτι της για να προσβάλλεται … Την πήρες συνοδοιπόρο και σύντροφο της ζωής και ελεύθερη και ισότιμη».

[Εκτενέστερη συλλογή αποσπασμάτων εδώ]. 

Αγίες που θανατώθηκαν από μέλη της οικογένειάς τους

 

Υπάρχουν αγίες που θανατώθηκαν από μέλη της οικογένειάς τους και η Εκκλησία τις κατέταξε στους μάρτυρες και εορτάζει τη μνήμη τους κάθε χρόνο. Η τιμή της μνήμης τους δείχνει την καταδίκη αυτής της βίας και περνά τα ανάλογα μηνύματα φρίκης για το γεγονός.

Τα πιο γνωστά παραδείγματα: η αγία Θωμαΐς της Λέσβου (3 Ιαν.), θαυματουργή ενώ ακόμα ζούσε, που ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τον σύζυγό της! Η αγία Θωμαΐς της Αλεξανδρείας (14 Απρ.), που, ενώ ο σύζυγός της ήταν εξαιρετικός και την αγαπούσε αληθινά, εκείνη δολοφονήθηκε από τον πεθερό της, επειδή απέρριψε τις ερωτικές διαθέσεις του! Η αγία μεγαλομάρτυς Βαρβάρα (4 Δεκ.), που παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τον πατέρα της επειδή ήταν χριστιανή, βασανίστηκε φρικτά και τελικά αποκεφαλίστηκε από τον ίδιο! Η αγία Μαρκέλλα της Χίου (22 Ιουλίου), που δολοφονήθηκε από τον πατέρα της επειδή απέρριψε τις ερωτικές διαθέσεις του! Σύμφωνα με παράδοση της Χίου, στο σημείο όπου την έσφαξε, μέσα στη θάλασσα, κοκκινίζουν τα νερά κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης της.

Δυστυχώς, ο χριστιανισμός παραείναι καλός για τους περισσότερους από μας. Λέμε πως είμαστε χριστιανοί, αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε καθόλου τα εκπληκτικά μηνύματα που περιέχει η ζωή και η διδασκαλία του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων μας. Όλους εκείνους τους θέλουμε για «προστάτες», έχουμε μάλιστα και απαιτήσεις να προστατεύουν εμάς και τα παιδιά μας (όχι παραπέρα), αλλά δεν κάνουμε καμία προσπάθεια να τους μοιάσουμε. Όμως η Εκκλησία υπάρχει, τα μηνύματα υπάρχουν, η χάρη του Θεού υπάρχει και είναι στο χέρι καθενός πώς θα τα αξιοποιήσει για να κάνει τη ζωή του, τη ζωή των παιδιών του και τον κόσμο ολόκληρο καλύτερα.

Παρακαλώ, και:

Αγία Βαρβάρα: ένα μήνυμα για τους πατεράδες, αλλά και για τις κόρες (& τους γιους)!...

Η αγία Μαρκέλλα & το μήνυμα κατά της παιδικής κακοποίησης

Παρακαλώ, αδελφοί, διαλέξτε κέρασμα (ή όλα, ευχαρίστησή μας)

 

Μεγαλομάρτυρας 16 χρονών: Η αγία Κυριακή (7 Ιουλίου) 

Κορίτσια μεγαλομάρτυρες σε ένα ανατρεπτικό post (παλιά χρονιά της αγίας Κυριακής) 

Ο ναός του αγίου Ευάγγελου στο Σελλί Ρεθύμνου (7 Ιουλίου), στη μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη...
 
Το στρουμφάκι Προκόπης και ο άγιος Προκόπιος (8 Ιουλίου)
 
Άγιος νέος ιερομάρτυς Μεθόδιος Σιλιγάρδος (9 Ιουλίου), ο δυναμικός Κρητικός επίσκοπος που σφαγιάστηκε από τους Τούρκους

Κυπριανός, ο νέος ιερομάρτυρας, ο ηγέτης των Κυπρίων († 9.7.1821)

 

«Δεν τουρκεύω - Χτύπα για την πίστη»: Άγιος Μιχαήλ Πακνανάς της Αθήνας, ο 18χρονος νεομάρτυρας, ο Κηπουρός (9 Ιουλίου) - ο προστάτης άγιος των διαιτολόγων και διατροφολόγων

Συμπλήρωμα (από άλλες ημέρες)

Οι μεγάλες έφηβες αγίες μάρτυρες της Τουρκοκρατίας, μαζί με τις αγίες Χρυσή, Αργυρή, Ακυλίνα και Κυράννα

Αγία Μαρκέλλα, η "μυροθήκη της Χίου" 

   

Το μυστικό των Παρθενομαρτύρων

   

H παρεξηγημένη αγιότητα

 

