ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022

Τα σύγχρονα υπερηχογραφήματα υποστηρίζουν την ανατροπή της Roe v. Wade

Αποτυπώνουν το ότι τα αγέννητα παιδιά είναι άνθρωποι

Αφήστε με να ζήσω! 

Από Charlotte Lozier Institute,

29 Ιουνίου 2022, Ουάσιγκτον

Οι  δικαστές του SCOTUS, Breyer, Sotomayor και Kagan εσφαλμένα χαρακτήρισαν τις σύγχρονες επιστημονικές εξελίξεις για τα αγέννητα παιδιά ως «ισχνές», διατυπώνοντας τη διαφωνία τους για την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, SCOTUS, που ανατρέπει τον Roe v. Wade. Στην πραγματικότητα, η επιστήμη και η ιατρική έχουν κάνει τεράστιες προόδους από τότε που ψηφίστηκε για πρώτη φορά  η Roe το 1973 και εδώ ανήκουν οι σημαντικές πρόοδοι στο υπερηχογράφημα, στη διάγνωση νόσων του εμβρύου και την δυνατότητα θεραπείας των μωρών μέσα στη μήτρα πριν από τη γέννησή τους.

Η  Dr. Tara Sander Lee, επιστήμονας που έχει εκπαιδευτεί στο Χάρβαρντ, και υπηρετεί ως επιστημονική συνεργάτης και διευθύντρια του κλάδου βιοεπιστημών στο Charlotte Lozier Institute (CLI), δήλωσε:

 «Οι δικαστές Breyer, Sotomayor και Kagan είναι κολλημένοι πίσω στο 1973, δέκα χρόνια πριν την καθιέρωση του σύγχρονου διαδικτύου, όταν η τεχνολογία των υπερήχων απεικόνιζε ένα μωρό χρησιμοποιώντας στικτές ασπρόμαυρες κουκκίδες. Ήταν δύσκολο να εντοπιστούν τα κύρια μέρη του σώματος και ακόμη δυσκολότερο να καταγραφεί η εμβρυϊκή συμπεριφορά. Τώρα, το 3D και το 4D υπερηχογράφημα μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε ένα αγέννητο μωρό να κλαίει μετά από μια ένεση, να χαμογελά, να χασμουριέται, να έχει λόξυγκα, να πιπιλίζει τον αντίχειρά του και μπορεί ακόμη να προσδιορίζει αν το μωρό θα είναι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας. Σε ποιον κόσμο αυτές οι αποδείξεις θεωρούνται «ισχνές;»

Η Dr. Katrina Furth, Ph.D., συνεργάτης του CLI, με διδακτορικό στη νευροεπιστήμη από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, περιγράφει τις επιστημονικές εξελίξεις που πιστοποιούν την ανθρώπινη φύση του αγέννητου παιδιού:

  • Ένα αγέννητο μωρό ανταποκρίνεται τόσο στον ήχο όσο και στη γεύση από τις 14 εβδομάδες μετά τη σύλληψη.
  • Οι εγκεφαλικές συνδέσεις που σχηματίζονται στο δεύτερο τρίμηνο κύησης διαρκούν μέχρι την ενηλικίωση.
  • Οι ερευνητές κατέγραψαν αύξηση στις κυκλοφορούσες ορμόνες του στρες μετά από επώδυνες ενδομήτριες επεμβάσεις ήδη από τις 16 εβδομάδες μετά τη σύλληψη.
  • Εάν υπάρχουν δίδυμα, το ένα αγέννητο μωρό κινείται πιο απαλά όταν πλησιάζει προς το πρόσωπο του διδύμου του.
  • Ένα αγέννητο μωρό κάνει πιο ακριβείς κινήσεις όταν χρησιμοποιεί το κυρίαρχο χέρι του.

Από το 1973, οι γιατροί έχουν αναπτύξει χειρουργικές επεμβάσεις που σώζουν ζωές και θεραπεύουν τα αγέννητα μωρά, ενώ αυτά είναι μέσα στη μήτρα ήδη από τη 15η εβδομάδα κύησης. Παράδειγμα είναι οι χειρουργικές επεμβάσεις για τη διόρθωση της δισχιδούς ράχης πριν από τη γέννηση, που ήταν τόσο επιτυχημένες ώστε οι κλινικές δοκιμές σταμάτησαν και η τεχνική πήρε έγκριση, έτσι ώστε όλα τα παιδιά να μπορούν να υποβληθούν στη σωτήρια χειρουργική επέμβαση.

