Τόσοι αγαπημένοι, σ' ένα Ψυχοσάββατο...

Τι και πώς

Το θυμάμαι το σιτάρι που έφερνε η γιαγιά στο σπίτι από τον Γιώργο τον μπακάλη, της γειτονιάς : Σε μια γκρίζα χάρτινη σακούλα με θαλασσιά γράμματα "παντοπωλείον". Ύστερα άρχιζε η τελετουργία του Ψυχοσάββατου... να καθαριστεί, να βράσει και να γίνει κόλλυβο ανακατεμένο με δάκρυα, στεναγμούς, σταφίδες και ασημένια κουφετάκια.

Όταν η γιαγιά σκούπιζε με την ανάστροφη της παλάμης τα βρεγμένα της μάτια και ύστερα σκούπιζε το χέρι στην ποδιά της, καταλάβαινα πως το κόλλυβο ήταν έτοιμο. Τρυφερές κινήσεις, αγαπημένες, του σπιτιού μας, οικείες. Και οι ψυχές να νιώθεις ότι μπαινοβγαίνουν και επιστατούν στο βράσιμο, το στόλισμα και στο κλάμα για να το μερώσουν, να αποκτήσει η γιαγιά βεβαιότητα Παραδείσου, να ξεπικρίσουν οι μέρες της και να γιάνει το πένθος. 

Έγραψα και τούτο το Ψυχοσάββατο τα ονόματά τους και ένα-ένα έγιναν ξανά πρόσωπα και θυμήθηκα αλλονών τις ιστορίες και όσων γνώρισα τα πρόσωπα και τον βίο τους. Η γιαγιά μου ανάμεσά τους, με ένα χαμόγελο πικραμένο για όσα δεν μπόρεσε να μας πει όσο ζούσε και ευτυχισμένο -προφανώς- για τα λουλούδια και τους κόκκους του σιταριού. 

Ο Γιώργος, ο μπακάλης, έγινε πια όνομα στο συγχωροχάρτι μου. Όσο για το σιτάρι, κανείς δεν το πουλάει πλέον με τον δικό του τρόπο, με την σέσουλα από το τσουβάλι. Τώρα πωλείται συσκευασμένο, δηλαδή έχουν χάσει οι κόκκοι την ιδιαίτερη προσωπικότητά του ο καθένας. Όμως εμείς επιμένουμε να το στολίζουμε και  ονοματίζουμε κεκοιμημένους υπέρ αναπαύσεως γιατί ο καρπός πάντα βλαστάνει όταν μπεί στην γη. Ακόμη και στην γη των τσιμέντων, απουσία του κυρ Γιώργη και από φέτος απουσία και της κόρης του της Γιώτας που ξαφνικά πήρε τον δρόμο του ουρανού και έτσι χάσαμε μία ακόμη σύντροφο των παλιών παιχνιδιών μας. 

Στο φετινό Σάββατο των ευλογημένων σιταριών κι' άλλες ψυχούλες συνωστίζονται γύρω από τους κόκκους του και εκλιπαρούν συγχώρεση και μνήμη από Θεό και ανθρώπους: 

Ο κυρ Νίκος που έμενε μόνος, αυτός και τα σκουπίδια του, απομονωμένος σ' ένα παλιό σπίτι, με έναν δυο της γειτονιάς να του αφήνουν φαγητό στην πόρτα και να παρακολουθούν αν θα ανάψει η λάμπα της εξώθυρας το βράδυ και αν θα σβήσει το πρωί....Βλέπαμε να μιλάει με τις γάτες, να στοιβάζει άδεια χαρτοκιβώτια στην αυλή, να πλένεται στην παλιά τουλούμπα, να έχει συμφιλιωθεί με το σπασμένο του τζάμι και ενώ όλα συνηγορούσαν σε καταστάσεις τρώγλης αυτός να κυκλοφορεί σαν ξεπεσμένος πρίγκηπας σε παραμύθι που κανείς δεν διάβαζε πια. Ένα πρωινό, οι γείτονες είδαν πως δεν έσβησε το φως και ειδοποίησαν την αστυνομία. Μπορεί και να ήταν πολλές ημέρες αναμμένο, καθώς τότε με το χιόνι δεν πολυέβγαιναν οι άνθρωποι να κοιτάξουν την αυλή του μοναχικού πρίγκηπα.

 Ήρθαν και τον πήραν, σχεδόν σέρνοντάς τον στην αυλή και πιθανώς βλαστημώντας την κακιά τους την τύχη να τον κουβαλούν, μέσα στην βρωμιά και το κρύο! Δεν τον έψαξε κανείς και παραμένει στα αζήτητα του νοσοκομείου. Κάποια στιγμή θα τον θάψουν οι υπηρεσίες σ' έναν άγνωστο τάφο και όλα θα τελειώσουν. Επί γης βεβαίως, γιατί τα συγχωροχάρτια και οι προσευχές μας θα τον ανταμώνουν στον ουρανό...

Ο Γιώργος ήταν ίδιος ο πατέρας του, ο ωραίος Αλέξανδρος το όνειρο κάθε μαθήτριας που ανέβαινε στο συγκεκριμένο λεωφορείο, την συγκεκριμένη ώρα κάθε πρωί για να πάει στο σχολείο. 

Ο Αλέξανδρος ήταν τόσο όμορφος που σχεδόν δεν αντέχονταν η ομορφιά του και είχε ένα ύφος τόσο ταπεινό, σχεδόν αφελές, που είναι βέβαιο ότι ο ίδιος δεν είχε επίγνωση της ταραχής που προκαλούσε... Ο μέγας Αλέξανδρος της γειτονιάς μας λοιπόν όταν πήγε να σπουδάσει ερωτεύτηκε, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά και πέθανε νεότατος από τον καημό του γυιού του που είχε βουτήξει στις παραισθήσεις των ουσιών. Μου έλεγαν γι' αυτό το παιδί, για τον Γιώργο, αλλά δεν τον ήξερα. Ένα πρωινό Κυριακής είδα έναν κουρασμένο (σχεδόν) Απόλλωνα να στέκεται έξω από το ναό με το πλαστικό κυπελάκι της επαιτείας, δίχως να ζητάει, χωρίς να μιλάει. Γι' αυτό ακριβώς και του έδωσα κάτι και αυτός είπε πολύ συνεσταλμένα και ευγενικά "ευχαριστώ πολύ κυρία". -"Να είσαι καλά" απάντησα και έκανα να φύγω αλλά τότε θυμήθηκα...". Είσαι ο γυιός του Αλέξανδρου;" τον ρώτησα και μου απάντησε "ναι". 

Παραμονή του Ψυχοσάββατου, έγινε το ξόδι του. Τον είχαν ντύσει γαμπρό, μου είπαν. Καλά έκαναν, λέω εγώ τώρα. Να χαρεί και ο πατέρας του, όταν θα ανταμώσουν.

Απλώνω μέσα μου εκείνο το στάρι νέας εσοδείας που έβραζε η κυρα Λένη, η γιαγιά μου και παίζω ένα παιχνίδι της μνήμης και της προσευχής. Κάθε κόκκος ένα όνομα. Κάθε καινούργιο Ψυχοσάββατο χρειάζομαι και περισσότερο σιτάρι... Νικόλαος, Αλέξανδρος, Γεώργιος και ο άλλος Γεώργιος που έφυγε σιωπηλά όπως έζησε συν όλοι οι παλιοί φίλοι, προπάτορες, αγάπες, ξένοι που συγγενέψαμε στην προσευχή, συγγενείς, άνθρωποι, τέλος πάντων, που περπάτησαν στην γη και τώρα, ανεβαίνοντας την τελευταία κλίμακα, ακουμπούν στο κόλλυβό μας και την δική μας ευχή για να διαβούν τους δρόμους τους πλησίστιους της Εδέμ. 

Ανάπαυσέ τους Κύριε! Όλοι τους εσένα είχαν ποθήσει, ακόμη και αν δεν το γνώριζαν.

Της αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας και άλλων αγαπημένων αγίων των ημερών...

Άγιοι Βαλέριος Γκαφένκoυ & Φιλοθέη η Αθηναία (18 + 19 Φεβρουαρίου), & μνήμη του παππού Ντόμπρι της Σόφιας Βουλγαρίας... 

Αγία Φιλοθέη η Αθηναία, βίντεο αφιέρωμα

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Βυζάντιος: «Χριστιανός, Χριστιανός, Χριστιανὸς εἶμαι!» (17 Φεβρουαρίου) 
 
Ἁγία Μαριάμνη ἡ Ἰσαπόστολος, ἀδελφὴ τοῦ Ἁγίου Φιλίππου τοῦ Ἀποστόλου (17 Φεβρουαρίου)
 
Οι τρεις γιορτές των αγίων Θεοδώρων
 

 

Σάββατο των Ψυχών & Κυριακή της Μέλλουσας Κρίσης (ή της Δευτέρας Παρουσίας) στη σεισμόπληκτη Ανατολή και σε όλο τον κόσμο...