Άγιοι στις 7, 8 & 9 του Ιούλη  

Saint Greatmartyr Procopius of Caesarea, in Palestine

Three girls of July: The Great Martyrs Saints Kyriaki (Feast Day: July 7), Marina (July 17) & Paraskevi (July 26)

Martyr Kyriaki of Nicomedia (Orthodox Metropolis of Zambia and Malawi)
 
A Miracle of St Thomas of Mt. Maleon (July 7) in Casablanca, a young woman & a boy from Morocco  

The Church as the Liberated Zone
  

 

Το σπίτι του Αγίου Μιχαήλ του Πακνανά στην παλιά αθηναϊκή συνοικία της Βλασσαρούς (φωτογραφία από το αρχείο της Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών στην Αθήνα – 1935 μ.Χ.)

Ήταν αντίστοιχος καθηγητής πανεπιστημίου, φιλόσοφος, δάσκαλος στο "κέντρο του κόσμου". Πήρε ανοιχτά θέση, μαρτύρησε και έγινε άγιος.

 

Για την εποχή του ήταν αντίστοιχος καθηγητής πανεπιστημίου. Φιλόσοφος με πολλές αναζητήσεις, κατέληξε στον χριστιανισμό μετά από περιπλανήσεις, έγινε δάσκαλος Φιλοσοφίας στη Ρώμη, έγραψε δύο Απολογίες υπέρ των διωκόμενων χριστιανών προς Ρωμαίους αυτοκράτορες και τελικά συνελήφθη μαζί με ομάδα φοιτητών του & μαρτύρησαν (θανατώθηκαν), εφόσον δεν αρνήθηκαν την πίστη τους.

Επίσης το έργο του συνέβαλε στην κατανόηση και διατύπωση της χριστιανικής θεολογίας για τα δεδομένα μόλις του 2ου αιώνα μ.Χ. Όχι τόσο άρτια όσο των μεγάλων Πατέρων του 4ου αιώνα, αλλά σημαντικά για την εποχή του, που δεν υπήρχαν ακόμη πολλά μεγάλα χριστιανικά θεολογικά έργα πλην της Καινής Διαθήκης.

Είναι ο άγιος της 1η Ιουνίου, Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς. [πηγή]

 

Εικ. από το άρθρο του Μιχ. Αθανασίου Η χριστιανική απολογητική του β΄ αιώνα και η διδασκαλία του Μάρτυρος Ιουστίνου

Ο βίος του:

 

Ὁ «θαυμασιώτατος» Ἰουστίνος, κατὰ τὸν μαθητή του Τατιανό, ἐγεννήθηκε στὴ Φλαβία Νεάπολη τῆς Παλαιστίνης, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2ου αἰῶνος μ.Χ., ἀπὸ γονεῖς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες, τὸν Πρίσκο Βάκχιο, καὶ μητέρα, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα ἀγνοοῦμε. Ὁ Μεθόδιος Ὀλύμπου τὸν μνημονεύει ὡς ἄνδρα μὴ ἀπέχοντα πολὺ τῶν Ἀποστόλων οὔτε κατὰ τὸ χρόνο οὔτε κατὰ τὴν ἀρετή. Πράγματι δὲ ὁ χρόνος γεννήσεώς του δύναται νὰ τοποθετηθεῖ περὶ τὸ 110 μ.Χ., ἐφ’ ὅσον τὸ 135 μ.Χ., κατὰ τὴ συζήτηση πρὸς τὸν Τρύφωνα, παρουσιάζεται νὰ ἔχει περατώσει ἤδη τὶς φιλοσοφικές του σπουδὲς καὶ πρὸς τὸ τέλος τους νὰ ἔχει προσελκυσθεῖ στὴ Χριστιανικὴ πίστη.

 

Προικισμένος μὲ ἐξαιρετικὴ πνευματικὴ ἀνησυχία καὶ φιλομάθεια, ὁ νεαρὸς Ἰουστίνος ἀσχολήθηκε καὶ ἐμβάθυνε στὶς δοξασίες τῶν Στωικῶν, τῶν Ἐπικουρείων, τῶν Περιπατητικῶν, τῶν Πυθαγορείων καὶ τῶν Πλατωνικῶν φιλοσόφων. Μὲ ἀκόρεστη ἐπιθυμία, ἤθελε νὰ γνωρίσει ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ εὕρει τὴν πραγματικὴ ἱκανοποίηση. Τότε ὁ Θεός, μὲ θαυμαστὴ ἐπέμβαση, τὸν ὁδήγησε στὶς πηγὲς τῆς ἀλήθειας, στὴ Χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, τὸ 135 μ.Χ.