Ως απάντηση στη σημερινή διαφωνία των δικαστών, η Dr. Furth είπε:

«Οι σύγχρονες εξελίξεις στην κατανόηση της ανθρώπινης φύσης του αγέννητου παιδιού κάθε άλλο παρά «ισχνές» είναι. Αν δείτε την επιστήμη, είναι σαφές ότι τα αγέννητα παιδιά στις 15 εβδομάδες κύησης είναι ήδη εξαιρετικά πολύπλοκα ανθρώπινα όντα. Στην προγεννητική χειρουργική το έμβρυο λαμβάνει αναισθησία χωριστά από τη μητέρα του επειδή οι γιατροί κατανοούν ότι υπάρχουν δύο ασθενείς. Το υπερηχογράφημα δείχνει ότι τα αγέννητα μωρά έχουν προτιμήσεις ανεξάρτητες από τις μητέρας τους και συμπεριφορές προσανατολισμένες σε ένα στόχο. Το να υποτιμάς ή να αγνοείς αυτές τις απίστευτες εξελίξεις σημαίνει άρνηση των σαφών αποδείξεων της επιστήμης».

lifenews.com

Επισκεφθείτε την ενότητα: Εμβρυολογία - Γυναικολογία

Τρίτη 19 Ιουλίου 2022

ΤΙ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ



 

"Η τελική Κρίση", έργο του Τζον Μάρτιν

π. Δημητρίου Μπόκου

Από τους καλλιτέχνες που έγιναν πολύ της μόδας στην εποχή μας, είναι και ο παλιός (1789-1854) Βρετανός ζωγράφος Τζον Μάρτιν. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η ιδιαίτερη ενασχόληση στους πίνακές του με το θέμα του τέλους του κόσμου. Αναδείχθηκε «ο μάστορας του οράματος της Αποκάλυψης», μοναδικός σπεσιαλίστας του θέματος.

«Ανάμεσα στο 1812, όταν ξεκίνησε να φαντάζεται αυτό το τέλος, και τον θάνατό του, το 1854, υπήρξε ο καλύτερος αφηγητής της τελευταίας στιγμής της ανθρωπότητας. Πριν από αυτόν πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν να το φανταστούν. Ο Μιχαήλ Άγγελος, ας πούμε, στην Καπέλα Σιξτίνα. Όμως ο Τζον Μάρτιν υπήρξε μοναδικός και μάλιστα, ξεπερνώντας όλους όσοι έχουν ασχοληθεί με κόμικς ή ταινίες με θέμα την Αποκάλυψη, σήμερα φιγουράρει σε κάθε βρεττανικό σπίτι που μπορεί να αντέξει οικονομικά έναν πίνακά του…

Παιδί καλβινιστών γονέων, ο Μάρτιν άκουγε από τη μάνα του, ότι θα τσουρουφλιστεί στην κόλαση, αν δεν ζούσε χριστιανικά. Κι εκείνος με τον καιρό έγινε ένα με τον φόβο, οραματιζόμενος σπαρακτικά την Αποκάλυψη. Μετέφερε στον καμβά το τέλος της Πομπηίας, την Ημέρα της Κρίσεως, περιέγραψε την καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορα, παθιασμένος οπαδός μιας θρησκείας που ξέρει μόνο να τιμωρεί» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11-9-2011).

Διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας για την ψυχολογική ανάλυση που γίνεται στον Μάρτιν από τους σύγχρονους σχολιαστές του και τα κίνητρα που του αποδίδονται, ωστόσο προκαλεί απορία η άποψή τους, πως η (Χριστιανική προφανώς) θρησκεία «ξέρει μόνο να τιμωρεί». Πίσω της δηλαδή κρύβεται ένας Θεός τιμωρός. Που η μόνη του δουλειά (αφού αυτό ξέρει μόνο να κάνει) είναι να παρακολουθεί άγρυπνα κάθε παράβαση, να καταγράφει προσεκτικά κάθε στραβοτιμονιά του ανθρώπου, και να επιβάλλει (χαιρέκακα; σαδιστικά; γιατί όχι;) την αντίστοιχη τιμωρία.

