ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τετάρτη 25 Μαΐου 2016

Θεία μετάληψη, μυστήρια του Μίθρα και του Διόνυσου - Χριστιανισμός & Μιθραϊσμός...

Το τελευταίο χαρτί του εχθρού: δαιμονικοί πειρασμοί κατά την ώρα του θανάτου


Ένα κλικ αγάπης & πνευματικής εγρήγορσης εδώ!

Φωτο από εδώ

Δευτέρα 23 Μαΐου 2016

Η αλήθεια για τους Τουρκοκύπριους & οι ελληνικές - χριστιανικές ρίζες τους



Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι στον Καλοπαναγιώτη
Φωτογραφία του John Thompson 1878 (από εδώ)
 

"Ν": Τουρκοκύπριοι: απόγονοι εξισλαμισμένων Κυπρίων, που αρνήθηκαν το Χριστό λόγω των φρικτών συνθηκών διαβίωσης επί Τουρκοκρατίας. Αρχικά κρυπτοχριστιανοί, εξισλαμίστηκαν αληθινά με την πάροδο των αιώνων. Μια ακόμη θλιβερη ιστορία, όπου ο Ελληνισμός, αλλά και η Ορθοδοξία, χάνουν ένα κομμάτι τους.
Είναι γνωστό ότι παρόμοια προέλευση έχουν και οι λεγόμενοι Τουρκοκρητικοί, αλλά και γενικά οι μουσουλμάνοι των βαλκανικών χωρών. Η αληθινή πνευματική παράδοση των Βαλκανίων είναι η Ορθοδοξία.

Παρακαλώ, αν θέλετε, διαβάστε και αυτή την ανάρτηση για τους Πομάκους.
 
Όλη η αλήθεια για τους Τουρκοκύπριους

Sigmalive

Όταν ο Λαλά Μουσταφά εισέβαλε το καλοκαίρι του 1570 από την ακτή της Λάρνακας επικεφαλής του οθωμανικού στόλου με 180 χιλιάδες ασκέρι, δεν είχε Τούρκους να τον υποδεκτούν στην προκυμαία.


Αποβιβάστηκε, προχωρούσε και έσφαζε όποιον δεν έπεφτε γονυπετής για να τον προσκυνήσει. Πέρασε εύκολα στα περίχωρα της Λευκωσίας και στρατοπέδευσε στη Νήσου και στη γύρω περιοχή, για να οργανώσει την τελική του επίθεση.


Οι Ενετοί, που βασίλευαν τότε σε όλη την Κύπρο, περίμεναν την εισβολή και ήταν ο χειρότερός τους εφιάλτης. Χάλασαν εκκλησίες, παλιά κτίσματα και παραπήγματα και με ταχύτατους ρυθμούς μέσα σε μια τριετία έκτισαν τα τείχη της Λευκωσίας. Όσα πρόλαβαν να κτίσουν, δηλαδή, γιατί μόνο το πρώτο διάζωμα ολοκλήρωσαν όταν τους βρήκε η επίθεση των οθωμανών. Περιμάζεψαν την πόλη, για να μπορεί να αποκρούσει επίθεση, και σχεδίαζαν ν' ανεγείρουν ακόμη ένα δεύτερο διάζωμα τειχών, αλλά δεν πρόλαβαν. Το οχυρωματικό έργο το σχεδίασε ο Πάολο Σαρβοράνο, ο αρχισχεδιαστής των οχυρωματικών των Ενετών στις διάφορες μεσογειακές κτήσεις τους. Ήταν ο ίδιος άνθρωπος που σχεδίασε και τα οχυρωματικά του Ηρακλείου Κρήτης και αλλού.

Εκτροπή του Πεδιαίου και υδάτινη τάφρος


Στο σχεδιασμό οι Ενετοί πραγματοποίησαν εκτροπή της κοίτης του Πεδιαίου και επιχείρησαν, αν ήταν δυνατό, να γεμίσουν την τάφρο με νερό. Ήθελαν να γίνει ακόμη πιο δύσκολο το εγχείρημα των επίδοξων πορθητών της πόλης. Δεν πρόλαβαν να κάνουν πολλά πράγματα: το οθωμανικό λεφούσι διψούσε για νέες κτήσεις και αίμα.


Ο αγώνας ήταν ανελέητος.Τα αλλεπάλληλα γιουρούσια των φανατικών του Ισλάμ ανακόπτονταν από τα ενετικά κανόνια και οι υπερασπιστές άλλαζαν βάρδιες για έναν και πλέον μήνα στους προμαχώνες. Στην τάφρο του Μπαϊρακτάρη, όπου και το σχετικό τέμενος σήμερα, έσπασε η γραμμή. Ο σημαιοφόρος κατάφερε και ανέβηκε τα τείχη, καρφώνοντας το μπαϊράκι. Το είδαν αυτό τα λεφούσια της Ανατολίας και όρμηξαν πατώντας μέσα στην πόλη και στα μετόπισθεν των ηρωικών Ενετών μαχητών. Ο Μπαϊρακτάρης σκοτώθηκε επιτόπου, αλλά η ζημιά έγινε. Οι οθωμανοί, που διψούσαν για αίμα, βιασμούς και κλοπές, μπήκαν στη Λευκωσία. Το μπαρούτι είχε τελειώσει στους ηρωικούς μαχητές και το τέλος είχε φτάσει για όλες τις αριστοκρατικές, και όχι μόνο, οικογένειες της πόλης. Τα οθωμανικά σπαθιά δούλευαν ακατάπαυστα. Έφιπποι και πεζοί αλαλάζοντες εισβολείς αποκεφάλιζαν όποιον συναντούσαν.