 

Καθὼς διηγεῖται ὁ ἴδιος, ὁ Θεὸς τὸν ἐφώτισε μὲ κάποιο Χριστιανὸ πρεσβύτη, «πρᾶον καὶ σεμνὸν τὸ ἦθος». Ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος γέροντας τοῦ ἀποκάλυψε πόσο πτωχὲς ἦταν οἱ θεωρίες τῶν ἀνθρώπων μπροστὰ στὴν πραγματικὴ ἀλήθεια, τὴν ὁποία διδάσκει ὁ Θεός.

Ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νὰ μελετήσει τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ ἐμβαθύνει στὸ θεῖο λόγο. Χωρὶς νὰ πάψει νὰ φιλοσοφεῖ καὶ νὰ φορεῖ φθαρμένο χιτώνα, τὸν τρίβωνα, ποὺ ἐφοροῦσαν οἱ φιλόσοφοι, καταλάμπεται ἀπὸ τὴ Χριστιανικὴ πίστη, «τὴν μόνην φιλοσοφίαν τὴν ἀληθῆ καὶ ἀσύμφορον», στὴν ὁποία ἀποφασίζει νὰ διαθέσει πλέον τὴν ὑπόλοιπη ζωή του.

 

Ὁ Ἰουστίνος ἁρματωμένος μὲ τὰ ὅπλα τὰ πνευματικά, ἀποφασίζει νὰ στήσει στὴ Ρώμη τὸ πνευματικό του στρατηγεῖο. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαπλώνει σφοδρὲς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως. Στὰ δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια τῶν διωγμῶν, οἱ κατατρεγμένοι Χριστιανοὶ τῆς Ρώμης εὑρίσκουν στὸ πρόσωπό του τὸν ἔνθερμο ἀπολογητὴ καὶ ἀκούραστο ὑποστηρικτή. Ὁ Ἰουστίνος ἀπὸ τὴν ἀνεξάντλητη φαρέτρα του ἀντλεῖ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποστομώνει τοὺς φιλοσόφους, ποὺ διέβαλαν τὸν Χριστιανισμό. Τοὺς ἐλέγχει, γιατὶ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμὸ χωρὶς νὰ τὸν γνωρίζουν.

 

Σημαντικότατο εἶναι καὶ τὸ ἔργο του «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα», τὸ ὁποῖο περιέχει τὴ διήμερη θεολογικὴ συζήτηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἰουδαῖο Τρύφωνα, ὁ ὁποῖος εἶχε φύγει ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη λόγῳ τοῦ πολέμου (132 – 135 μ.Χ.) καὶ ἦταν ἐπισκέπτης στὴν πόλη ὅπου ἐσπούδαζε ὁ Ἰουστίνος. Ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι κάτω ἀπὸ τὸ φιλοσοφικὸ ἔνδυμα τοῦ νεαροῦ Ἰουστίνου κρυβόταν ἕνας Χριστιανός, τὸν εἰρωνεύθηκε. Ἐπακολούθησε διήμερη συζήτηση, τῆς ὁποίας τὸ ὑποτιθέμενο περιεχόμενο περιελήφθηκε στὸ ἔργο «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα». Δεδομένου ὅτι ὁ Τρύφων εἶχε ἀποφύγει «τὸ νῦν γενόμενον πόλεμον», ἡ συζήτηση πρέπει νὰ ἔγινε τὸ 136 μ.Χ.

 

Δὲν ἄργησαν ὅμως νὰ φανοῦν οἱ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου ἀντιδράσεις. Οἱ φιλόσοφοι, ποὺ ἔχαναν συνεχῶς ἔδαφος καὶ οἱ ἄλλοι ἐχθροί του, τὸν διέβαλαν στὸν αὐτοκράτορα Μάρκο Αὐρήλιο (161 – 180 μ.Χ.). Ὁ Μάρτυς Ἰουστίνος ἐκφράζει τὴν ὑποψία ὅτι ἐπρόκειτο νὰ καταδοθεῖ στὶς πολιτικὲς ἀρχὲς ἀπὸ τὸν κυνικὸ φιλόσοφο καὶ μεγαλορρήμονα Κρήσκεντα, ὁ ὁποῖος ἐφθονοῦσε τὴν αὔξηση τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστιανοῦ διδασκάλου καὶ διέβλεπε κίνδυνο ἀπορροφήσεως τῶν μαθητῶν του ὑπὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

 

Φαίνεται ὅτι, μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Πτολεμαίου, μαθητοῦ του πιθανῶς, περὶ τὸ 160 μ.Χ., ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴ Ρώμη ἀπὸ φόβο γιὰ τὴ σύλληψή του καὶ ὅτι ἐπέστρεψε ἐκεῖ ἀργότερα, ἀφοῦ ἤδη εἶχε κοπάσει ὁ θόρυβος, διότι κατὰ τὴν ἀνάκρισή του πρὸ τοῦ μαρτυρίου ἐδήλωσε ὅτι διέμεινε κατὰ δύο περιόδους στὴ Ρώμη. Ἀλλ’ ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νὰ ἀπολογηθεῖ γιὰ τὴ διωκόμενη πίστη στὸν αὐτοκράτορα καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο. Οἱ δύο του Ἀπολογίες ἀποτελοῦν πραγματικὰ διαμάντια τῆς Χριστιανικῆς Ἀπολογητικῆς.