Πώς διαμορφώθηκε μια τέτοια εικόνα για έναν τρομοκράτη Θεό; Από πού ξεφύτρωσε αυτό το μεγάλο αφεντικό, όπως θα ’λεγε και ο Σάρτρ, τη στιγμή που εμείς αναζητούμε στο πρόσωπό του τον πατέρα;

Η άποψη που αναφέρθηκε δείχνει μια τραγική άγνοια για τον Θεό. Μια βαθειά παρεξήγηση της πραγματικής του φύσης. Μια απόλυτη παρερμηνεία της εικόνας του. Και προκύπτει απ’ την απουσία ουσιαστικής σχέσης μαζί του. Αυτόν που δεν γνωρίζεις, τον παρερμηνεύεις. Διαστρεβλώνεις την εικόνα του και λες πράγματα γι’ αυτόν που δεν ισχύουν. Είναι μια απατηλή, ψεύτικη, επιφανειακή γνώση, ή μάλλον μια παχυλή άγνοια, που κρατάει δέσμιο τον άνθρωπο σε ηθελημένη ή μη, καταστροφική πάντως, προκατάληψη.

Γι’ αυτό και ο Χριστός μας προκαλεί να τον γνωρίσουμε λέγοντας: «Γνωρίστε με, ερευνήστε με καλά. Θα δείτε ότι είμαι η αλήθεια, κι αυτή η αλήθεια θα σας ελευθερώσει από κάθε δουλεία» (πρβλ. Ματθ. 11, 29. Ιω. 14, 6. 8, 32).

Και δεν μένει μόνο στα λόγια, αλλά προχωράει σε έργα. Έρχεται κοντά μας, γίνεται όμοιος με μας, πονάει, υποφέρει μαζί μας, παίρνει πάνω του όλα τα βάρη μας, σταυρώνεται και πεθαίνει, πληρώνοντας αυτός αντί για μας τα πάντα, και τέλος ανασταίνεται, για να ανοίξει τον δρόμο προς τη λύτρωση αποκλειστικά και πάλι για μας. Επισημαίνει δε πως μεγαλύτερη αγάπη απ’ αυτήν δεν υπάρχει (Ιω. 15, 13).

Δεν παραλείπει ποτέ επίσης να τονίζει τη διαφωνία του προς κάθε άποψη που, εντελώς πλανερά και λανθασμένα, τον θέλει τιμωρό.

Έτσι, ενώ ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα για να σταυρωθεί, δεν έγινε δεκτός σε κάποιο χωριό Σαμαρειτών και οι μαθητές του Ιάκωβος και Ιωάννης είπαν: «Θέλεις να πούμε, να πέσει φωτιά απ’ τον ουρανό και να τους κάψει, όπως έγινε με τον προφήτη Ηλία;» Ο Χριστός όμως στράφηκε και τους επέπληξε: «Δεν ξέρετε ακόμη ποίου πνεύματος είστε σεις. Ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήλθε να απολέσει ψυχές ανθρώπων, αλλά να σώσει» (Λουκ. 9, 51-56).

Είναι ο Θεός που ξέρει να σταυρώνεται, όχι να τιμωρεί. Εμείς τώρα, οι κατ’ εικόνα Θεού άνθρωποι, τι κάνουμε; Ακτινοβολούμε με τη ζωή μας αυτήν την εικόνα, της τόσης αγάπης του Θεού προς τον κόσμο; Η μήπως, σαν σπασμένος καθρέφτης, παρουσιάζουμε μιαν άλλη εικόνα του Θεού, στρεβλή, παραπλανητική και αυθαίρετη;

Συμπλήρωμα 

Η Δευτέρα Παρουσία - μερικά απλά λόγια γι' αυτήν...

Η ιστορία της σχέσης ανθρώπου & Θεού (για τις θρησκείες)
Τι είναι ο πύρινος ποταμός;
Ψηλαφώντας τον Παράδεισο και την Κόλαση στη Γη
Ο Θεός ως Πυρ και Φως 
Στιγμιότυπο απ' την Κόλαση σε ορθόδοξη εικόνα...

Το πέρασμα από τον Νόμο στη Χάρη: "Τι να κάνω για να έχω αιώνια ζωή;" (Ματθ. 19: 16-21)

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2022

Εορτές & μνήμες των ημερών...