 

Περιγραφή Άγγλου περιηγητή

Είναι χαρακτηριστική περιγραφή Άγγλου περιηγητή της εποχής, που είχε εγκλωβιστεί στην πόλη και επιβίωσε της σφαγής... Έτρεχε η δόγια μαζί με την κυρία της στο δρόμο για να κρυφτεί, όταν ένα τουρκικό χαντζάρι έκοψε τον άνεμο και το κεφάλι της κυράς της, που στριφογύρισε σαν μπάλα στον αέρα. Η δόγια σταμάτησε, άνοιξε την ποδιά της, το πήρε και έτρεχε μαζί με το κομμένο κεφάλι της κυράς της για να κρυφτεί. Δεν πρόλαβε να κάνει πολλά βήματα, όταν και την ίδια καρατόμησε η οθωμανική οργή. Ούτε δόγιες, δούλες, ούτε αρχόντισσες, ούτε νέους, γέρους ή μικρά παιδιά ενετικής καταγωγής λυπήθηκαν οι εισβολείς. Η διαταγή ήταν «σκοτώστε τους όλους».

Μαζί τους εκτελέστηκε και τοπικός πληθυσμός, Έλληνες της Κύπρου, που ήταν στην υπηρεσία των αρχόντων τους. Ο περισσότερος ελληνικός πληθυσμός διεσώθη, μαζί και κάποιοι Ενετοί που έφυγαν στα υψώματα και στην κεντρική Κύπρο. Οι δρόμοι της πόλης, επιμένουν οι ξένες πηγές, βάφτηκαν κόκκινοι από το αίμα που έτρεξε. Σε αναλογία πληθυσμού, η σφαγή χαρακτηρίζεται μεγαλύτερη από εκείνην της άλωσης της Πόλης (Κωνσταντινούπολης).


Πολύ χειρότερα ακολούθησαν στην Αμμόχωστο, με την εκτέλεση του Μαρκαντώνιου Βραγαδίνου και όλης της ενετικής αριστοκρατίας, παρά τη συμφωνία που έγινε να παραδώσουν την πόλη και να φύγουν μαζί με τις γαλέρες τους.


Πώς προήλθαν οι Τουρκοκύπριοι


Η οθωμανοί κυρίευσαν την Κύπρο το 1571 και είναι φανερόν ότι δεν υπήρχε τότε τουρκικό στοιχείο στο νησί.
Μετά την κυριαρχία τους και την εξόντωση των Ενετών, χώρισαν την επικράτεια σε πασαλίκια κι άφησαν μικρές ολιγάριθμες φρουρές για να τα επιτηρούν. Ο στόλος, μαζί με τον κύριο όγκο του ασκεριού (στρατού), απέπλευσε για αλλού. Το ερώτημα που πλανιέται είναι πού βρέθηκαν σήμερα τόσοι Τουρκοκύπριοι, πώς προέκυψαν και αποτελούν σήμερα μέρος του προβλήματος της Κύπρου.
Για την παρουσία τους υπάρχουν πολλές θεωρίες και ερμηνείες, από διάσπαρτες ιστορικές πηγές.


Επρόκειτο για άτομα που αλλαξοπίστησαν από την ελληνική και μαρωνιτική κοινότητα της Κύπρου, για να γλιτώσουν τις επαχθείς φορολογίες και για να έχουν τα οφέλη της άρχουσας τάξης. Τα άτομα αυτά προσαρμόζονταν ανάλογα με τις πολιτικές εποχές και τους καιρούς.
Ο Παναγιώτης Χατζηδημητρίου γράφει ότι σημαντικό ποσοστό των λεγόμενων λινοβάμβακων αποτελεί σήμερα μεγάλο μέρος της τουρκοκυπριακής κοινότητας.


Όπως εξηγεί, οι Κύπριοι αυτοί έχουν τις ίδιες καταβολές μαζί με τους Ελληνοκυπρίους.


Επισημαίνει ότι απόδειξη τούτου είναι τα πολλά τουρκοκυπρικά χωριά με ονόματα αγίων.


Ο Φαίδωνας Θ. Παπαδόπουλος, Δρ Θεολογίας - θρησκειολόγος, αναλύει το θέμα των λινοβάμβακων - κρυπτοχριστιανών της Κύπρου, οι οποίοι, λόγω των αβάστακτων φορολογιών και άλλων πιέσεων επί οθωμανικής κατοχής, δήλωναν μουσουλμάνοι. Ωστόσο, όταν η Κύπρος πέρασε στην αγγλική αποικιοκρατία, ένα μεγάλο ποσοστό των λινοβάμβακων επανεντασσόταν ομαδικά στη χριστιανική ορθόδοξη κοινότητα της Κύπρου. Η πολιτική των βρετανικών αποικιοκρατικών Αρχών, η διαμάχη στους κόλπους της Εκκλησίας της Κύπρου για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο και άλλοι παράγοντες, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διακοπή της επανένταξης των λινοβάμβακων στη χριστιανική κοινότητα.