 

Εικ. του μεγάλου αγιογράφου του 16ου αι. Θεοφάνους του Κρητός 

 

Στὴν πρώτη Ἀπολογία του, τὴν ὁποία ἀπευθύνει στὸν αὐτοκράτορα Ἀντωνίνο, τὰ παιδιά του καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο, κάνει γνωστὸ τὸ τί πιστεύουν οἱ Χριστιανοί, ἀνασκευάζει τὶς ἐναντίον του κατηγορίες τῶν Ἐθνικῶν, περιγράφει τὸν τρόπο τῆς Χριστιανικῆς λατρείας καὶ προσπαθεῖ μὲ νηφαλιότητα, εὐγένεια καὶ χωρὶς ρητορικὰ σχήματα νὰ τοὺς πείσει νὰ σταματήσουν τοὺς διωγμούς. 

 

Ὁ ἱερὸς ἀπολογητής, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἐβίωνε πλήρως τὴν ἐκκλησιαστικὴ λειτουργικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή, ἰδίως στὰ τελευταῖα κεφάλαια τῆς πρώτης Ἀπολογίας του, ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ καθαρῶς ἀπολογητικὰ πλαίσια καὶ ὅρια καὶ μεταβάλλεται σὲ ἄριστο μυσταγωγὸ καὶ σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους σκαπανεῖς τῆς ἱστορίας τῆς θεολογίας τῆς Χριστιανικῆς λατρείας. Ὁ ἱερὸς Ἰουστίνος τόσο στὴ μνημονευθεῖσα Ἀπολογία του, ὅσο καὶ περιστατικὰ σὲ μερικὰ σημεῖα τοῦ λοιποῦ συγγραφικοῦ του ἔργου παρέχει ἀνεκτίμητες πληροφορίες περὶ τῆς Χριστιανικῆς λατρείας τῆς ἐποχῆς του, προβάλλοντας τὸν ἑορτασμὸ τῆς Κυριακῆς, ὡς καὶ τὴν τελεσιουργία καὶ συνοπτικὴ θεολογία τῶν ἱερῶν μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

 

Ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς θεωρεῖται ὡς πρώτη ἡμέρα τῆς καινῆς ἐν Χριστῷ κτίσεως. Ἡ Θεία Λειτουργία γίνεται ἡ ἐμψυχοῦσα τὴν διακονία ἐντελέχεια, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴ διάρκεια τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως «οἱ εὐποροῦντες... καὶ βουλόμενοι κατὰ προαίρεσιν ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ ὃ βούλεται δίδωσι, καὶ τὸ συλλεγόμενον παρὰ τῷ προεστῶτι ἀποτίθεται, καὶ αὐτὸς ἐπικουρεῖ ὀρφανοῖς τε καὶ χήραις, καὶ τοῖς διὰ νόσον ἢ δι’ ἄλλην αἰτίαν λειπομένοις, καὶ τοῖς ἐν δεσμοῖς οὖσι, καὶ τοῖς παρεπιδήμοις οὖσι ξένοις, καὶ ἁπλῶς πᾶσι τοῖς ἐν χρείᾳ οὖσι κηδεμὼν γίνεται».

Ὅσον ἀφορᾶ στὸ Βάπτισμα, ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος πληροφορεῖ ὅτι «τοῦ ὑπὲρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ἀναγέννησιν λουτροῦ» προηγεῖται κατήχηση. Ὡσαύτως τοῦ Βαπτίσματος προηγοῦντο προσευχὴ καὶ νηστεία τόσο τῶν βαπτιζομένων, ὅσο καὶ τῶν λοιπῶν πιστῶν.

 

Στὴ δεύτερη Ἀπολογία του, τὴν ὁποία ἀπευθύνει στὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο, ἀποδεικνύει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διώκονται, ἐπειδὴ πιστεύουν στὴν ἀλήθεια καὶ ζοῦν ἐνάρετη ζωὴ καὶ ὄχι γιὰ κάτι ἀξιόποινο.

 

 

 

Ὅμως οἱ Ἀπολογίες τοῦ Μάρτυρος Ἰουστίνου δὲν μετέτρεψαν τοὺς εἰδωλολάτρες, καθ’ ὅσον ἐπὶ ἐπάρχου Ρώμης τοῦ Ἰουνίου Ρουστικοῦ (162 – 167 μ.Χ.), ἄλλοτε παιδαγωγοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Μάρκου Αὐρηλίου, πιθανῶς τὸ 165 μ.Χ., ἀποκεφαλίσθηκε μαζὶ μὲ ὁμάδα μαθητῶν του (οἱ Ἅγιοι Εὐέλπιστος, Ἱέρακας, Ἰούστος, Λιβεριανός, Παίωνας, Χαρίτων καὶ Χαρίτη οἱ Μάρτυρες).