 

 
 
Από εδώ
 
Οι μεγάλοι (και αγαπημένοι του λαού μας) άγιοι, που συνθέτουν ένα μεγάλο εορταστικό επταήμερο. Αυτό το επταήμερο δεν επιτρέπεται να το ξεχάσουμε, δεν επιτρέπεται να το αγνοούν τα παιδιά σας / τα παιδιά μας. Είναι κομμάτι της καρδιάς του πολιτισμού μας, παράγοντας ποιότητας ζωής, σημείο αντίστασης στην αλλοτρίωση, στην υποδούλωση, στη νέα τάξη πραγμάτων. Γι' αυτό, παρακαλώ (οπωσδήποτε όμως), ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας στις αναρτήσεις που περιλαμβάνονται σ' αυτό το αφιέρωμα. Έτη πολλά κι ευλογημένα - και καλό παράδεισο σε όλους - με τις πρεσβείες των αγίων μας. Αμήν.



22-24 Ιουλίου: αγίες Μαρία Μαγδαληνή, Μαρκέλλα η Χιοπολίτιδα, Πελαγία της Τήνου, Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς - άγιοι Μενέλαος ο θαυματουργός ασκητής της Γαλλίας, Ιεζεκιήλ ο προφήτης, Απολλινάριος και Βιτάλιος της Ραβέννας και άλλοι...

24 Ιουλίου: οι πρωτομάρτυρες της Ρωσίας πρίγκιπες άγιοι Μπόρις και Γκλεμπ, που αρνήθηκαν να πολεμήσουν κατά του αδελφού τους & δολοφονήθηκαν από αυτόν: The "Abels" of Russia.


25 Ιουλίου, της αγίας Άννας, μητέρας της Παναγίας & Γιαγιάς του Χριστού


Αγία Ολυμπιάδα η διακόνισσα και προστάτιδα των καταθλιπτικών (25 Ιουλίου)

Saint Anna, the Mother of Theotokos, and Saint Olympias the Deaconess (July 25)

26 Ιουλίου, της αγίας μεγαλομάρτυρος και θαυματουργού Παρασκευής

Η αγία που κρατάει δίσκο με δυο μάτια

Η άρνηση του μαρτυρίου (μνήμη αγίας Παρασκευής, 26 Ιουλίου)
 
Άγιος Μωυσής ο Ούγγρος, ο ελεύθερος σκλάβος, που αρνήθηκε να γίνει σεξουαλικός σκλάβος (26 Ιουλίου)...
  
Ο γιατρός και ιερέας άγιος Ερμόλαος, δάσκαλος του αγίου Παντελεήμονα & προστάτης των μικρών παιδιών (26 Ιουλίου)

The girl who holds in her hand two eyes and a free slave man (who refused to become a sexual slave)

27 Ιουλίου, του αγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος του Ιαματικού

Ένας αριστοκράτης, υγιής, ωραίος & πλούσιος νέος και γιατρός...

St. Panteleimon the Great Martyr and Unmercenary, and those with him

27 Ιουλίου: Ένας απλός άνθρωπος τα βάζει με πλήθος Γενιτσάρων! (άγιος Χριστόδουλος ο εκ Κασσάνδρας)...

28 Ιουλίου: Παραλίγο βασίλισσα!... - Η αγία και τα τρία μήλα (αγ. Ειρήνη Χρυσοβαλάντου)


St. Irene Chrysovalantou the Wonder Worker


Άγιος Ιώβ της Ούγκλεα († 15/28 Ιουλίου 1985), ένας νέος άγιος με άφθορο λείψανο

Άγιοι και πανηγύρια του Ιούλη

Το μυστικό των Παρθενομαρτύρων

Οι θρησκευτικές γιορτές ως παράγοντας ποιότητας ζωής

Δώστε και στους τουρίστες μας κάτι, να χαρούν και (γιατί όχι;) να σωθούν.

Κυριακή 17 Ιουλίου 2022

Ας γίνουμε φως, όπως δίδαξε ο Χριστός...

 

  «Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη, οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ» (Ματθ. 5, 14-15)

«Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρυφτεῖ πόλη, ποὺ βρίσκεται ἐπάνω σὲ ἕνα βουνό. Οὔτε ἀνάβουν λυχνάρι καὶ τὸ τοποθετοῦν κάτω ἀπὸ τὸ μόδι, ἀλλὰ ἐπάνω στὸν λυχνοστάτη καὶ ἔτσι λάμπει σέ ὅλους, ποὺ βρίσκονται στὸ σπίτι» 

 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΒΗΜΑΤΑ

 