 

«...Ύψιστο κριτήριο στη Μεγάλη Κρίση θα είναι ο συνάνθρωπος, ως εικόνα του Θεού, διότι το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο είναι πλασμένο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού (Γεν.1,27). Το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο είναι αδελφός του Χριστού (Ματθ.25,40.Εβρ.2,12) και ως εκ τούτου έχουμε υποχρέωση να τιμάμε την εικόνα του Θεού και να δείχνουμε έμπρακτα την αγάπη μας στους αδελφούς του Κυρίου μας. Ο Θεός είναι αόρατος και απόλυτα αυτάρκης, μη έχοντας ανάγκη την παραμικρή μας υπηρεσία. Ορατές είναι οι εικόνες Του, οι άνθρωποι, και κατά συνέπεια η αγάπη που οφείλουμε σε Εκείνον, πρέπει να την αποδίδουμε σ’ αυτούς, διότι όπως τονίζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης:

"Αγαπητοί, ει ούτως ὁ Θεός ηγάπησεν ημάς, και ημείς οφείλομεν αλλήλους αγαπάν. Θεὸν ουδεὶς πώποτε τεθέαται· εάν αγαπώμεν αλλήλους, ο Θεός εν ημίν μένει και η αγάπη αυτού τετελειωμένη εστὶν εν ημίν" (Α΄Ιωάννου 4,11-12). Και συνεχίζει ο απόστολος της αγάπης: "Ημείς αγαπώμεν αυτόν, ότι αυτός πρώτος ηγάπησεν ημάς. εάν τις είπῃ ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφὸν αυτού μισή, ψεύστης εστίν· ο γαρ μη αγαπών τον αδελφὸν ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε πως δύναται αγαπάν; και ταύτην την εντολὴν έχομεν απ᾿ αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεὸν αγαπά και τον αδελφὸν αυτού"» (Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Το Ύψιστο Κριτήριο της Μεγάλης Κρίσεως).

Μια πρόσκληση, παρακαλώ, για:

Ωραία απεικόνιση του "Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν..." κ.τ.λ., από την παραβολή της Δευτέρας Παρουσίας! (εδώ)

Η ομορφιά του Ψυχοσάββατου 

Ψυχοσάββατο: Η ορθόδοξη «Μέρα των Νεκρών» και η κοινωνική σημασία της

Ψυχοσάββατο: Ένα γιορτινό τραπέζι χωρίς τη φθορά και την αγωνία της άπιαστης στιγμής ενός χρόνου απατεώνα

Κυριακή των Απόκρεω, η Κυριακή της Δευτέρας Παρουσίας - μερικά απλά λόγια γι' αυτήν... 

Για τον φονικό σεισμό στην Τουρκία και τη Συρία (& τη "διπλωματία των σεισμών")

Η ταυτότητα των Ορθοδόξων Ρωμιών της Αντιόχειας χθες και σήμερα

Σεισμός στην Τουρκία - Το «ευχαριστώ» στην Ελλάδα...

Χριστιανισμός, εθνικισμός και ρατσισμός 

 

«Έχουμε αναθέσει την Παιδαγωγία του παιδιού στην τηλεόραση»...

«Έχουμε φτιάξει μία κοινωνία που μοιάζει θερμοκήπιο του κακού. Κάθε “σκηνοθετίσκος” μπορεί να γελοιοποιεί από την τηλεόραση την Αγάπη στην Πατρίδα και την Πίστη στο Θεό και εμείς τα βλέπουμε αυτά ξαπλωμένοι στις άνετες πολυθρόνες μας και γελάμε. 

Διασκεδάζουμε βλέποντας να γελοιοποιούνται οι Ήρωες, να εξευτελίζονται αυτοί πού πλήρωσαν με αίμα και φρίκη το δικαίωμά μας να καθόμαστε μπροστά σε τηλεόραση. Χωρίς καμιά συναίσθηση ντροπής και ευθύνης “χάσκουμε ηλιθίως” βλέποντας τον εσκεμμένο και ασταμάτητο διασυρμό της Πατρίδας και της Πίστης. 

Έχουμε φτιάξει μία Παιδεία όπου η Αγάπη στην Πατρίδα θεωρείται φασισμός και η Προσευχή των μαθητών είναι πέντε τελετουργικές φράσεις χωρίς νόημα. Έχουμε αναθέσει την Παιδαγωγία του παιδιού στην τηλεόραση. Κι εκείνη βέβαια μας πληρώνει, διδάσκοντας το παιδί μας ότι οι μόνες αληθινές αρετές είναι…”το κυνήγι του χρήματος, το κυνήγι της σάρκας και το κυνήγι της πρόσκαιρης λάμψης”».

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος 

Από το Αντίβαρο 

Δείτε παρακαλώ και:

Τηλεόραση και παιδί (από εκεί η φωτο)

Ο κανόνας «3-6-9-12» για τα παιδιά και την οθόνη – Μια συνέντευξη με τον γνωστό γάλλο ψυχαναλυτή Serge Tisseron

"Ο Serge Tisseron είναι Γάλλος ψυχαναλυτής-ψυχίατρος, από τους πιο γνωστούς στη χώρα του... Μελετά τις σχέσεις των νέων με τις νέες τεχνολογίες, τις παρανοήσεις ανάμεσα στους ενήλικες και την επόμενη γενιά, και τις επιπτώσεις της τεχνολογίας της πληροφορίας στους νέους ανθρώπους. Το 2008 ανέπτυξε τον κανόνα «3-6-9-12», που σημαίνει, “όχι τηλεόραση πριν από τα τρία χρόνια, όχι παιχνίδια σε κονσόλα πριν από τα έξι, καθόλου internet πριν από τα εννέα χρόνια, και καθόλου κοινωνικά μέσα πριν από τα 12”. Το 2011 η Γαλλική Ένωση Παιδιάτρων αποδέχτηκε την πρόταση..."

Τηλεόραση και Συμβουλές για παιδιά μεταξύ 2 και 5 ετών

Η ταυτότητα των Ορθοδόξων Ρωμιών της Αντιόχειας χθες και σήμερα

Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Γιαπιτζίογλου, Μάστερ Θεολογίας, υπ. Δρ Φιλοσοφικής Σχολής Τμήματος Φιλολογίας  Τομέας Βυζαντινής Φιλολογίας ΕΚΠΑ  

Πεμπτουσία / 13 Φεβρουαρίου 2023

Στην Νότιο Τουρκία, σήμερα, υπάρχουν από την Μερσίνα μέχρι την Αντιόχεια διάσπαρτες Χριστιανικές ορθόδοξες κοινότητες που υπάγονται στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Τα μέλη αυτών των κοινοτήτων αυτοπροσδιορίζονται  ως rumortodoks,δηλαδή ορθόδοξοι Ρωμιοί, και αυτόν τον προσδιορισμό τους έχει αποδώσει σήμερα και το Τουρκικό κράτος αναγνωρίζοντάς τους ως Ρωμαίικες Ορθόδοξες κοινότητες – Rum Ortodoks Vakıfları. Πολλοί όμως είναι εκείνοι που διερωτώνται, και πρωτίστως οι ίδιοι, ποια είναι η καταγωγή τους, καθώς ο όρος Ρωμιός σήμερα είναι δηλωτικό του Έλληνα της Ανατολής και παλιότερα του πολίτη του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους. Οι ίδιοι είναι αραβόφωνοι με συνέπεια να υπάρχει σύγχυση ως προς τον προσδιορισμό της ταυτότητάς τους. Για να μπορέσουμε να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα πρέπει πρώτα να ανατρέξουμε στην ιστορία, και συγκεκριμένα της Αντιοχείας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Μετά την καταλυτική νίκη του Μεγάλου Αλεξάνδρου έναντι του Δαρείου Γ΄  στην μάχη της Ισσού (333π.Χ.), και την ήττα των Περσών η περιοχή αυτή θα περιέλθει στα χέρια των Ελλήνων. Πριν την ίδρυση της Αντιοχείας όμως υπήρχαν ήδη  στην περιοχή ελληνικές  πόλεις, με αρχαιότερη την Ιώνη(700π.Χ.),η οποία κατοικούνταν από Αργείους, Κρήτες και Κυπρίους.[1] Η Ημαθία έπειτα την οποία είχε ιδρύσει ο Μέγας Αλέξανδρος με πρώτους κατοίκους τους στρατιώτες του, και τέλος, η Αντιγόνεια με Αθηναίους και Μακεδόνες κατοίκους που είχε ιδρύσει το (307 π.Χ). ο στρατηγός του Μ. Αλεξάνδρου Αντίγονος. 

Μετά τον θάνατο του  Μεγάλου Αλεξάνδρου  και την επικράτηση του Σελεύκου Α΄, του αποκαλουμένου Νικάτορος, έναντι των λοιπών επιγόνων ο τελευταίος θα ιδρύσει την πόλη της Αντιοχείας (300 π.Χ.) επ’ ονόματι του πατέρα του Αντιόχου. Οι πρώτοι κάτοικοι της Αντιοχείας ήταν οι Έλληνες κάτοικοι των πόλεων αυτών  τους οποίους και μετοίκισε ο Σέλευκος στην Αντιόχεια όπου στη πλειοψηφία τους ήταν Αθηναίοι.[2] Η Αντιόχεια όμως θα γίνει η πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών ∙  τα σύνορά της θα εκτίνονται από τις ακτές της Μεσογείου μέχρι τον Ινδό ποταμό. Έτσι σε αυτήν, εκτός από τους Έλληνες,  θα συρρεύσουν και άλλοι πληθυσμοί από διαφορετικές εθνότητες με κυριότερες αυτές των Ιουδαίων και των Σύρων, αλλά πάντα την πλειοψηφία θα έχουν οι Έλληνες και ειδικά οι Αθηναίοιόπου για το λόγο αυτό, δηλαδή της καταγωγής τους και της παιδείας τους, οι κάτοικοι της Αντιοχείας και η Αντιόχεια θα αποκαλούνται και Συριάδες Αθήναι.[3] Δεν είναι τυχαία η σύνδεση αυτή καθώς οι Αθηναίοι κάτοικοι της Αντιοχείας φέρεται να κατάγονται από την δέκατη φυλή των Αθηνών την Αντιοχίδα.