Στὸ κοιμητήριο τῆς Πρισκίλλης εὑρέθηκε λίθος ἐνεπίγραφος ποὺ ἔφερε τὰ γράμματα ΜΧΟΥΣΤΙΝΟΣ, δηλαδὴ Μάρτυς Ἰουστίνος, ὁ ὁποῖος ἴσως ἐκάλυπτε τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου.

 

Ὄχι μικρὸς ἀριθμὸς ἄλλων ἔργων τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰουστίνου, μαρτυρουμένων ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιο ἢ ἀπὸ μεταγενέστερους συγγραφεῖς, ἔχουν χαθεῖ. Τὰ ἔργα αὐτὰ εἶναι: «Σύνταγμα κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων», «Κατὰ Μαρκίωνος», «Περὶ ψυχῆς», «Πρὸς Ἔλληνας», «Ἔλεγχος πρὸς Ἕλληνας», «Περὶ μοναρχίας Θεοῦ», «Περὶ Ἀναστάσεως», «Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν», «Ψάλτης», «Πρὸς Σοφιστὴν Εὐφράσιον περὶ προνοίας καὶ πίστεως», «Διάλογος πρὸς Κρήσκεντα», «Πρὸς Ἰουδαίους».

 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Φιλοσοφίας ταῖς ἀκτῖσιν ἐκλάμπων, θεογνωσίας ὑποφήτης ἐδείχθης, σοφῶς παραταξάμενος κατὰ τῶν δυσμενῶν· σὺ γὰρ ὡμολόγησας, ἀληθείας τὴν γνῶσιν, καὶ Μαρτύρων σύσκηνος, δι’ ἀθλήσεως ὤφθης· μεθ’ ὧν δυσώπει πάντοτε Χριστόν, ὦ Ἰουστῖνε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.

Τὸν ἀληθῆ, τῆς εὐσεβείας κήρυκα, καὶ εὐκλεῆ, τῶν μυστηρίων ῥήτορα, Ἰουστῖνον τὸν φιλόσοφον, μετ’ ἐγκωμίων εὐφημήσωμεν· δυνάμει γὰρ σοφίας τε καὶ χάριτος, τὸν λόγον κατετράνωσε τῆς πίστεως, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἄφεσιν.

 

Μεγαλυνάριον.

Χάριτι σοφίας καταυγασθείς, ὡς αὐτοσοφίαν, ἐθεράπευσας τὸν Χριστόν, ὑπὲρ οὗ ἐνδόξως, ἀθλήσας Ἰουστῖνε, σὺν τούτῳ εἰς αἰῶνας, δοξάζῃ ἔνδοξε.

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Λαμπροτρίτη (Τρίτη του Πάσχα): Άγιος Ραφαήλ - Οι 179 άγιοι Μάρτυρες της Πεντέλης - Η ματαίωση από τον άγιο Μηνά σφαγής των χριστιανών στο Ηράκλειο!...

Εντυπωσιακή εικόνα με όλους τους αγίους μάρτυρες που μαρτύρησαν μαζί με τον άγιο Ραφαήλ στη Θερμή της Λέσβου. Προέρχεται από εδώ.

Ο γιατρός Γ. Λασκαρίδης, που έγινε ο άγιος Ραφαήλ!
Η εύρεση του αγίου Ραφαήλ (βίντεο)
Η αγία παιδομάρτυρας Ειρήνη, που γιορτάζει μαζί με τους αγίους Ραφαήλ και Νικόλαο
Αφιέρωμα στους αγίους νεομάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη
Ο παρακλητικός κανόνας προς τους αγίους νεομάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη

Για το θαύμα του αγίου Μηνά



Η ματαίωση σφαγής των χριστιανών του Ηρακλείου Κρήτης το Πάσχα του 1826, με παρέμβαση του αγίου Μηνά (πολιούχου της πόλης)
Ο στρατιώτης με τ' άσπρα γένια (βιογραφία του αγίου μεγαλομάρτυρα Μηνά)

Για τον άγιο Μηνά επίσης:

Άγιος Μηνάς, ο νοικοκύρης της Καστοριάς
The Miracle of Saint Menas in El Alamein in 1942  
  

 

Φωτο από αυτή τη σελίδα, με μεγάλο αφιέρωμα στον άγιο Μηνά.