           Πώς θέλει ο κόσμος τον σύγχρονο άνθρωπο να φαίνεται και να πορεύεται; Εκτός από τα απαραίτητα στοιχεία, την εργασία και τον στοιχειώδη σεβασμό στους νόμους, την ακολούθηση δηλαδή κανόνων, ο πολιτισμός μας σήμερα ζητά από τον καθέναν μας να αποδέχεται τα δικαιώματα του άλλου. Κάνε ό,τι θες, αρκεί να μην ενοχλείς τους άλλους, αρκεί να μην τους στερείς το δικαίωμα να κάνουν κι αυτοί ό,τι θέλουν, αρκεί να μην τους προσβάλλεις την αξιοπρέπεια. Άμα μπορείς να περνάς καλά κι εκείνοι το ίδιο, τότε όλα είναι καλά. Η ευτυχία μας εξαρτάται από τα αγαθά μας. Από την δυνατότητα να απολαμβάνουμε ό,τι έχουμε, το σώμα μας και το σώμα των άλλων, ει δυνατόν με τις λιγότερες ευθύνες. Ο κόσμος μάς θέλει ελεύθερους, ακόμη κι αν η ελευθερία συνεπάγεται την ικανοποίηση επιθυμιών, κάποιες από τις οποίες γίνονται πάθη. 

 

            Το Ευαγγέλιο έχει ένα διαφορετικό πρότυπο για τον άνθρωπο. Ο Χριστός, στην επί του Όρους ομιλία Του, ζητά από εμάς να γίνουμε φως και να μοιάζουμε με πόλη που βρίσκεται πάνω στο βουνό και φαίνεται από παντού. Ζητά από μας, δηλαδή, διαφάνεια, όχι μόνο στα λόγια και στα έργα, αλλά και στις σκέψεις. Αυτό είμαστε, αυτό και να φαινόμαστε. Μόνο που σ’  αυτήν την προοπτική, δεν χωρά σκοτάδι. Δεν χωρά ο τρόπος που κάνει τον άνθρωπο κλεισμένον στο εγώ του, αλλά η αγάπη, με ό,τι αυτή συνεπάγεται. 

 

            Ο χριστιανός, όντας πόλη που δεν μπορεί να κρυφτεί, χωρά στην καρδιά του όλους τους συμπολίτες του. Χωρά, δηλαδή, όλον τον κόσμο. Δεν είναι πρότυπο επίδειξης αυτό. Είναι οδός συνάντησης με τους πάντες. Γι’  αυτό και ο Χριστός ζητά από εμάς να μην κρίνουμε, με την έννοια της απόρριψης, της κατάκρισης, της άρνησης να αποδεχτούμε τους άλλους, αλλά να βλέπουμε τι είναι αντίθετο με το Ευαγγέλιο και να προτείνουμε διά του λόγου, μεταξύ «σου και εκείνου» ή ενώπιον «μαρτύρων», την αλλαγή, ή διά της σιωπής που εκφράζεται με την προσευχή και την υπομονή, αναλόγως του χαρίσματός μας. Ο χριστιανός γίνεται παράδειγμα φωτός και αγάπης. Δεν σημαίνει αυτό ότι έπαψε να αμαρτάνει ή να ξαστοχεί στην ζωή του. Σημαίνει όμως ότι είναι σε θέση να αναλάβει την ευθύνη των λόγων των έργων, των λογισμών του και να συντρέξει στην ανάγκη του άλλου για αλήθεια. Και όσο μπορεί, τα υπόλοιπα τα αναπληρώνει η χάρις του Θεού, να προσπαθεί να γίνεται οδοδείκτης στην ζωή των άλλων, ώστε η πόλη να μην κρύβεται.

 

            Οι άνθρωποι κρυβόμαστε όταν ντρεπόμαστε. Όπως ο πρώτος Αδάμ στον παράδεισο, μετά την ανυπακοή στο θέλημα του Θεού, μαζί με την Εύα, κρύφτηκαν ακούγοντας τα βήματα του Θεού, έτσι και εμείς, όσο κι αν θέλουμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας, κρυβόμαστε στην άρνηση του Ευαγγελίου. Διότι το Ευαγγέλιο βρίσκεται μέσα μας, στην συνείδησή μας. Ακόμη κι αν η ψυχή μας διαστρέφεται, ώστε να θεωρεί την αμαρτία αρετή η δικαίωμα, κάτι μέσα μας μάς κάνει να αισθανόμαστε ότι πρέπει να κρυφτούμε. Αυτό γίνεται φόβος, κατάθλιψη, αυπνία, απόπειρα να δικαιολογηθούμε δημόσια, να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην ζωή που αντίκειται στο Ευαγγέλιο να γίνεται όχι απλώς αποδεκτό, αλλά ισότιμο με την αλήθεια. 