 

Κοινές ρίζες

Οι συνθήκες επί Αγγλοκρατίας δεν επέτρεψαν να επανέλθουν στη χριστιανική κοινότητα όλοι οι κρυπτοχριστιανοί, γνωστοί ως λινοβάμβακοι.
Σε δύο βιβλία του Δρα Θεολογίας - θρησκειολόγου Φαίδωνα Παπαδόπουλου παρουσιάζεται τεκμηριωμένα η σύνθεση του κυπριακού πληθυσμού.
Οι λινοβάμβακοι μαζικά, με τον έλεγχο της Κύπρου από την Αγγλία, επέστρεφαν στη χριστιανική κοινότητα


Σε κάποιες κοινότητες, στην απογραφή, οι κάτοικοι παρουσιάζονται ως μουσουλμάνοι και στην επόμενη απογραφή ως χριστιανοί.


Χιλιάδες κάτοικοι της Κύπρου δήλωναν μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα και ως μητρική γλώσσα την ελληνική.


Υπάρχουν παραδείγματα κοινοτήτων, όπου μαζικά οι κάτοικοι επέστρεψαν στο Χριστιανισμό. Τέτοια χωριά, σύμφωνα με το Δρα Φαίδωνα Παπαδόπουλο και τη μελέτη του, συναντιούνται κατά κύριο λόγο στην επαρχία Λεμεσού, όπως τα χωριά Ακρούντα, Άγιος Τύχωνας, Μαθηκολώνη, Μοναγρούλι, Παλώδια, Φασούλα, Φοινικάρια, Πύργος, Πάνω Κυβίδες και Λιμνίτης. Στην επαρχία Λευκωσίας αναφέρονται τα χωριά Βαρίσια, Λυθροδόντας και Ευρύχου. Στην επαρχία Λάρνακας τα χωριά Λιβάδια και Χοιροκοιτία. Στην επαρχία Πάφου τα χωριά Μαμώνια και Κρήτου - Μαρόττου και στην επαρχία Αμμοχώστου το χωριό Λιοπέτρι. Καταγράφονται επίσης μεγάλα ποσοστά πληθυσμού που εντάσσονται στη χριστιανική πίστη από πολλές άλλες κοινότητες.

 

Οι λινοβάμβακοι

Η ονομασία λινοβάμβακος , σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, προέρχεται από το ρούχο με δύο όψεις, τη βαμβακερή και τη λινή. Η βαμβακερή εξωτερική πλευρά καταδεικνύει τη φαινομενική πλευρά των κρυπτοχριστιανών και η εσωτερική πλευρά την κρυφή θρησκευτική ταυτότητα.


Ο κ. Παπαδόπουλος έχει εκδώσει και δύο βιβλία που αναφέρονται στους λινοβάμβακους της Κύπρου, στα οποία παρουσιάζονται πολύ σημαντικά ντοκουμέντα. Πρόκειται για τα βιβλία «Τούρκοι, μουσουλμάνοι ή κρυπτοχριστιανοί (λινοβάμβακοι); Γνωριμία με το σύνοικο στοιχείο», «Η εδαφική και πληθυσμιακή πτυχή του κυπριακού προβλήματος, Χάρτες και ποσοστά υπό το φως της Ιστορίας».


Στα δύο βιβλία παρουσιάζονται έγγραφα και ντοκουμέντα απογραφής πληθυσμού, όπου ο πληθυσμός σε κάποια χωριά, οι κάτοικοι στην ολότητά τους παρουσιάζονται με θρήσκευμα μουσουλμανικό και στην επόμενη απογραφή με χριστιανικό θρήσκευμα. Δημοσιεύεται επίσης επιστολή κατοίκων των χωριών Αμπέλια και Πύργος στην περιοχή της Τηλλυρίας, ημερομηνίας 6/1/1882, όπου κάτοικοι ζητούν από το Διοικητή Λευκωσίας επί Αγγλοκρατίας, να εγγραφούν στους καταλόγους των χριστιανών.


kyprioi-agioi 
Όλοι οι άγιοι της Κύπρου (εδώ)
 
Ντοκουμέντο
 

Το φαινόμενο της επιστροφής λινοβάμβακων παρουσιάζεται ιδιαίτερα στην περιοχή της Τηλλυρίας, η οποία κατά κοινή ομολογία χαρακτηρίζετο ως λινοβαμβακική. Αυτούσια η επιστολή των λινοβάμβακων των χωριών Αμπέλια και Πύργος Τηλλυρίας, προς το διοικητή Λευκωσίας, παρατίθεται πιο κάτω:

«Ενδοξότατε Διοικητά της Λευκωσίας κύριε Ίγγλις


Οι ευσεβάστως υποφαινόμενοι λινοβάμβακοι του χωριού Αμπέλια και του Πύργου Τηλλυρίας του διαμερίσματος Λεύκας παρουσιαζόμεθα διά της παρούσης ημών ταπεινής αναφοράς ίνα φέρωμεν εις γνώσιν της Υμ. Ενδοξότητος ότι έως τώρα όντες χριστιανοί ορθώδοξοι εν τω κρυπτώ διά τον φόβον των διοικούντων την Κύπρο Τούρκων, αναγκαζόμεθα εν τω φανερώ να φαινόμεθα μωαμεθανοί. Ήδη δε διατελούντες υπό την ελευθέραν και ανεξίθρησκον κυβέρνησιν της Σεπτής Ανάσσης του Μεγάλου Αγγλικού έθνους ενθαρρυνόμεθα να μην κρύπτωμεν τας θρησκευτικάς πεποιθήσεις ημών και να δηλώνουμε ότι από τούδε θέλουμεν να πρεσβεύουμεν φανερά την Χριστιανικήν Ορθόδοξον θρησκείαν. Ευλπιστούμεν ενδοξότατε ότι η παράκλησίς μας θέλει εισακουσθή παρ’ υμών, και θέλετε διατάξει τα δέοντα, διατελούμεν της υμετέρας ενδοξότητος ταπεινοί δούλοι.


Αμπέλια, τη 6η
Ιανουαρίου 1882»


Η διακοπή της επανένταξης


Με βάση τα στοιχεία που παρουσιάζει ο κ. Παπαδόπουλος, το διάστημα 1878-1914 αποτελεί το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έχουν συντελεσθεί οι σχετικές με την κοινότητα των λινοβαμβάκων ζυμώσεις και ιδίως εκείνες οι οποίες παρουσίασαν μαζικό χαρακτήρα. Κατά το διάστημα αυτό κοινότητες, οι οποίες εφέροντο ως μουσουλμανικές, λινοβαμβακικές ή μεικτές, επέστρεψαν οριστικά στο Χριστιανισμό, άλλες παρέμειναν οριστικά στο Ισλάμ. Το φαινόμενο της επιστροφής στη Χριστιανική Κοινότητα πήρε τέτοιες διαστάσεις, σε σημείο ώστε η αναμενόμενη εξέλιξη να ήταν η επανένταξη του συνόλου των λινοβαμβάκων στην ορθόδοξη κοινότητα. Αυτό όμως δεν έχει συμβεί, και σύμφωνα με το Δρα Παπαδόπουλο οι βασικοί λόγοι είναι:


- Η προσπάθεια επιστροφής των λινοβαμβάκων δεν είχε πάντοτε την πρέπουσα στήριξη εκ μέρους των μελών και της ηγεσίας της ορθόδοξης κοινότητας, με αποτέλεσμα να βρει πρόσφορο έδαφος εκ μέρους των μουσουλμάνων προσπάθεια συγκράτησης των εν λόγω στο Μωαμεθανισμό. Όλα αυτά συνέπεσαν και με τις έριδες στην Εκκλησία της Κύπρου όσον αφορούσε τη διαμάχη για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο.


- Η βρετανική διοίκηση, για πολιτικούς λόγους, όχι μόνο δεν ενεθάρρυνε την επάνοδο των λινοβαμβάκων, αλλά τουναντίον έπραξε ό,τι ήτο δυνατόν για να την αποθαρρύνει. Βασικό εμπόδιο ήταν η γραφειοκρατία.


- Σημαντικός αριθμός λινοβαμβάκων, λόγω στράτευσης ή μεικτών γάμων και γενικά λόγω πολυετούς διαβίωσης υπό μουσουλμανικό μανδύα, έκλινε τελικά προς το Ισλάμ.


- Η αβεβαιότητα σχετικά με το πολιτικό μέλλον της Κύπρου και ιδιαίτερα η φημολογία περί επανόδου των οθωμανών, αποτέλεσε ανασχετικό παράγοντα του φαινομένου της ελεύθερης εκδήλωσης του χριστιανικού φρονήματος των λινοβαμβάκων.


Οι αποδείξεις


Δεν είναι η μόνη απόδειξη τα ονόματα Αγίων σε τουρκοκυπριακά χωριά, αλλά και πολλά άλλα στοιχεία, όπως οι πολλές εκκλησίες και ξωκλήσια σε πολλά άλλα τουρκοκυπριακά χωριά. Υπάρχουν ολόκληρες κοινότητες, όπου οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την ελληνική. Για παράδειγμα, στην κοινότητα Λουρουτζίνας, στην επαρχία Λευκωσίας, μέχρι το 1930 οι μαθητές του υποτιθέμενου μουσουλμανικού σχολείου, όπως και οι γονείς τους, μιλούσαν ελληνικά και σε περίπτωση δυσκολιών τους ή τραυματισμού τους επικαλούντο την Παναγία. Αποκλειστικά την ελληνική γλώσσα μιλούσαν και στο τουρκοκυπριακό χωριό Γαληνόπορνη στην Καρπασία. Και σήμερα ακόμη υπάρχουν ηλικιωμένοι Τουρκοκύπριοι που η μοναδική γλώσσα που γνωρίζουν είναι τα Ελληνικά. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε απογραφή που έγινε, μερικές χιλιάδες κατοίκων δήλωναν στο θρήσκευμα μωαμεθανοί και ως μητρική γλώσσα την ελληνική.