 

Και:

 

Οι 179 άγιοι Μάρτυρες από τη μονή Νταού Πεντέλης (Λαμπροτρίτη)

 

Δύο δυνατές παρεμβάσεις της ΝΙΚΗΣ για τους Ρωμιούς της Συρίας

Δυναμική παρέμβαση Νατσιού, με συγκεκριμένα αιτήματα - προτάσεις, στην Ελληνική Βουλή για την προστασία των Ρωμιών της Συρίας & γενικά της Ανατολής

Πατρίδος δόξα

 

Διπλή παρέμβαση Αναδιώτη στο Ευρωκοινοβούλιο για τους διωγμούς των Ρωμιών της Συρίας

Ανδρέας Σταλίδης (εκδότης Αντίβαρου)

Σήμερα ο ευρωβουλευτής της ΝΙΚΗΣ Νίκος Αναδιώτης κατέθεσε σχέδιο ψηφίσματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τα έκτροπα στη Συρία και τους συνεχιζόμενους διωγμούς της Ελληνορθόδοξης κοινότητας (Ρωμιών) της περιοχής. Εάν συγκεντρώσει γραπτή υποστήριξη 36 ευρωβουλευτών (1/20 του συνόλου) θα πάει στην Ολομέλεια για ψήφιση.

Ταυτόχρονα έχει καταθέσει για το ίδιο θέμα και Γραπτή Ερώτηση προς την Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας. 

Anadiotis' double intervention in the European Parliament on the persecution of the Rum Orthodox in Syria 

Today, the MEP of the Greek political party "ΝΙΚΗ" Nikos Anadiotis submitted a motion for a resolution to the European Parliament concerning the atrocities in Syria and the ongoing persecution of the Greek Orthodox community (Rum) in the region. If it gathers the written support of 36 MEPs (1/20 of the total), it will go to the plenary for a vote. 

At the same time, he has also submitted a Written Question on the same issue to the Vice-President of the European Commission and High Representative for Foreign Affairs.

Συμπλήρωμα

Άλλη μια παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ υπέρ των Ρωμηών της Συρίας – Ανακοίνωση του Πατριαρχείου Αντιοχείας (πολλές αναρτήσεις για το θέμα στο τέλος αυτής της ανάρτησης)

ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ("ΑΝΕΙΛΕΝ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΑΣ": Η Σφαγή των Νηπίων)

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / ΒΗΜΑΤΑ

«Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλέεμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσεν παρὰ τῶν μάγων» (Ματθ. 2, 16-17)

«Τότε ὁ Ἡρώδης, ἐπειδὴ εἶδε ὅτι ἐξαπατήθηκε ἀπὸ τοὺς μάγους, ἐθύμωσε πάρα πολὺ καὶ ἔστειλε καὶ ἐσκότωσε ὅλα τὰ παιδιὰ στὴν Βηθλεὲμ καὶ σέ ὅλα τὰ περίχωρά της ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα πρὸς τὸν χρόνο, τὸν ὁποῖο ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς μάγους». 

 Γεμάτη η ανθρώπινη Ιστορία από τυράννους. Αυτός που έχει τη δυνατότητα να ηγεμονεύει, να έχει το μονοπώλιο της νόμιμης κρατικής βίας, να ελέγχει τους μηχανισμούς του κράτους, εύκολα μπαίνει στη λογική του ατομικού συμφέροντος και της χρήσης του λαού του ως θεράποντος, χωρίς να τον ενδιαφέρει το κοινό καλό, αν αυτό δεν ταυτίζεται με το δικό του. Χαρακτηριστικό των τυράννων τα μεγάλα έργα, ώστε ο κόσμος να ξεχνιέται βλέποντας μεγαλεία, τα οποία ευκολύνουν τη ζωή του ή γίνονται αφορμή δόξας για τον ισχυρό. Χαρακτηριστικό των τυράννων, εκτός της καταστολής, η χρήση του άρτου και των θεαμάτων, ώστε να μπορούν να έχουν τον λαό ήσυχο, με καλυμμένες τις βιοτικές του ανάγκες ή να τον οδηγούν στη λογική του να ξεχνιέται για όσα θα μπορούσε να έχει και δεν έχει.

Στα χρόνια του ερχομού του Χριστού στον κόσμο υπήρχαν δύο τυραννίες. Η μία ήταν των Ρωμαίων. Αυτοί κυβερνούσαν τον γνωστό κόσμο με τη δύναμη των όπλων και της εξουσίας. Ήταν πάντοτε ένας στρατός κατοχής, στον οποίο η αντίσταση έμοιαζε μάταιη. Η δεύτερη τυραννία όμως ήταν αυτή του βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος είχε ουσιαστικά την εξουσία στην Παλαιστίνη. Η τυραννία στηριζόταν στην ισχύ των όπλων και στην ανοχή των Ρωμαίων. Εφόσον ο Ηρώδης είχε τον λαό ήσυχο, οι Ρωμαίοι γιατί να μην τον ανέχονται; Ο Ηρώδης δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον ρωμαϊκό στρατό, κάνοντας τον εαυτό του ακόμη πιο μισητό στους συμπατριώτες του, από τη στιγμή που έβλεπαν ότι ο βασιλιάς τους δεν ήταν μόνο άδικος απέναντί τους, αλλά συνεργαζόταν και με τους εχθρούς τόσο του Θεού όσο και του λαού. Και ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα που έκανε ο Ηρώδης ήταν όταν θανάτωσε τα νήπια της Βηθλεέμ, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα κινδύνευε ο θρόνος του στο μέλλον από τον Χριστό.