 

Το βλέπουμε στους καιρούς μας με το ζήτημα των εκτρώσεων, το ζήτημα της διαφορετικότητας, με την άρνησή μας να δεχτούμε ότι υπάρχουν κανόνες άγραφοι ως προς την καταγωγή τους, που ισχύουν όμως στο βάθος της ψυχής μας. Και ενώ η κοινωνία, με πρωτοστάτες του χριστιανούς, θα έπρεπε να δείχνει σεβασμό και κατανόηση στα ανθρώπινα τραύματα, στην προοπτική της συγχώρησης, της αποδοχής, της αγάπης, της μετάνοιας και της προσμονής της ίασης από τον Χριστό, εντούτοις η κοινωνία απαιτεί όχι πλέον αμνήστευση, αλλά αποδοχή της αμαρτίας ως δικαιώματος και ως αρετής τελικά. Και η δράση φέρνει αντίδραση. Πόλωση, διχασμός, και μια νέα γενιά που ολοένα και περισσότερο απομακρύνεται από την οδό της πίστης, την οδό του φωτός, την οδό της πόλης, την οδό του Ευαγγελίου, και αποδέχεται την οδό του κόσμου. 

 

            Μα, αν δεν ακολουθούμε την οδό της πίστης, την οδό της πόλης, πώς θα μπορέσουμε συνολικά ως κοινωνία να δεχτούμε τον εαυτό μας πρώτα, αλλά και όλους τους άλλους, καθότι τραυματισμένοι και στα σκοτάδια μας βρισκόμαστε, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, όλοι μας; Διαγράφοντας τον Χριστό από την ζωή μας όλα επιτρέπονται. Το μη φυσικό γίνεται φυσικό, το ασθενές θεωρείται υγιές, ενώ το υγιές θα θεωρείται κάτι το σύνηθες, χωρίς, τελικά, αξία. Κάπου οι χριστιανοί καλούμαστε να βάλουμε ένα όριο, κι ας μείνουμε μόνοι μας. Το όριο είναι η αγάπη και η κατανόηση. Αγάπη χωρίς αλήθεια όμως παύει να λειτουργεί ως οδοδείκτης, ως πόλη, ως φως και φέρνει σύγχυση. 

 

            Η προτροπή του Χριστού να είμαστε πόλη φωτός, αγάπης, αλήθειας που φαίνεται, είναι το χρέος μας ως χριστιανών. Μπορεί να έχει κόστος ψυχολογικό, κοινωνικό, σωματικό. Μόνο έτσι όμως θα δοξάζεται ο Θεός ο εν τοις ουρανοίς και εμείς θα πορευόμαστε ως αυτοί που κληθήκαμε, ως τέκνα φωτός! 

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2022

Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ: «Από τη Μεγάλη Παρασκευή στην Ανάσταση της Πατρίδας μας» (Θεσσαλονίκη 26.6.22)

 

Ζητούμε συγγνώμη που παρουσιάζουμε ευθέως στους φίλους αναγνώστες και επισκέπτες του ιστολογίου μας μια πολιτική ανάρτηση. Ο σκοπός όλων των αναρτήσεών μας είναι πρωτίστως πνευματικός και κοινωνικός. Το ίδιο και της παρούσας.

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ είναι εντελώς ξεχωριστή πολιτική κίνηση, με συλλογική ηγεσία και σαφές, ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα και αντικειμενικό σκοπό.

Η ιστοσελίδα του Κινήματος - η σελίδα στο Facebook.

 

0:00 Εισαγωγή βίντεο

0:12 Γεώργιος Ρούντας

8:14 Εμμανουήλ Γκλάβας

16:12 Αλεξία Τάντση

21:43 Δρ Νικόλαος Παπαδόπουλος

44:54 Δρ Ζώης Ζαρταλούδης

54:18 Βασίλειος Δανδίκας

57:22 Αλεξία Τάντση, «Ο αδύναμος Συνάνθρωπός μας είναι το μέτρο του Πολιτισμού μας»

1:10:22 Αθηνά Πετικοπούλου - Χαιρετισμός

1:10:42 Δημήτριος Νατσιός, Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, «Από τη Μεγάλη Παρασκευή στην Ανάσταση της Πατρίδας μας».