Επί Αγγλοκρατίας η Εκκλησία είχε βοηθήσει σε αρκετές περιπτώσεις κοινότητες και άτομα λινοβαμβάκων, για να επανέλθουν στη χριστιανική κοινότητα. Στα πλαίσια αυτά υπήρξε βοήθεια για ανέγερση εκκλησιών και σχολείων. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή φαίνεται να μην ήταν καθολική και χωρίς συνέχεια, λόγω, όπως προαναφέραμε, και της κρίσης στους κόλπους της Εκκλησίας.


Η δράση του Εβκάφ


Σημαντική δράση με στόχο τη συγκράτηση των λινοβαμβάκων στον μουσουλμανικό χώρο, στον οποίο ανήκαν θεωρητικά, είχαν αναπτύξει θρησκευτικές και άλλες προσωπικότητες της ισλαμικής κοινότητας. Με πρωτοβουλία του Εβκάφ και τη συνδρομή εύπορων μουσουλμάνων, κτίστηκαν τεμένη και ιδρύθηκαν σχολεία σε χωριά της Τηλλυρίας.


Ο Δρ Φαίδωνας Παπαδόπουλος υποστηρίζει ότι ελάχιστοι Τουρκοκύπριοι έχουν τις ρίζες τους από τη γεωγραφική περιοχή της Τουρκίας.

Συμπλήρωσε ότι οι μουσουλμάνοι που ήλθαν στην Κύπρο επί οθωμανικής κατοχής προέρχονταν από διάφορες αραβικές χώρες, όπως για παράδειγμα τη Συρία. Ωστόσο, τους επιβλήθηκε τουρκική ταυτότητα με την πάροδο του χρόνου. Βασικός πυρήνας των Τουρκοκυπρίων, όπως υποστηρίζεται, ήταν κρυπτοχριστιανοί - λινοβάμβακοι. Δύσκολο είναι να πεις και τους Τουρκοκυπρίους, μουσουλμάνους της Κύπρου, αφού οι περισσότεροι ως γνωστόν δεν θρησκεύουν και δεν διατηρούν ισλαμικό θρησκευτικό συναίσθημα. Απεναντίας, αρκετοί Τουρκοκύπριοι διατηρούν χριστιανικό θρησκευτικό συναίσθημα.


Χωριά Αγίων και Τουρκοκυπρίων


Σύμφωνα με τα στοιχεία των πινάκων απογραφής πληθυσμού του 1960, κατά το έτος αυτό υπήρχαν στην Κύπρο 634 οικισμοί (χωριά), από τους οποίους οι 117 ήταν αμιγώς μουσουλμανικοί (τουρκοκυπριακοί). Αυτό, βέβαια, όπως τονίζει ο κ. Φαίδωνας Παπαδόπουλος, δεν σημαίνει ότι οι συγκεκριμένες κοινότητες ήταν ανέκαθεν μουσουλμανικές. Απεναντίας, υπάρχουν επαρκείς ιστορικές μαρτυρίες, επί τη βάσει των οποίων καταδεικνύεται το χριστιανικό παρελθόν της συντριπτικής πλειοψηφίας τους.


Χαρακτηριστικό είναι και τα αμιγή τουρκοκυπριακά χωριά με ονόματα αγίων. Στην επαρχία Λευκωσίας τα χωριά Άγιος Επιφάνιος Σολέας, Άγιος Θεόδωρος Τηλλυρίας, Άγιος Ιωάννης Σελέμανι, στην επαρχία Λεμεσού Άγιος Θωμάς, στην επαρχία Αμμοχώστου Άγιος Ανδρόνικος (Τοπσού Κιογιού), Άγιος Ευστάθιος, Άγιος Ιάκωβος, Άγιος Συμεών, Άγιος Χαρίτων, στην επαρχία Πάφου Άγιος Γεώργιος, Άγιος Ιωάννης. Ονόματα Αγίων φέρουν και μεικτά χωριά όπως τα χωριά Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, Άγιος Γεώργιος Λεύκας, Άγιος Σωζόμενος στην επαρχία Λευκωσίας, Άγιος Ανδρόνικος (Καρπασίας), Αγία Άννα, Άγιος Θεόδωρος στην επαρχία Λάρνακας, Αγία Βαρβάρα, Άγιος Ισίδωρος, Άγιος Νικόλαος στη επαρχία Πάφου, Αγία Ειρήνη, Άγιος Επίκτητος στην επαρχία Κερύνειας.

Ο Τ/κύπριος -για χρόνια- ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς κατάγεται από χωριό που φέρει το όνομα Αγίου. Πρόκειται για τον Άγιο Επιφάνιο Σολέας, όπου σε αρχική καταγραφή πληθυσμού η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων παρουσιάζονται ως χριστιανοί. Σε επόμενη απογραφή όλοι οι κάτοικοι είναι δηλωμένοι οθωμανοί.