Πολύ αργότερα, το 64 π.Χ., όταν  ο Ρωμαίος Πομπήιος θα την κατακτήσει, θα την σεβαστεί και θα την τιμήσει δεόντως καθιστώντας την ως «civitaslibera»ελεύθερη και αυτόνομη πόλη διότι οι κάτοικοί της είχαν Αθηναϊκή καταγωγή.[4]Έτσι η Αντιόχεια θα καταστεί για πολλούς αιώνες πολιτικό και διοικητικό κέντρο όλης της Ανατολής και όχι μόνο. Το κυριότερο είναι πως θα καταστεί πνευματικό και πολιτισμικό κέντρο της οικουμένης. Τα γράμματα, οι τέχνες, οι σχολές, το θέατρο, οι Ολυμπιακοί αγώνες, η βιβλιοθήκη της θα την κάνουν αξιοζήλευτη. Στην Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο δεν θα χάσει την αξία της γιατί θα συνεχίσει να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις εξελίξεις του πολιτικού, του στρατιωτικού και κυρίως του πνευματικού τομέα. Ήδη, όταν ακόμη ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ήταν επί γης, είχε μαθητές και πιστούς καταγόμενους από την Αντιόχεια, όπως τον ευαγγελιστή Λουκά,[5]τον διάκονο Νικόλαο[6] αλλά και τον άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, ο οποίος διατέλεσε και επίσκοπος Αντιοχείας όπου σύμφωνα με την παράδοση ήταν εκείνο το παιδί που πήρε στην αγκαλιά Του ο Κύριος.[7] 

Με την επίσκεψη των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου η Αντιόχεια θα καταστεί το κέντρο, το ορμητήριο της νέας πίστης και των αποστόλων, και από εκεί θα ξεκινούν τις ιεραποστολικές περιοδείες τους για να ευαγγελίσουν τα έθνη, και όχι άδικα η Εκκλησία της  Αντιόχειας θα χαρακτηριστεί ως «η μήτηρ Εκκλησία των Εθνών». Στην Αντιόχεια για πρώτη φορά οι μαθητές και πιστοί του Ιησού θα ονομαστούν Χριστιανοί.[8]Η εκκλησία της Αντιόχειας θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαμόρφωση του δόγματος και της πίστεως και η θεολογική σχολή της, μέχρι σήμερα, θα επηρεάζει παγκοσμίως την θεολογική σκέψη με πολύ σπουδαίους θεολόγους όπως τους Διόδωρο Ταρσού, Θεόδωρο Μοψουεστίας, Ιωάννη Χρυσόστομο και Θεοδώρητο Κύρου.[9] 

Ο μοναχικός βίος επίσης θα αναπτυχθεί και θα καταστήσει την Αντιόχεια και την ευρύτερη περιοχή της μοναστικό κέντρο, με σπουδαιότερο αυτό του μεγάλου αγίου Συμεών του Στυλίτη,  όπου από όλο τον τότε γνωστό κόσμο, πιστοί θα συρρέουν είτε  για να μονάσουν κοντά σε σπουδαίους μοναχούς ασκητές είτε για να τους γνωρίσουν και να ωφεληθούν από την πνευματικότητά τους και την σοφία τους. Τότε είναι που θα δημιουργηθούν πολλά μοναστήρια στην περιοχή, και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους θα είναι ότι θα έχουν μοναχούς όχι μόνο Έλληνες αλλά και Σύρους.[10]Αργότερα θα προστεθούν και άλλες εθνότητες, όπως Αρμένιοι, Πέρσες και Ίβηρες, επιβεβαιώνοντας το οικουμενικό της πνεύμα.

Η λειτουργική γλώσσα την εποχή αυτή στην Αντιόχεια είναι η ελληνική. Στα περίχωρα όμως και στα μοναστήρια που βρίσκονται εκεί, κατά περιπτώσεις, ήταν μεικτή δηλαδή ελληνική και συριακή. Μεγάλη όμως θα είναι και η προσφορά της σε όλες τις εκκλησιαστικές τέχνες,την ναοδομία, την υμνολογία, την εκκλησιαστική μουσική, την αγιογραφία, με πρώτο αγιογράφο σύμφωνα με την παράδοση τον Αντιοχέα ευαγγελιστή Λουκά,[11] και τα περίφημα μωσαϊκά, μοναδικού παγκοσμίου κάλλους, που κοσμούν σήμερα τα μεγαλύτερα μουσεία ανά τον κόσμο.Τον πέμπτο αιώνα μ.Χ. η αυτοκράτειρα Ευδοκία, Αθηναία στην καταγωγή, κατά το ταξίδι της στα Ιεροσόλυμα επισκέπτεται την Αντιόχεια και στο λόγο της που εκφώνησε μεταξύ άλλων υπερηφανεύτηκε για την κοινή τους καταγωγή λέγοντας ότι ρέει το ίδιο με αυτούς αίμα στις φλέβες της.[12] 

Ο Ιουστινιανός, μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 526, θα την αποκαταστήσει ανοικοδομώντας  και ενισχύοντας την με σημαντικά έργα και με την προτροπή του αγίου Συμεών του Θαυμαστορείτη θα την μετονομάσει σε «Θεούπολης» για να έχει την σκέπη και την προστασία του Θεού.[13] Είναι πολύ σημαντικό σε αυτό το σημείο να τονίσουμε ότι όλοι οι Αντιοχείς συγγραφείς είτε στην ελληνιστική περίοδο είτε στην βυζαντινή γράφουν μόνο στα ελληνικά. Η Αντιόχεια δεν θα είναι κοιτίδα και φάρος πνευματικός μόνο στην ελληνορωμαϊκή και χριστιανοβυζαντινή εποχή∙ θα συνεχίσει  να είναι και κατά την διάρκεια της αραβομουσουλμανικής κατακτήσεως, όπου σε  αυτή την περίοδο οι Έλληνες και ελληνομαθείς Χριστιανοί θα μεταφράσουν την αρχαιοελληνική σοφία και γνώση στα αραβικά και έτσι αυτή η γνώση θα περάσει από τους άραβες της Ανδαλουσίας στην Ευρώπη.[14]Θα δεχτεί ακόμη πολλές επιδρομές στην ιστορία της και κατακτητές, όπως τουςΠέρσες, Άραβες, Αρμενίους, Σελτζούκους, και ανά διαστήματα θα περιέλθει και πάλι στην κυριότητα των Βυζαντινών, όμως όχι για πολύ.

Οι Σταυροφόροι θα την καταλάβουν το 1098 και θα ιδρύσουν το πριγκιπάτο της Αντιοχείας. Εκείνη την εποχή στην Αντιόχεια υπήρχαν πολλές εθνότητες ένεκα των κατακτήσεων που αναφέραμε. Διακρίνονται δε έξι κοινότητες δηλαδή οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Σύροι, οι Φράγκοι, που ήταν οι Χριστιανοί κάτοικοι της πόλης, και οι Άραβες με τους Τούρκους που ήταν οι Μουσουλμάνοι κάτοικοί της.[15]  Το 1268 ο Μαμελούκος Μπαϊπαρς θα εκδιώξει τους Σταυροφόρους, καταλαμβάνοντας μαζί με την Αντιόχεια και την ευρύτερη περιοχή, προκαλώντας τεράστιες καταστροφές στην πόλη και στους κατοίκους της.[16] Μάλιστα τότε η έδρα του πατριαρχείου θα εξαναγκαστεί να μεταφερθεί στην Δαμασκό.Έκτοτε, δυστυχώς, αυτός ο φάρος πολιτισμού και παιδείας δεν θα ανακάμψει∙ αλλά όμως μέχρι σήμερα αυτό το φως το οποίο μεταλαμπάδευσε στην οικουμένη δεν έχει σβήσει. Δεν υπάρχει επιστημονικός κλάδος, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, που να μην αναφέρεται στην Αντιόχεια. Το 1515 ο Σελίμ Α΄ θα την συμπεριλάβει στις κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.[17] Το 1832 όμως ο διοικητής της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλί Πασάς θα την καταλάβει ενώ θα αναγκαστεί να την επιστρέψει στο Οθωμανικό κράτος το 1839.[18] 

Μετά το τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου το 1918 η Αντιόχεια θα τελεί υπό Γαλλική διοίκηση, και το 1938 θα γίνει αυτόνομο κράτος έως ότου το 1939, θα ενωθεί με την Τουρκική Δημοκρατία.[19]Αυτής της μακραίωνης και πλούσιας  ιστορίας κληρονόμοι είναι οι Ρωμιορθόδοξοι της Αντιοχείας. Παρά τις δύσκολες καταστάσεις που βίωσαν, όπως τον εξαραβισμό και τους εξισλαμισμούς από τη μια, και από την άλλη τους προσηλυτισμούς, την διάσπαση και απομόνωσή τους, σήμερα προσπαθούν να διαφυλάξουν αυτήν την πολιτισμική κληρονομιά που είναι και οικουμενική. Διότι η Αντιόχεια με κορμό τον ελληνικό πολιτισμό και την Χριστιανική πίστη ένωσε όλους τους πολιτισμούς και τους λαούς  υπό την σκέπη της και αυτό είναι το πνεύμα της, και αυτή είναι η Θρησκευτική της κληρονομιά που είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική της πίστη. 