«Μανείς», μας αναφέρει ο υμνογράφος της Εκκλησίας, για τον Ηρώδη. Έζησε ο Ηρώδης την μανία, την παραφροσύνη, την απόλυτη τρέλα να τα βάλει με ένα παιδί. Θανάτωσε και πλήθος άλλων παιδιών, ανυπεράσπιστων και αθώων, για να μην αισθανθεί ότι υπάρχει ο φόβος του σφετερισμού του θρόνου του. Σαν να επρόκειτο να ζήσει για πάντα. Σαν να μη ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Σαν να μην είχε στα χέρια του τους μηχανισμούς του κράτους. Ένα παιδί, λιγότερο από δύο χρονών, ήταν η απειλή του. Δαιμονόπληκτος ο Ηρώδης εκτός από τύραννος. Παράφρων και ανόητος. Όμως στον νου του το παν ήταν η εξουσία του. Και η θανάτωση των νηπίων της Βηθλεέμ ήταν μία επίδειξη δύναμης, για να φοβηθούν όλοι, πραγματικοί ή κατασκευασμένοι από τον νου του σφετεριστές.

«Κοίτα τι μπορώ να κάνω!». Αυτό είναι το μήνυμα που ο Ηρώδης δίνει και στην εποχή μας. Όταν έχω τη δύναμη και την εξουσία στα χέρια μου, μπορώ να συντρίψω τους πάντας. Το ότι ο Χριστός έφυγε στην Αίγυπτο δεν θα μπορούσε να περάσει από τον νου του τυράννου. Το ότι τελικά, όσο και να αισθανόμαστε ικανοί για τα πάντα, να δοκιμάζουμε τα πάντα, να νομίζουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει, είναι η αυταπάτη μας, ιδίως στους καιρούς της έπαρσης. Η βασιλεία του Χριστού δεν ήταν και δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Και γι’ αυτό δεν θα εξαλειφθεί. Αυτό το μήνυμα ας είναι η παρηγοριά μας για την ανησυχία που νιώθουμε από κάθε μορφής τυραννία στους καιρούς μας. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Πάντα ο Χριστός θα επανέρχεται. Η αγάπη. Η ελευθερία. Η αλήθεια. Και θα μας καλεί να τον συνοδεύσουμε με τον τρόπο της Εκκλησίας. Που είναι ακατάλυτος, όπως η γιορτή.

28 Δεκεμβρίου 2025, μνήμη των υπό του Ηρώδου αναιρεθέντων Νηπίων
Κυριακή μετά τη Χριστού Γέννηση

«Αυτοί οι τύποι είχαν υπερδυνάμεις που εμείς σήμερα τις ψάχνουμε με το κυάλι»...

 

Σαν κάτι να΄ξερε λοιπόν 
η γιαγιά μας η Στάσα η Μουράτογλου,
όταν έλεγε εκείνα τα ακαταλαβίστικα τότε για μας...
"Άη Βαρβάρα μ΄, Άη Σάββα μ΄, Άη Νικολά μ΄...."
Μ΄αυτήν τη σειρά.-

|στ.Β.Γ.

Αμφοτεροδέξιος 

(Μια εναλλακτική προσέγγιση, ηθικό κοινωνική, 
με κέντρο πάντοτε, την ορθοδοξία μας…
Ενδείκνυται για ανάγνωση από νέους 
είτε στην ηλικία, είτε στο πνευματικό φρόνημα…)

|γράΦει ο εκ των "συν αυτώ", Κωστής Παπαναστασίου

Ξεχάστε για λίγο τη Marvel και την DC, 
τον Iron Man, τον Batman 
και την Wonder Woman...

Αυτές τις μέρες, η Ορθόδοξη παράδοση μας, 
κατεβάζει τη δική της «Dream Team». 
Το δικό της Cinematic Universe, 
που δεν παίζεται στο Netflix, 
αλλά παίζεται αιώνες τώρα στις ζωές 
και στις καρδίες των ανθρώπων...

Η Αγία Βαρβάρα (4 Δεκ.),

ο Άγιος Σάββας (5 Δεκ.),

ο Άγιος Νικόλαος (6 Δεκ.).