Δείτε επίσης:


Η καταγωγή των Τουρκοκυπρίων

Πριν την Τουρκοποίηση των Ελλήνων μουσουλμάνων της Κύπρου
Κυριάκος Χατζηιωάννου, Η καταγωγή των Τουρκοκυπρίων και το Κυπριακό

Ευχαριστούμε την αδελφή μας Μαρία που μας τα έστειλε. 


Ισλάμ
Μεταστροφές από το Ισλάμ 

ΘΡΑΚΗ (δεν το βάζω τυχαία εδώ!)

Πνευματική Κύπρος:
 
Ένας σύγχρονος Κύπριος άγιος (ο παππούς Παναής από τη Λύση)
π. Ευέλθων ο Κύπριος, ένας αληθινός ιερέας με τεράστια ανθρωπιστική και πνευματική προσφορά
Ένας άγνωστος Κύπριος νεομάρτυρας

May 23, Saint Evgeny Rodionov - Μνήμη αγίου νεομάρτυρα Ευγένιου Ροντιόνωφ († 23 Μαΐου 1996)


Ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας εδώ, παρακαλώ!

Και, αν θέλετε, στα: Πρόταση αγιοκατάταξης ορθοδόξων μορφών

Άγιοι στις 23 Μαΐου

Σημειώσεις για το Ισλάμ

Εικ. από άρθρο για μυροβλυσία εικόνας του αγίου.

Κυριακή 22 Μαΐου 2016

The Gospel According to Superheroes: Religion and Pop Culture


 
Click here:
 
Please, see also:
 

Κυριακή του Παραλύτου - Είσαι ο άνθρωπός μου;

Finding the True God - The God of the Christians smashes idols!...


Photo from here
Glory 2 God for all things
 
The German philosopher Ludwig Feuerbach was among the first modern thinkers to attack the classical notion of God. He suggested that God was simply the outward projection of our inward human nature. His thought gave rise to many varied theories. Freud thought God was nothing more than a projection of the Super-Ego, a sort of cosmic version of our parents. Durkheim suggested that God was simply a projection of society’s moral demands. Marx had yet another explanation of why people imagine God to exist, as did Nietzsche These seminal thinkers of modernity have been dubbed the “Masters of Suspicion.” And, strangely, they were all correct, at least in a certain sense.
Human beings have a tendency to invent idols. Whether grounded in our fear and need to control, or some other deep inner force, we simply have a way of creating false images of God. These philosophers, despite whatever perversities may have driven their thought, were fairly accurate in analyzing human inventions that are named “God.” Any decent confessor worth his salt could have told them as much (had they asked).
In my pastoral experience, Christians are often not suspicious enough. We frequently put great store in our own ideas and impressions of God. As often as not, the larger problems surrounding our primary relationship with God are our unexamined attempts to merge Him with the God of our own invention.
In order to know God, you first have to admit that you don’t know Him.
Belief in God is not the same thing as the acceptance of a set of propositions. Even if the propositions are “supported by the Scriptures,” that entire interpretive exercise is as subject to the imagination and idolatry as pure fantasy. Most Christians whom I know who have a very distorted view of God have Scripture to support their notions.
Christ makes a very key statement on the knowledge of God:
All things have been delivered to Me by My Father, and no one knows the Son except the Father. Nor does anyone know the Father except the Son, and the one to whom the Son wills to reveal Him. (Mat 11:27)
This is an essential point in Christian teaching. No one knows God except as He is made known through Jesus Christ. You cannot “go behind” Christ to speak about knowing God. We do not first know God, and then draw conclusions about Jesus. But Christians regularly “go behind” Christ to imagine God. They consider any number of attributes from “He’s mad at me,” to “I can never please Him.” Most of what people “think” about God is pure illusion.

Photo from here
 
There has come to be a mass expectation of “God-awareness” in modern culture. This has some likely roots in the great revival movements of the 18th and 19th centuries that created most of modern Protestantism. It is the place where the language of “having a relationship with God” comes from (readers, please note that the word “relationship” occurs nowhere in the Scriptures). I was taught as a child that if I prayed the “sinner’s prayer” and asked Jesus to “come into my heart” He would do so. And further, I would know that He had. I have had perhaps thousands of conversations with people who claim, on a similar basis, an awareness of God. People will say, “I believe God is leading me to….” At least one Presidential candidate this year described this as the process he would use in making major national decisions.

This is a strange subjectivity created within modern Pietism and provokes questions from within the classical tradition. How you “feel” about God at any given time, or how you think He feels about you, are, on the whole, information about the inside of your head, not about God. One of the benefits of regular confession is having someone there to help think through these thoughts and feelings. The tremendous weight that many give to their thoughts and feelings about God is a testimony to the psychological narcissism that pervades our culture. We think that what is in our heads is actually real.
When, for example, we read that St. Silouan experienced the absence of God (described in various ways), this is by no means the same thing that most are experiencing when we speak of not sensing God’s presence. First, the grace he knew prior to that dark night, is qualitatively different than our popular religious subjectivity. I have, tragically, seen excerpts from St. Silouan applied in general as a remedy to depression. This kind of confusion of our modern psychological sensibilities with what we read in the lives of the saints is part of our cultural delusion. It creates false expectations for the inner life.