Πολλοί είναι εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται  ή δεν θέλουν να αντιληφθούν την σημασία και την μοναδικότητα της ταυτότητας αυτής προσδίδοντας διάφορους χαρακτηρισμούς στις κοινότητες αυτές. Μπορούμε όμως σίγουρα να πούμε  ότι δεν είναι Σύροι, διότι οι Σύροι διατήρησαν την εθνική τους ταυτότητα, ειδικά μετά την απόρριψη της τρίτης οικουμενικής συνόδου της Εφέσου το 431 από τον Νεστόριο και τους οπαδούς του, τους νεστοριανούς, τους οποίους βρίσκουμε κυρίως στα Ανατολικά της Μεσοποταμίας και γι’ αυτό θα αποκαλούνται Ανατολικοί Σύροι, και της τετάρτης οικουμενικής συνόδου της Χαλκηδόνας το 451 από τους Σύρους της Δυτικής Συρίας, αυτούς δηλαδή που κατοικούσαν δυτικά της Μεσοποταμίας.[20]

Όμως πριν και μετά από τις συνόδους έχουμε άνθηση της εκκλησιαστικής γραμματείας στην συριακή όπως και σε άλλες γλώσσες την κοπτική, την αρμενική και την γεωργιανή.[21] Είναι πολλές οι ιστορικές μαρτυρίες που υπάρχουν σχετικά με την συνύπαρξη μοναχών στα μοναστήρια της Αντιοχείας και της ευρύτερης περιοχής από διάφορες εθνικότητες.[22] Εκεί οι ακολουθίες τελούνταν στην γλώσσα της κάθε εθνότητας. Δεν έχουμε όμως μαρτυρίες για τα αραβικά τα οποία θα εισαχθούν πολύ αργότερα, μετά τον 12 αιώνα.[23] Δηλαδή δεν έχουμε εκκλησιαστικά βιβλία που να γράφτηκαν στην αραβική γλώσσα ούτε γνωρίζουμε για μονές που τελούσαν τις ακολουθίες στα αραβικά πριν την αραβική κατάκτηση.[24] Το αρχαιότερο εκκλησιαστικό κείμενο που έχει γραφτή από ορθόδοξο στα αραβικά ανάγεται στα τέλη του 8^ου αιώνα και έχει γραφτή από τον επίσκοπο Καρρών (Χαρράν) Θεόδωρο Αβουκάρα.[25] Σίγουρα είχαμε από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού Άραβες Χριστιανούς.[26] 

Μπορούμε ενδεικτικά να αναφέρουμε τους Ναβαταίους, οι οποίοι όμως χρησιμοποιούσαν το αραμαϊκό αλφάβητο καθώς οι Άραβες ως νομαδικός λαός που ήταν δεν μπόρεσε να αναπτύξει δική του γραφή.[27] Το αραβικό αλφάβητο θα διαμορφωθεί και θα αναπτυχθεί από τους Χριστιανούς της Συρίας από τον 5^ο αιώνα και μετά.[28] Οι Ναβαταίοι υιοθέτησαν τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό,και μιλούσαν Ελληνικά. Μια άλλη φυλή οι Γασσανίδες υιοθέτησαν την συριακή και αυτή χρησιμοποιούσαν στην λειτουργική τους γλώσσα. Οι περισσότεροι όμως και από τις δύο αυτές φυλές ακολούθησαν τον Νεστοριανισμό ή τον Μονοφυσιτισμό.[29]Οι Ναβαταίοι είχαν εγκατασταθεί στην πετραία Αραβία, δηλαδή στην περιοχή από την νεκρά έως την ερυθρά θάλασσα και οι Γασσανίδες  στην περιοχή της Εμέσης.

Οι Άραβες ως νομαδικός λαός ταξίδευαν και ασχολούνταν με το εμπόριο. Όμως μέχρι την Αραβική κατάκτηση δεν έχουμε εγκατάσταση Αράβων στην περιοχή της Αντιόχειας. Μετά την Αραβική κατάκτηση πολλοί εκ των αράβων Χριστιανών θα εξισλαμιστούν και πολλοί Χριστιανοί κυρίως οι Σύριοι και οι Άραβες νεστοριανοί και μονοφυσίτες θα συμμαχήσουν με τους ομοφύλους τους Μουσουλμάνους Άραβες κατά των Βυζαντινών.[30] Διαπιστώνουμε ότι ήδη από τον 7^ο αιώνα οι Σύριοι και πολλοί Άραβες Χριστιανοί διαχώρισαν την θέση τους και είναι ξεκάθαρο πλέον ποιοι παρέμειναν πιστοί στον Βασιλιά και την Ορθόδοξη πίστη. Αυτοί είναι οι Ρωμιοί ή οι Μελχίτες, όπως τους αποκάλεσαν, που σημαίνει βασιλικός, δηλαδή οι Ελληνικής καταγωγής Ρωμιοί και μερίδα Αράβων Χριστιανών,  και φυσικά οι Αρμένιοι που ούτως η άλλως αποτελούν μία ξεχωριστή εθνότητα και μονοφυσίτες στο δόγμα. Πάλι όμως πρέπει να τονίσουμε ότι αυτοί οι Χριστιανοί Άραβες δεν ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή της Αντιόχειας. Μετά την εδραίωση του Ισλαμοαραβικού κράτους θα υπάρξουν συστηματικοί εξαραβισμοί και εξισλαμισμοί.[31] Όταν θα έρθουν οι Οθωμανοί το 1515, όλοι οι ορθόδοξοι θα υπαχθούν στο Ρουμ Μιλετί στο γένος των Ρωμιών υπό την ηγεσία του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Στις απογραφές που έχουν γίνει κατά καιρούς από το Οθωμανικό κράτος, από την Αντιόχεια μέχρι την Μερσίνα, γίνεται αναφορά μόνο σε Ρωμιορθοδόξους και από τον 19^ο αιώνα και μετά γίνεται αναφορά και σε αραβόφωνους ή Άραβες ορθοδόξους που υπολείπονταν αριθμητικά των Ρωμιορθοδόξων.[32]

Αυτή η διαφοροποίηση  μπορεί να δικαιολογηθεί λόγω της έντασης και του διχασμού που επικρατούσε εκείνη την περίοδο  που ξένοι τεχνηέντως δημιούργησαν, για να διασπάσουν το Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Αντιόχειας. Εκείνη την εποχή στις κοινότητες αυτές επικρατούσαν τρεις γλώσσες τα Τουρκικά, τα Ελληνικά και τα Αραβικά.   Το 1923 με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και την συνθήκη της Λωζάνης οι Ρωμιοί της Μερσίνας, Ταρσού και Αδάνων θα συμπεριληφθούν στους ανταλλάξιμους πληθυσμούς. Η Αντιόχεια και η Αλεξανδρέττα τότε ήταν υπό Γαλλική κατοχή και γι’ αυτό αυτές οι Ρωμαίικες κοινότητες δεν συμπεριλήφθησαν στην ανταλλαγή. Από τότε μέχρι σήμερα παρά τις δυσκολίες και παρά τη μεγάλη μετανάστευση στο εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό οι κοινότητες αυτές θα επιβιώσουν. Με κλειστά τα σχολεία τους σιγά σιγά χάθηκε η ελληνοφωνία που είχε παρουσία  πάνω από 2500 χρόνια και η αραβοφωνία είναι σε φθίνουσα πορεία, καθώς η νέα γενιά ομιλεί μόνο την τουρκική γλώσσα και λίγο έως καθόλου την αραβική.

Η λειτουργική γλώσσα σήμερα είναι τα αραβικά παρά το ότι δεν τα καταλαβαίνουν και ήδη σήμερα έχουν μπει δειλά δειλά στην λειτουργική γλώσσα και τα τουρκικά. Στην διασπορά τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα καθώς η νέα γενιά δεν μιλά ούτε τα τουρκικά ούτε τα αραβικά αλλά τη γλώσσα της χώρας που κατοικούν γαλλικά στη Γαλλία, γερμανικά στη Γερμανία και ελληνικά στην Ελλάδα κ.ο.κ. Σήμερα στην Μέση Ανατολή υπάρχουν σε διάφορες αραβικές χώρες αρχαίες εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες όπου τα μέλη αυτών των κοινοτήτων έχουν απολέσει την γλώσσα της καταγωγής τους και ομιλούν τα Αραβικά, αυτό όμως δεν τους κάνει Άραβες. Έναν Κόπτη η έναν Σύρο η έναν Μαρωνίτη η έναν Αρμένη που μιλά μόνο τα Αραβικά και όχι την γλώσσα της καταγωγής του δεν τον κάνει άραβα η γλώσσα∙ το ίδιο ισχύει και για τους Ρωμιούς. Το ότι πολλά μέλη των κοινοτήτων αυτών, και ειδικά των Ρωμιών, έχουν χάσει την γλώσσα της καταγωγής τους για διαφόρους ιστορικούς λόγους, ενώ έχουν διατηρήσει την πίστη τα ήθη και έθιμα τους, δεν σημαίνει ότι έχουν χάσει την φυσική και ιστορική τους καταγωγή. Η πολυγλωσσία των Ρωμιών Ορθοδόξων της Αντιόχειας είναι μέρος της Ιστορίας τους και της κουλτούρας τους και του κοσμοπολίτικου πνεύματός τους και δεν είναι δηλωτικό της καταγωγής τους που δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από Ρωμιοί. Διότι παρά το πρόβλημα της γλώσσας που αναφέραμε και τις όποιες δυσχέρειες, διατηρούν και διαφυλάττουν την ορθόδοξη πίστη τους καθώς και τις μακραίωνες ιστορικές παραδόσεις τους μέχρι σήμερα.