Αν διαβάσεις τους βίους τους προσεκτικά
— όχι σαν παραμυθάκια, αλλά σαν ψυχογραφήματα—
θα πάθεις πλάκα!
Γιατί αυτοί οι τύποι είχαν υπερδυνάμεις
που εμείς σήμερα τις ψάχνουμε με το κυάλι...

Αγία Βαρβάρα: Η "Wonder Woman" της Αντίστασης

Κλεισμένη σε έναν πύργο από τον ίδιο της τον πατέρα
(μιλάμε για το απόλυτο toxic περιβάλλον). 

Ενώ άνετα, θα μπορούσε να υποταχθεί, 
να γίνει θύμα, 
να συμβιβαστεί με την "κανονικότητα" της εποχής, 
αυτή τι έκανε;

Αντιστάθηκε!!!

Γκρέμισε όλα τα είδωλα της εποχής 
(κυριολεκτικά και μεταφορικά) 
και βρήκε το Φως!

Η υπερδύναμή της ήταν η Ελευθερία της σκέψης
που μας διδάσκει ότι καμία φυλακή, 
κανένας "πύργος" 
(είτε είναι σπίτι, 
είτε σχέση, 
είτε κοινωνική σύμβαση) 
δεν μπορεί να φυλακίσει μια ψυχή 
που κοιτάζει ψηλά...

Άγιος Σάββας: Ο "Jedi"...

Ένας τύπος που άφησε τον κόσμο 
και πήγε στην έρημο, 
για να παλέψει με τα δικά του τέρατα.

Η παράδοση λέει 
ότι έβγαλε ένα αγκάθι από το πόδι ενός λιονταριού 
και αυτό έγινε "γατάκι" 
και τον υπηρετούσε πιστά εφ'όρου ζωής. 

Προσέξτε το συμβολισμό:

Το λιοντάρι είναι ο εγωισμός μας,
ο θυμός μας και τα άγρια ένστικτά μας.

Η υπερδύναμή του,
ήταν σαφέστατα η πραότητά του!

Ο άγιος Σάββας δε σκότωσε το θηρίο,
μα το ημέρεψε... 

Σήμερα, που τρώμε τις σάρκες μας στα social media, 
πόσο χρειαζόμαστε έναν τέτοιο "Jedi" 
να μας μάθει 
πώς να ημερεύουμε το λιοντάρι μέσα μας;

Ο Άγιος Νικόλαος: Ο αληθινός "Superman" (χωρίς την μπέρτα).

Ξεχάστε τον χοντρούλη με την Coca-Cola,
ο πραγματικός Νικόλαος ήταν ένα αληθινός επαναστάτης
που έμπαινε μπροστά
για να σώσει αθώους από τη θανατική ποινή
(αρπάζοντας το σπαθί του δημίου!),
πέταγε χρυσάφι κρυφά σε σπίτια φτωχών
για να σώσει κορίτσια από την ατίμωση...

Και ακούστε το καλύτερο!
Το έκανε μυστικά,
χωρίς stories,
χωρίς unboxing,
χωρίς καν χορηγούς!

Η υπερδύναμή του,
ήταν η δικαιοσύνη και η ανιδιοτέλεια λοιπόν.

Είναι ο προστάτης των θαλασσινών, 
αλλά και όλων εμάς 
που "πνιγόμαστε" στη στεριά από τα χρέη,
το άγχος και την αδικία.

Τι τους χρειαζόμαστε σήμερα όλους αυτούς
(και φυσικά όλο το επιτελείο των σούπερ άγιων μας)
θα αναρωτιέστε…

Οι σημερινοί μας σούπερ "ήρωες"
είναι μόνο από χαρτί και πίξελ.

Επιπλέον, μάθαμε να θαυμάζουμε αυτόν 
που έχει τα περισσότερα λεφτά, 
τους περισσότερους followers 
και την περισσότερη κοινωνική 
και ανθρωπιστική εμβέλεια...

Έρχονται λοιπόν 
αυτοί οι τρεις σούπερ άγιοι ήρωες 
και μας λένε:

«Μάγκα μου, 
δύναμη δεν είναι 
να πατάς τους άλλους με αναισθησία, 
αλλά να θυσιάζεσαι γι' αυτούς».

«Ελευθερία δεν είναι να κάνεις ό,τι γουστάρεις,
είναι να μην σε ορίζουν τα πάθη σου,
μα να τα αποδέχεσαι
και να τα αγκαλιάζεις ηθικά και πνευματικά
για να ανυψωθείς».

Αυτή είναι η Ορθοδοξία αγαπητοί μου!
Όχι μόνο οι «παράξενες»
στους πολλούς τυπολατρίες
και τα κεριά, αλλά κυρίως,
αυτή η τρελή, επαναστατική,
αγαπητική στάση ζωής!

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!
Και καλή φώτιση σε εμάς τους "κοινούς θνητούς"...