People come to faith in Christ in a myriad of ways. The heart is simply too unique to declare one path to believing. But the central tenet of the Christian faith is the claim that Christ is truly God and truly man and that He rose from the dead, fulfilling the Scriptures. Regardless of how we might come to accept that, it remains the starting point for Christian believing.
We internalize many images and feelings in our lives. The observations of the Masters of Suspicion were correct in parts of their analysis. It is very difficult not to import experiences of parents and other authorities, or simply our experience of the world, into what we think about God or expect from Him.
I grew up with a father who struggled with alcohol during my most formative years. I loved him dearly and felt that it was returned. But my experience of him was frequently frightening and often disappointing. And there is no doubt in my mind that I carried a certain orientation to life, including to God, as a wound from that early experience. At one point in my adult life, I had to work hard to untangle God from my earthly father. That tale is a tangled mess of contradictions and painful work. And it never entirely disappears. The habits of the heart are generally formed quite early in our lives.
But a sort of “agnostic discipline” has been essential. It primarily consists in rebuking the false images and assumptions that arise in my mind as I try to pray, to think, and to simply go through the day. What I set in place is the Father as shown to me in Jesus Christ.

 monk-mt-sinai

There is a “Biblical God” espoused by some. In this, they do not interpret the Scriptures through Christ, but seek to know God through the larger Scriptures. Thus, for them, the meekness, and the radical kindness of Christ is to be balanced against the other images of God. The cleansing of the Temple thus becomes the doorway for importing the God who hates Esau, who demands the utter destruction of the Amalekites, and (they imagine), demands a payment for our wrong-doing.
The statement of Jesus, “If you have seen me, you have seen the Father,” is thus altered to, “Study the Bible and you’ll come to know God.”
Christianity is, rightly, Christocentric. Jesus is the revelation of God. We do not know God apart from Him, including by reading the Scriptures. He promises to make Himself known. He even says that He and the Father will “come and sup” with us, a wonderfully intimate image. However, we too easily read this into a promise to be fulfilled in our subjectivity.
The sacramental life and public worship are the two most prominent venues for knowing God within the Tradition. God is truly present in the Holy Eucharist, but our subjectivity can be all over the map. Over time, I have slowly discovered that there is a knowledge of God that differs greatly from my inner thoughts. This is very difficult to put into words, since it is “extra-subjective” (outside of subjective experience). It is much closer to knowing than thinking, and somehow independent of mood.

Why Does God Hide?

monks in tree

God hides. God makes Himself known. God hides.
This pattern runs throughout the Scriptures. A holy hide-and-seek, the pattern is not accidental nor unintentional. It is rooted in the very nature of things in the Christian life. Christianity whose God is not hidden is not Christianity at all. But why is this so?
In my previous article, I wrote:
Our faith is about learning to live in the revealing of things that were hidden. True Christianity should never be obvious. It is, indeed, the struggle to live out what is not obvious. The Christian life is rightly meant to be an apocalypse.
God is not obvious. That which is obvious is an object. Objects are inert, static and passive. The tree in my front yard is objectively there (or so it seems). When I get up in the morning and take the dog outside, I expect the tree to be there. If it is autumn, I might study its leaves for their wonderful color change (it’s a Gingko). But generally, I can ignore the tree – or not. That’s what objects are good for. They ask nothing of us. The freedom belongs entirely to us, not to them.
This is the function of an idol – to make a god into an object. He/she/it must be there. The idol captures the divine, objectifies it and renders it inert and passive.
The God of the Christians smashes idols. He will not stay put or become a passive participant in our narcissism. He is not the God-whom-I-want.
Christ tells us, “Ask, and you will receive. Seek and you will find. Knock and the door will be opened.” The very center of the life promised us in Christ requires asking, seeking and knocking. The reason is straightforward: asking, seeking and knocking are a mode of existence. But our usual mode of existence is to live an obvious life.