Παραπομπές:  

[1] Λιβανίου, λόγος ια΄Αντιοχικός§51 σελ.65.

[2] Ιωάννου Μαλάλα, Χρονογραφία, σελ. 160.

[3] Χρυσοστόμου Α. Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας της Αντιόχειας, σελ. 6.

[4]Ιωάννου Μαλάλα, Χρονογραφία, σελ. 168.

[5]J. P. Migne, PatrologiaGraeca, Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία, τόμ. 20 στήλ. 220Β.

[6] Πράξεις Αποστόλων 6,5.

[7] Κατά Ματθαίον 18,1-5, Κατά Μάρκον 9,36-37, Κατά Λουκάν 9,46-48.

[8]Πράξεις Αποστόλων 11,26.

[9] Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου, Πατρολογία Β΄, σελ. 566.

[10] Θεοδώρητος Κύρου, φιλόθεος Ιστορία, PG 82,στηλ. 1352.

[11]Η πρώτη καταγεγραμμένη πληροφορία που υπάρχει σε κείμενο είναι του 6^ου αιώνα και είναι  του  Θεοδώρου Αναγνώστου ο οποίος στο έργο του «Εκλογαί εκ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας Α΄, μας πληροφορεί ότι «ἡ ΕὐδοκίατῇΠουλχερίᾳτὴνεἰκόνατῆς Θεομήτορος, ἣν ὁ ἀπόστολοςΛουκᾶςκαθιστόρησεν, ἐξἹεροσολύμωνἀπέστειλεν». PG 86A, 165A.

[12]Ευαγρίου Σχολαστικού, Εκκλησιαστική Ιστορία, PG 86B, στλ. 2476.

[13]Ιωάννου Μαλάλα, Χρονογραφία, σελ. 352. – Χρυσοστόμου Α. Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας της Αντιόχειας, σελ.

[14] Soliman Sameh Farouk, Τα ελληνικά γράμματα εις τας ανατολικάς επαρχίας του Βυζαντίου κατά τους δύο πρώτους αιώνας της αραβοκρατίας (Ζ΄& Η΄) έβδομο κεφάλαιο.http://chs.harvard.edu/CHS/article/display/3980.

[15]ΣτήβενΡάνσιμαν, Ιστορία των Σταυροφοριών, τόμος 1 σελ. 204.

[16]ΣτήβενΡάνσιμαν, Ιστορία των Σταυροφοριών, τόμος 2, σελ.321.

[17]AdemKara, XIX YüzyılınİlkYarısındaAntakya, σελ. 5.

[18]MehmetTekin, HatayDevletReisiTayfurSökmen, σελ. 14.

[19] Αυτόθι, σελ. 24.

[20] Παύλου Καρολίδου, Περί της Εθνικής Καταγωγής των Ορθοδόξων Χριστιανών Συρίας και Παλαιστίνης, σελ. 294-297.

[21]Kenneth M. Setton, Norman P. Zacour, Harry W. Hazard, A History of the Crusades, Volume V: The Impact of the Crusades on the Near East, σελ. 60.

[22]Θεοδώρητος Κύρου, φιλόθεος Ιστορία, PG 82, στηλ. 1284. -Χρυσοστόμου Α. Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας της Αντιόχειας, σελ. 656. – T. A. Sinclair,EasternTurkey: AnArchitecturalandArchaeologicalSurveyVolIV, σελ. 338.

[23]Χρυσοστόμου Α. Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας της Αντιόχειας, σελ. 954-960.

[24]ΕμμανουέλαΓρυπαίου, Χριστιανισμός και Κοράνι, σελ. 57.

[25]Παναγιώτου Κ. Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία τόμος Έ, σελ.353.

[26]ΠράξειςΑποστόλων 2,11.

[27]AlbertHourani, Ιστορία των Αραβικών Λαών, σελ. 38. – ΕμμανουέλαΓρυπαίου, Χριστιανισμός και Κοράνι, σελ. 48.

[28]Χρυσοστόμου Α. Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας της Αντιόχειας, σελ. 721.

[29]Αυτόθι, σελ. 720.

[30]A. A. Vasiliev, Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,τόμος Ά, σελ. 259. –  Χρυσοστόμου Α. Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας της Αντιόχειας, σελ.725-726.

[31]Αυτόθι, σελ. 387. – Αυτόθι, σελ.756-757. Παύλου Καρολίδου, Περί της Εθνικής Καταγωγής των Ορθοδόξων Χριστιανών Συρίας και Παλαιστίνης, σελ. 69.

[32]Rifat Özdemir, Osmanlı Döneminde Antakyanın Fiziki ve Demografik Yapısı 1709-1860, σελ. 133-148. – Adem Kara, XIXYüzyılın İlkYarısındaAntakya, σελ. 40-46.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΛΙΒΑΝΙΟΣ «ΑΝΤΙΟΧΙΚΟΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ ΑΘΗΝΑ 2004.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΛΑΛΑΣ «ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ ΑΘΗΝΑ 2001.

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2010.

P. MIGNE «PATROLOGIA GRAECA».

ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ «ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ Β΄» ΑΘΗΝΑ 1990.

SOLIMANSAMEHFAROUK «ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ ΑΡΑΒΟΚΡΑΤΙΑΣ (Ζ΄& Η΄) » ΑΘΗΝΑ 2007.

ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΩΝ»ΑΘΗΝΑΙ 1977-1979.

ADEM KARA « YÜZYILIN İLK YARISINDA ANTAKYA (1800-1850) » ΑΝΚΑRΑ 2004.

MEHMET TEKİN «HATAY DEVLET REİSİ TAYFUR SÖKMEN»ANTAKYA 2002.

ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΡΟΛΙΔΟΥ «ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΤΙ ΚΑΤΕΡΙΝΗ 2009.

KENNETH M. SETTON, NORMAN P. ZACOUR, HARRY W. HAZARD «A HISTORY OF THE CRUSADES VOLUME V» UNIVERSITY OF WISCONSIN PRESS 1985.

A. SINCLAIR «EASTERN TURKEY: AN ARCHITECTURAL AND ARCHAEOLOGICAL SURVEY IV» THE PINDAR PRESS LONDON 1990.

ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΓΡΥΠΑΙΟΥ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΡΑΝΙ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΪΣΤΡΟΣ ΑΘΗΝΑ 2010.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Κ. ΧΡΗΣΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ Ε΄» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΡΟΜΑΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1992.

«Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ» ΕΚΔΟΣΗ Ζ΄ ΑΠΟΣΤΟΛΟΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΘΗΝΑ 2005.

ALBERTHOURANI «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΙΚΩΝ ΛΑΩΝ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ – Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ ΑΘΗΝΑ 1994.

A. A. VASILIEV «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΕΡΓΑΔΗ

RİFAT ÖZDEMİR «OSMANLI DÖNEMİNDE ANTAKYA΄NIN FİZİKİ VE DEMOGRAFİK YAPISI 1709-1860» TARİH VE MEDENİYET.

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου και ο άγιος Άνθιμος της Χίου

ΕΥΧΗ

Είναι αντιληπτό σε όσους παρατηρούν τέτοια φαινόμενα, ότι στην εποχή μας συνυπάρχουν δύο εορτολόγια: οι χριστιανικές εορτές κυλούν παράλληλα μέσα στο έτος με το εορτολόγιο των Παγκόσμιων Ημερών και των Πανευρωπαϊκών Ημερών.

Αυτό το δεύτερο εορτολόγιο δεν είναι θρησκευτικό, αλλά, όπως λέμε, «κοσμικό», ανήκει δηλαδή στον «έξω κόσμο», όχι στη θρησκευτική μας παράδοση. Κατά κάποιον τρόπο, νομίζω, είναι υποκατάστατο θρησκευτικού εορτολογίου και γεννήθηκε από την ανάγκη του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου (που έχει εγκαταλείψει το χριστιανισμό των προγόνων του ή τον έχει μετατρέψει σε σύνολο «εθίμων», ξεχνώντας εντελώς το βαθύτερο νόημά του) να διαθέτει γιορτές. Γιορτές που θα του προσφέρουν μηνύματα ζωής, ήθους και ανθρωπιάς, θα του δίνουν ελπίδα και θάρρος και θα μετατρέπουν την άχαρη και δύσκολη ζωή του σε κάτι που έχει ομορφιά και νόημα. Θα επιτελούν δηλαδή ακριβώς το ρόλο που παίζουν οι χριστιανικές γιορτές στη ζωή μας, όταν τις γνωρίζουμε, τις γιορτάζουμε και παίρνουμε στα σοβαρά τη σημασία τους.

Στην πνευματική μας παράδοση, τα μηνύματα των Παγκόσμιων Ημερών υπάρχουν ήδη, αιώνες τώρα, στις χριστιανικές μας γιορτές: τις γιορτές της Παναγίας, του Ιησού Χριστού («του Θεού που έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για να κάνει τον άνθρωπο υιό του Θεού», όπως λένε οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας), των μαρτύρων που αντιστάθηκαν σε αυτοκράτορες και θυσιάστηκαν για την πίστη τους, των αγίων που βοήθησαν τους φτωχούς και κατατρεγμένους, των αγίων Αναργύρων Ιατρών και άλλων επιστημόνων, των αγίων επαγγελματιών (που ο λαός μας τους αναγνωρίζει ως προστάτες των επαγγελμάτων), των αγίων μητέρων, των αγίων παιδιών και εφήβων μαρτύρων, των αγίων ασκητών που έγιναν ένα με τη φύση και τα πλάσματά της κ.τ.λ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι κάποιες φορές συνυπάρχουν Παγκόσμιες Ημέρες με την εορτή αγίων με παρόμοιο νόημα. Οι χριστιανοί συχνά αντλούμε ένα μήνυμα από την εορτή του αγίου, την ίδια μέρα που οι εκτός Εκκλησίας αδελφοί μας αντλούν παρόμοιο μήνυμα από την Παγκόσμια Ημέρα τους. Πρόσφατα π.χ. διαπίστωσα ότι η 15η Φεβρουαρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου και αποτελεί πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO).

Αυτό με συγκίνησε, γιατί την ίδια μέρα γιορτάζουμε έναν μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα, τον άγιο Άνθιμο της Χίου, που αγωνίστηκε έντονα υπέρ των λεπρών. Βέβαια, το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε δεν ήταν ο καρκίνος, αλλά ήταν ένα εξίσου θανάσιμο πρόβλημα, που έκανε κόλαση τη ζωή των ασθενών και των οικογενειών τους. Για την εποχή εκείνη (μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα) νομίζω πως η λέπρα ήταν ο αντίστοιχος καρκίνος της δικής μας εποχής, η «επάρατη νόσος», και ίσως χειρότερη ακόμη, γιατί ο λεπρός απομονωνόταν και στιγματιζόταν και γινόταν ένας ζωντανός νεκρός, με αντίστοιχες κοινωνικές συνέπειες για την οικογένειά του.

Από τη ζωή του αγίου

Από τη βιογραφία του αγαπημένου μας αγίου Άνθιμου της Χίου (1), θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσματα:

«Επιστρέφοντας στην Χίο, ο Άγιος Άνθιμος αποφασίζει να ζήσει στο λεπροκομείο. Με την ιερή του διακονία μετέτρεψε το άθλιο “Λωβoκoμείo” σε επίγειο παράδεισο. Οι ασθενείς τον αγάπησαν με όλη τους την καρδιά. Όλα τα φρόντιζε ο ίδιος. Όλοι άνηκαν στην οικογένειά του. Ήταν μάλιστα πάρα πολλοί ασθενείς που ενδύθηκαν το μοναχικό σχήμα. Η Υπεραγία Θεοτόκος έτρεχε αρωγός στην δύσκολη πάλη του Αγίου με τον ανθρώπινο πόνο. Αποκαλύφθηκε στον ναό του ιδρύματος η εικόνα της Παναγίας Υπακοής. (…)

Ύστερα από μια σειρά αγώνων (εξαιτίας τις αντίθετης στάσης του Μητροπολίτη προς τον μοναχικό βίο), ο Άγιος κατάφερε να κτίσει την γυναικεία Μονή της Παναγίας Βοηθείας στην Χίο, όπου φιλοξενήθηκαν μοναχές που είχαν φτάσει στην Χίο από τον διωγμό του 1914 [πρόσφυγες]. Ο ίδιος εκτελούσε χρέη αρχιτέκτονα, διευθυντή, γραμματέα και ταμία. Με δύσκολο καιρό εργαζόταν μαζί με τους μαστόρους. Διέθεσε όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει από τις οικονομίες του και από την βοήθεια του λαού της Χίου. (…).

Ο Άγιος Άνθιμος υπήρχε και φλογερός πατριώτης. Με την συνείδηση ότι είναι πατέρας του χριστιανικού λαού της Χίου, συμμετείχε και στον αμυντικό αγώνα της Ελλάδας του 1940-1 (2). Με τρόπο γενναίο και θαυμαστό, διαφύλαξε την Μονή από τους Γερμανούς που ήθελαν να την καταστήσουν ορμητήριό τους.

Ο Άγιος είχε σκοπό της ζωής του να δίνει – χωρίς να ζητά ή να παίρνει τίποτε. Η ιατρική του ήταν καθαρή, εμπειρική και τίμια. Χρησιμοποιούσε βότανα για να κρύβει τα κατά Θεία Χάριν θαυματουργικά αποτελέσματα τον επεμβάσεών του. Η πόρτα του Μοναστηριού ήταν ανοιχτή σε όλους, Χριστιανούς, Τούρκους και Εβραίους.

Η ασθένειά του χειροτέρευε μέρα με την μέρα, ώσπου κοιμήθηκε οσιακά στις 15 Φεβρουαρίου του 1960 σε ηλικία 91 χρόνων. (…)

Σημείωση: Ο άγιος Άνθιμος είναι ο πνευματικός πατέρας του αγίου Νικηφόρου του Λεπρού [από το Σηρικάρι Κισσάμου] και ο άγ. Νικηφόρος ο πνευματικός πατέρας του μεγάλου και γελαστού Γέροντα [αγίου] Ευμένιου Σαριδάκη [† 1999, από την Εθιά Μονοφατσίου], πνευματικού του Λεπροκομείου Αθηνών».

Ορισμένες συμβουλές του αγίου Ανθίμου:

«Αδελφοί μου, συμπάθεια να έχετε ο ένας για τον άλλον. Όχι με μίσος και έχθρα, όχι με φθόνον και κακία, όχι με πονηρία και σκληρότητα ψυχής και απανθρωπιά. Παρά με συμπάθεια, με μακροθυμία, με καρτερία, με σπλάγχνα οικτιρμών και φιλανθρωπίας. Σήμερα είσαι συ, αύριο εγώ, τώρα σφάλλει ο ένας, σε λίγο ο άλλος. Kάθε στιγμή μας συγχωρεί ο Θεός. Kαι μεις να συγχωρούμεν αλλήλους μας, και μεις να κλαύσωμεν και να θρηνήσωμεν και να λυπηθούμεν και να συμπονέσωμεν και να παρακαλέσωμεν τον Θεόν για το σφάλμα του αδελφού μας. Αυτή είναι η μεγαλυτέρα αρετή. Όσες αρετές και αν έχης, όσα καλά έργα και προσευχές και αγαθοεργίες και αν κάμης, όλα τα υπερβαίνει, εάν πης ένα λόγο: Θεέ μου, συγχώρεσε τον αδελφόν μου για ό,τι μου έκαμε».

Σημειώσεις 

(1) Το βιογραφικό του δημοσιεύεται εδώ. 

(2)  Για όσους πιθανόν να απορήσουν, δε νομίζω να συμμετείχε ένοπλα. Εξάλλου, κατά τους κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιερέας που σκοτώνει, έστω και σε αμυντικό πόλεμο, παύει να λειτουργεί.

Δείτε επίσης: Οι λεπροί, η "Παναγία Βοηθεία" και ο άγιος Άνθιμος της Χίου

«Πωλείται η Ελλάς»: Το σκάνδαλο των Funds & της απόφασης του Άρειου Πάγου (και η ΝΙΚΗ)

Πρωτοφανεῖς διάλογοι δικαστῶν στόν Ἄρειο Πάγο ὑπέρ πλειστηριασμῶν!

«Δέν θά ἐπιβραβεύσουμε τούς κακοπληρωτές! – Ἄν ποῦμε ὄχι, θά ὁδηγηθοῦμε σέ νέο μνημόνιο καί θά χάσουμε τήν ἐπενδυτική βαθμίδα! – Θά αὐξηθεῖ τό χρέος καί θά μᾶς βάλουν σέ ἐπιτήρηση» Προπηλακίστηκαν λεκτικῶς οἱ ἐννέα Ἀρεοπαγῖτες πού διεφώνησαν

Τοῦ Μανώλη Κοττάκη / ΕΣΤΙΑ

Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ πιστεύει ὅτι τά δικαστήριά μας –καί δή τά ἀνώτατα, ἀποφασίζουν μέ κριτήρια νομικά. Ἀμιγῶς νομικά. Καί τό ζήτημα ἐπί τοῦ ὁποίου ἐκλήθη νά ἀποφανθεῖ ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Ἀρείου Πάγου στήν προχθεσινή διάσκεψή της, τέτοιο ἦταν. Ἀφοροῦσε τήν λεγόμενη «ξενοδικία».

Ἄν, δηλαδή, μπορεῖ μέ συμφωνία νά ἐπεκτείνονται τά ὅρια τῆς ἐκπροσώπησης τῶν ὑποκειμένων τῆς δίκης ἐνώπιον τῆς Δικαιοσύνης. Ἐάν ἁπλούστερα μπορεῖς νά παρασταθεῖς στό δικαστήριο γιά λογαριασμό ἄλλου καί νά διεκδικήσεις τίς ἀπαιτήσεις του, προσφεύγοντας ὑπέρ του, ἀκόμη καί γιά ἀναγκαστική ἐκτέλεση καί πλειστηριασμό. Αὐτό ἦταν τό ἐπίδικο: ἄν οἱ λεγόμενοι services, οἱ ὑπεργολάβοι τῶν πλειστηριασμῶν γιά λογαριασμό τῶν funds –μέ νομικούς ὅρους «διαχειριστές ἀπαιτήσεων», μποροῦν νά παρασταθοῦν ἐνώπιον τῆς Δικαιοσύνης χωρίς νά ἔχουν συμβατικό δεσμό μέ τούς ἀντιδίκους τους.