Icon from here

Have you ever noticed that it’s easier to buy an icon and add it to your icon corner, than it is to actually spend time and pray in your corner? There is a kind of “Orthodox acquisitiveness” that substitutes for asking, seeking and knocking. Acquisition is part of our obvious form of existence. We have been trained in our culture to consume. We acquire objects. On the whole, we don’t even have to seek the objects we acquire, other than to engage in a little googling. We no longer forage or hunt. We shop.
But we were created to ask, seek and knock. That mode of existence puts us in the place where we become truly human. The Fathers wrote about this under the heading of eros, desire. Our culture has changed the meaning of eros into erotic, in which we learn to consume through our passions. This is a distortion of true eros.
Christ uses the imagery of seeking (eros) in a number of His parables: The Merchant in Search of Fine Pearls; The Woman with the Lost Coin; The Good Shepherd and the Lost Sheep; The Father in the Prodigal Son; The Treasure Buried in a Field…
But how does seeking (eros) differ from what I want? Are these parables not images of consuming? Learning the difference is part of the point in God’s holy hide-and-seek. The mode of existence to which He calls us must be learned, and it must be learned through practice.
Objects are manageable. They do not overwhelm or ask too much of us. Consumption is an activity in which we ourselves always have the upper hand. St. James offers this thought:
You desire and do not have. You murder and covet and cannot obtain. You fight and war. Yet you do not have because you do not ask. You ask and do not receive, because you ask amiss, that you may spend it on your pleasures. (James 4:2-3)
What we seek (eros) in a godly manner, is something that cannot be managed or objectified. It is always larger and greater than we are. As such, it even presents a little danger. It may require that we be vulnerable and take risks. We are afraid that we might not find it while also being afraid that we will.
The parables are not about a merchant with a string of pearls, or a woman with a coin collection. The merchant risks everything he owns just for the chance of buying this one pearl. The woman seeks this coin as though there were no other money in the world.
When I was nearing the point of my conversion to Orthodoxy, a primary barrier was finding secular employment. It’s hard for someone whose resume only says, “priest,” to get a job, or even an interview for a job. That search had gone on, quietly, for nearly two years. It was not an obsession – rather, more like a hobby. But one day, a job found me. The details are not important here. But the reality is. The simple fact that a job was likely to happen, that I only had to say, “Yes,” was both exciting and frightening in the extreme. If I said yes, then everything I had said I wanted would start to come true (maybe). And everything I knew as comfortable and secure would disappear (with four children to feed). And if everything I said I wanted started coming true, then the frightening possibility that I might not actually want it would also be revealed! I could multiply all of these possibilities many times over and not even begin to relate everything that was in my heart.
But the point that was at hand was the beginning of the true search. The risk, the reward, the threat, the danger, the joy and the sorrow, all of them loomed over me, frequently driving me to prayer. I made the leap and began a tumultuous period in my life. But my life, like most, eventually settled down and slowly became obvious.

st cuthbert prays 

St. Cuthbert of Lindisfarne, one of the great monastic heroes of the Celtic lands, had a way of dealing with the obvious. He would walk into the North Sea from the island where he lived, and stand in the waves up to his neck. It was a dangerous sea, not like an American beach. He stood there at the point of danger – and prayed. St. Brendan crossed the Atlantic with his monastic companions in a boat made of animal hides. Countless thousands of monastics wandered into deserts, forests, holes in the ground, islands, all in order to place themselves at that point where God may be found. Seeking God is not done in the place of safety, though it is the safest place in all the world.
Eros does not shop. True desire, that which is actually endemic to our nature, is not satisfied with the pleasures sought by the passions. It will go to extreme measures, even deep into pain, in order to be found by what it seeks.

All of this is the apocalyptic life of true faith. The question for us is how to live there, or even just go there for once in our lives. I “studied” Orthodoxy for 20 years. All of my friends knew (and often joked) about my interest. Many said they were not surprised when I converted.
I was. I was surprised because I know my own cowardice and fear of shame. If you liked Ferraris, your friends wouldn’t be surprised if you had photos and models, films and t-shirts. It might become obnoxious. But if you sold your house and used the money to make a down payment on one, you’d be thought a fool, possibly insane. Seeking God is like that.
There are quiet ways that do not appear so radical. The right confession before a priest can be such a moment. Prayer before the icons in the corner of a room can become such a moment, though it takes lots of practice and much attention. They cannot be objects and the prayer cannot be obvious.

All of this is of God, may He be thanked. We do not have to invent all of this for ourselves. It is not “technique.” The God who wants us to seek is also kind enough to hide. Finding out where He is hiding is the first step. Finding out where you are hiding is the next. But the greatest and most wonderful step is turning the corner, buying the field, selling everything that you have, picking up the coin, making that phone call, saying “yes” and “yes” and “yes.”
The classical path described in Scripture and the Tradition is rooted in worship, the sacraments, regular prayer, and in the keeping of the commandments. There is, over time, a growth and formation in the knowledge of God. Unlearning the habits of modern culture is difficult, to say the least. The knowledge of God is a genuine formation in character, rooted in the sacraments and a true transformation in the Divine life. It is not, however, simply one more set of thoughts and impressions within our modern subjectivity.
At a certain point in my adult journey, I despaired of any confidence in the subjective world of contemporary Christianity. My heart yearned for something truly substantial. I’ve learned that such a yearning can be fulfilled but over a long time. The Church bears the knowledge of God within the fullness of its life. It has been through living in the bosom of the Church that this same knowledge has slowly become known. It is where we receive the sacraments and where we pray. It is the place of our repentance. It’s is Christ’s primary gift to us – that we might know Him.

See also

Deification - The Uncreated Light
"Partakers of Divine Nature" - About Deification & Uncreated Light in Orthodox Church
Grace and “the Inverted Pyramid” 
Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony 
Why I'm not an atheist 
The Psychology of Atheism
God the Holy Trinity: 'The Lover of Mankind'

Orthodoxy's Worship: The Sanctification of the Entire World
The holy anarchists
A Deer Lost in Paradise  

LIVE, BEYOND THE LIMITS!   
LOVERS OF TRUTH: THE LIFE OF HIEROMONK SERAPHIM ROSE  
Lover of Truth: St John, The Wonderworker of San Francisco

The 'Death' of Anita Phillips