Τό θεμέλιο τῆς ποινικῆς μας δικονομίας ὅριζε μέχρι προχθές ὅτι δικαίωμα δικαστικῆς προστασίας ἔχει μόνον ὅποιος εἶναι ὑποκείμενο τῆς ἔννομης σχέσης. Μέ τήν προχθεσινή ἀπόφασή της, ἡ «κυβερνῶσα» Ὁλομέλεια ἀνέτρεψε αὐτό τό θεμέλιο καί ὅρισε ὅτι τρίτοι μποροῦν νά κάνουν τά «θελήματα» τῶν ὑποκειμένων καί νά ἀντιδικοῦν μέ φυσικά πρόσωπα, μέ τά ὁποῖα δέν τούς συνδέει ἔννομη σχέση. Τό δικαστήριο ἀποφάσισε μέ ψήφους 54 ἔναντι 9 ὑπέρ τῶν funds ἀλλά καί ὑπέρ τῶν τραπεζῶν, τίς ὁποῖες μέ νόμο τοῦ 2003 –ὅταν δέν ὑπῆρχαν «κόκκινα» δάνεια– ἀπάλλαξε ἀπό φορολογία ὕψους 58 δισ. εὐρώ (γιά τίς μεταβιβάσεις τῶν ἀπαιτήσεων). Προφανῶς καί ἡ ἀπόφαση τοῦ δικαστηρίου καί τῶν 63 ἀξιότιμων Ἀρεοπαγιτῶν εἶναι σεβαστή. Μέ λύπη, ὅμως, πληροφορούμαστε ὅτι τά κριτήρια ἴσως καί νά μήν ἦταν ἀμιγῶς νομικά ἀλλά νά ἦταν καί πολιτικά. Κάτι πού προκύπτει εὐθέως καί ἀπό τίς διαρροές πού κάνουν στά ΜΜΕ ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος καί τό Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν (ρεπορτάζ σελίδα 2). Ὅσα συνέβησαν τήν προηγούμενη ἑβδομάδα στούς διαδρόμους ἀλλά καί πίσω ἀπό τίς κλειστές πόρτες στόν Ἄρειο Πάγο, μᾶλλον δέν περιποιοῦν τιμή σέ κανέναν. Δικηγόροι τραπεζῶν, καθηγητές συνταγματικοῦ δικαίου ἦταν παρόντες κάθε μέρα ἐκεῖ, γιά νά ἀσκήσουν μέ κομψό τρόπο πιέσεις ὑπέρ τῶν ἀπόψεών τους.

Οἱ ἐννέα δικαστές πού διαφώνησαν μέ τό «πράσινο φῶς» γιά τούς πλειστηριασμούς (οἱ Ἀρεοπαγῖτες Βενιζελέας, Πλατιᾶ, Νάκου, Τζούμαρη, Πρίγκουρη, Μπερτσιᾶ, Πάπαρη, Νικόπουλος, Χασιρτζόγλου) λέγεται ὅτι δέχθηκαν λεκτικούς προπηλακισμούς μέχρι τέλους, προκειμένου νά καμφθοῦν καί νά ὑπαναχωρήσουν στίς ἀπόψεις τους. Ἀλλά τό χειρότερο, ἄν συνέβη: Πληροφορούμαστε ὅτι πίσω ἀπό τίς κλειστές πόρτες τῶν γραφείων (ὄχι ἐντός τῆς διάσκεψης) ἔγινε, σύμφωνα μέ πληροφορίες, ἀπόπειρα πειθοῦς γιά ἀλλαγή στάσης μέ τά ἑξῆς ἐπιχειρήματα: «Σιγά, μήν ἐπιβραβεύσουμε τούς κακοπληρωτές!». Ἤτοι, 700.000 Ἕλληνες εἶναι γιά τόν Ἄρειο Πάγο συλλήβδην μπαταχτσῆδες. Ἐπίσης, λέγεται πώς ἀκούστηκε τό ἐπιχείρημα, ὅτι «ἄν ἀποφασίσουμε διαφορετικά, θά καταπέσουν οἱ ἐγγυήσεις τοῦ “Ἡρακλῆ”, θά αὐξηθεῖ τό δημόσιο χρέος κατά 50 δισ. εὐρώ μέ νέα ἀπόφαση τῆς Eurostat καί θά ὁδηγηθοῦμε σέ νέο μνημόνιο.» Ὑποστηρίζεται ἐπίσης ὅτι ἀκούστηκε πίσω ἀπό τίς κλειστές πόρτες ἡ ἄποψη, ὅτι «ἄν ἀποφασίσουμε διαφορετικά ὑπέρ τῶν δανειοληπτῶν, θά χάσουμε τήν ἐπενδυτική βαθμίδα.»

Οἱ πηγές τῆς «Ἑστίας» εἶναι ἐξαιρετικά σοβαρές. Πόσῳ μᾶλλον, ὅπως θά διαπιστώσετε ἀπό τό ρεπορτάζ τῆς σελίδας 2, ὅτι ταυτόσημη ὁρολογία χρησιμοποιοῦν ἡ Κυβέρνηση καί ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος. Ἐάν ἰσχύουν ὅλα αὐτά τά κριτήρια λήψης τῆς ἀποφάσεως, δέν εἶναι ἀμιγῶς νομικά. Εἶναι καί πολιτικά. Στήν καλύτερη περίπτωση, ἀποτελοῦν ἐπίκληση τοῦ «δικαίου τῆς ἀνάγκης» (χρήση του ἔγινε στά μνημόνια ἀπό τό ΣτΕ), πού ἀμφιβάλλουμε ὅμως ἄν ἀναφέρεται στό κείμενο τῆς ἀποφάσεως. Ἐπειδή οἱ ἀνώτατοι δικαστές μας τούς ὁποίους σεβόμαστε καί ὑποληπτόμεθα, δέν ἔδωσαν ὅρκο στά funds, στούς servicers ἤ στούς οἴκους ἀξιολόγησης ἀλλά στό ὄνομα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι τά φρικώδη πού μᾶς μεταφέρθηκαν, δέν εἶναι ἀλήθεια. Θά περιμένουμε ἀπό τήν ἀξιότιμη Πρόεδρο τοῦ Ἀρείου Πάγου Μαρία Γεωργίου νά τά διαψεύσει γιά νά ἀνακουφιστοῦμε. Ὅπως θά ἀναμένουμε καί νά διαψεύσει ὅτι ἡ στάση μέρους τῆς Ὁλομελείας γιά ἕνα θέμα πού ἀκουμπᾶ τίς ἰδιοκτησίες χιλιάδων Ἑλλήνων, δέν διαμορφώθηκε μέ κριτήριο τίς προαγωγές τοῦ Ἰουνίου, ὅπως, ἐπίσης ψιθυρίζεται στούς διαδρόμους τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου μας, τό ὁποῖο κάθε Ἕλλην ἔχει μέχρι σήμερα πολύ ψηλά στήν συνείδησή του. Ἐμεῖς ἀπορρίπτουμε διαρρήδην τήν σκέψη, ὅτι ὅλα αὐτά ἔχουν συμβεῖ. Ἐπειδή ὅμως οἱ πληροφορίες ἐπιμένουν, θά θέλαμε νά ἀκούσουμε τήν διάψευση καί ἀπό ἐπίσημα χείλη.

Άρειος Πάγος: Πωλείται η Ελλάς – Η δικαιοσύνη απεφάνθη πως του Έλληνα το σπίτι ανήκει στο fund και τον τραπεζίτη! 

ΠΕΡΙΒΛΕΠΤΟΣ

Με μια απόφαση - «ταφόπλακα» για την πρώτη κατοικία, ο Άρειος Πάγος έδωσε το σύνθημα για την τελική έφοδο ενάντια στην ιδιωτική περιουσία 

 Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 Με ισχυρότατη πλειοψηφία (56-9), η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τάχθηκε υπέρ των εκπροσώπων των funds (servicers), με αποτέλεσμα οι δεύτεροι να είναι σε θέση να πραγματοποιούν πλειστηριασμούς στο όνομά τους σε ακίνητα τα οποία έχουν αποκτήσει με εξαγορά. 

 Μετά την εξωφρενική απόφαση της πλειοψηφίας των Αρεοπαγιτών, περίπου 700.000 δανειολήπτες πετιούνται απροστάτευτοι στην αρένα των πλειστηριασμών για να κατατρώγουν τις σάρκες τους τα κοράκια των αγορών. Περιουσίες που θα λεηλατηθούν από τους διάφορους «πάτσηδες» του συστήματος που βγαίνουν παγανιά στην αγορά και αγοράζουν τα κόκκινα δάνεια για εξευτελιστικά ποσά. 

 Και αυτά μονάχα για αρχή, αφού η κούρσα των επιτοκίων κινείται ανεξέλεγκτη, ρίχνοντας στο «κόκκινο» ολοένα και περισσότερα δάνεια. Η δικαιοσύνη σερβίρει περιουσίες, όνειρα, ζωές ολόκληρες, και το χρηματοπιστωτικό σύστημα ετοιμάζεται να τα καταβροχθίσει με αχόρταγη όρεξη. 

 Μια γιγαντιαία αναδιανομή πλούτου προς όφελος των πραγματικών κυβερνητών της χώρας, δηλαδή του τραπεζικού συστήματος, που θα οδηγήσει τους Έλληνες στην εξαθλίωση και τη σκλαβιά 

 Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας, με τον πλέον πρόδηλο τρόπο έδειξε προς τους Έλληνες πως είναι ανεπιθύμητοι και παρίες στην χώρα τους, πως δεν υφίσταται πλέον καμία προστασία για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, πως ο μόνος «νόμος» είναι τα κέρδη των τραπεζών και η λαφυραγώγηση της ιδιωτικής περιουσίας από τα αιμοβόρα όρνια του «real estate». 

 Είναι εντυπωσιακή δε και η αναλογία των πόσων ψήφισαν υπέρ των funds, σε σχέση με τους λιγοστούς Αρεοπαγίτες που ψήφισαν κατά. Αντιπροσωπεύει απόλυτα το πού έχει φτάσει το επίπεδο της νομικής σκέψης και λογικής στη χώρα μας. Εξίσου εντυπωσιακή είναι και η ταχύτητα με την οποία βγήκε η απόφαση, η οποία εντυπωσίασε ακόμα και τους εκπροσώπους των… funds. 

 Το ελληνικό δημόσιο – οι Έλληνες φορολογούμενοι δηλαδή και οι απόγονοι τους – πλήρωσαν και δανείστηκαν δισεκατομμύρια μέσω μνημονίων, ώστε να γίνουν αλλεπάλληλες ανακεφαλαιοποιήσεις για την σωτηρία των ελληνικών τραπεζών από την χρεωκοπία. Ένα μόνιμο μέσο αφαίμαξης του δημόσιου ταμείου από ιδιώτες. Και σήμερα βλέπουν τις ίδιες τράπεζες που σώθηκαν με το αίμα του ελληνικού λαού, να ετοιμάζουν το πλιάτσικο του αιώνα, με την «βούλα» της ελληνικής δικαιοσύνης.

 Και αυτή η γενική έφοδος ενάντια στην περιουσία του Έλληνα, γίνεται με τις πλάτες ενός κόμματος που χρωστάει 380 εκατομμύρια ευρώ προς τις τράπεζες. Δικαιοσύνη, κυβέρνηση και funds, πιασμένοι χέρι- χέρι, για μια Ελλάδα νέα. Μια χώρα που βγαίνει και επίσημα πλέον στο σφυρί για να γίνει αποικία επωφελούμενων ξένων. Αυτή είναι η κατάσταση. 

 Κατά τα άλλα βγήκαμε από τα μνημόνια και έχει έρθει η ανάπτυξη. Απλά μερικά εκατομμύρια Ελλήνων θα την υποδεχθούν στο πεζοδρόμιο, όντας πεταμένοι έξω από τα σπίτια τους. 

 Ένα έγκλημα που ξεκίνησε να υλοποιείται από το 2010 

 Όλα τα μνημονιακά κόμματα φρόντισαν μετά το 2010 να ξεφορτωθούν όλες τις νομικές δικλείδες ασφαλείας που προστάτευαν την πρώτη κατοικία (όπως ο νόμος Κατσέλη), καταργώντας σταδιακά κάθε σχετικό μέτρο. Καθιερώθηκαν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί για fast – track διαδικασίες και για να μην μπορεί καμία δράση αλληλεγγύης να παρεμβαίνει, και έπειτα έγιναν «ιδιώνυμο» οι κινητοποιήσεις κατά των πλειστηριασμών. 

 Για να φτάσουμε μέχρι το σήμερα, όπου μπορούν να δρουν εντελώς ανεξέλεγκτα τα funds στην διενέργεια πλειστηριασμών, χωρίς καν να έχουν υποχρέωση να διαπραγματευτούν κάποια πρόταση ρύθμισης από τον οφειλέτη. 

 Τα πάντα κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα των τραπεζών, ώστε να προχωρήσουν στο τελικό στάδιο για την βίαιη πτώχευση του ελληνικού λαού. Δεκατρία χρόνια προεργασίας, οδήγησαν στην τελική έφοδο ενάντια στην λαϊκή στέγη. Ποτέ ξανά στα χρόνια της μεταπολίτευσης οι θεσμοί του κράτους δεν έγιναν τόσο απροκάλυπτα εχθρικοί προς τον ελληνικό λαό. Μόνο που ο λαός έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο, αρκεί να ενημερωθεί και να δράσει υπέρ των συμφερόντων του, πριν τον ξυπνήσει η εφιαλτική πραγματικότητα που έρχεται.

πηγή: https://koukfamily.blogspot.com/

 

Η ΝΙΚΗ για Τράπεζες, Κόκκινα δάνεια, Κατασχέσεις

Αγαπητοί αδελφοί... Εμείς, όπως γνωρίζετε, στηρίζουμε τη ΝΙΚΗ. ΟΧΙ με στενά πολιτική/κομματική οπτική, αλλά επί της ουσίας ως προσπάθεια απελευθέρωσης της πατρίδας μας από τις αλυσίδες της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αναδημοσιεύουμε λοιπόν το παρακάτω από το ιστολόγιο rethemnos.gr.

Για το επίμαχο ζήτημα, στις παρακάτω θέσεις υπάρχουν (εξαρχής) δύο προτάσεις: «Καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας λόγω κόκκινου δανείου». «Απαγόρευση μεταφοράς του δανείου σε πιστωτή με άλλους όρους από τους αρχικούς».

Παραθέτουμε τις θέσεις του Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ για το τραπεζικό σύστημα και τον ρόλο του στην οικονομία και την κοινωνία, καθώς και για το ζήτημα των «κόκκινων δανείων», που έχει γίνει μείζον κοινωνικό πρόβλημα στον καθημαγμένο, πολλαπλώς εξαπατημένο, αλλά και εύκολα παρασυρόμενο ελληνικό λαό. Οι θέσεις αυτές δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του Κινήματος, στον ιστότοπο https://nikh.gr/theseis, στην ενότητα Οικονομία, κεφάλαιο Τράπεζες & Χρηματοδότηση.

«Κάτι δεν πάει και τόσο καλά με τον Νο1 αποδέκτη ενισχύσεων τον καιρό των μνημονίων»

Από την πλευρά των καταθέσεων:

• Με σχεδόν μηδενικά επιτόκια, οι τράπεζες δεν ανταγωνίζονται κανέναν για να κατέχουν και να αξιοποιούν τον αποταμιευμένο ιδρώτα επιχειρηματιών και νοικοκυριών.
• Η καταθετική κίνηση παράγεται κυρίως από τις υποχρεωτικές δοσοληψίες μέσω τραπεζών και την αναγκαστική χρήση καρτών.
• Πρακτικά καταργείται το νόμιμο εκδοθέν χρήμα (που φέρει τη σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας) από έναν ψηφιακό μεσίτη ιδιωτικών κερδοσκοπικών συμφερόντων (που δεν είναι καν ελληνικά – όπως δεν είναι ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος).
• Επομένως παραβιάζεται η ελεύθερη κυκλοφορία χρήματος αφού απαιτεί προμήθεια και εκπαίδευση σε ιδιωτικά συστήματα συναλλαγών.
• Ωθούν εκβιαστικά προς μία αχρήματη οικονομία, η οποία καταργεί βασικές ελευθερίες στο όνομα της πάταξης της φοροδιαφυγής. (Συμφωνούμε με τον αντικειμενικό σκοπό πάταξης της φοροδιαφυγής, όχι με τη μέθοδο).

Από την πλευρά των δανειοδοτήσεων:

• Όταν ένα επενδυτικό σχέδιο ζητά χρηματοδότηση, οι τράπεζες ως αξιολογητές αδιαφορούν για το ίδιο το επιχειρηματικό πλάνο (business plan), αλλά δανειοδοτούν μόνο με τη λογική της περιουσιακής και χρηματικής εγγύησης του δανείου – δηλαδή, με την προσοχή αποκλειστικά στραμμένη στην αποτυχία και τη ρευστοποίησή της. Αυτή η νοοτροπία ανήκει σε τοκογλύφους και όχι τραπεζικούς.
• Σήμερα μπορούν, εν αγνοία του δανειζομένου, να πουλήσουν το δάνειο σε άλλον δανειστή με δικούς του όρους εκβιαστικού διακανονισμού.
• Στις πτωχεύσεις ο πρώτος δικαιούχος είναι οι Τράπεζες, μετά το Κράτος, μετά οι προμηθευτές, και τελευταίος δικαιούχος είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι. Αυτό είναι ανήθικο, απάνθρωπο και επιζήμιο για την οικονομία.

Καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας λόγω κόκκινου δανείου.

• Τα κόκκινα δάνεια πρώτης κατοικίας περιλαμβάνουν πραγματικές δύσκολες περιστάσεις αλλά κάποτε κρύβουν κακοβουλία στη μη εξυπηρέτησή τους.
• Στις περιπτώσεις μη εξυπηρέτησης των δανείων (π.χ. λόγω ανεργίας), ο δανειζόμενος θα αναλαμβάνει υποχρεωτική εργασία στο ευρύτερο Δημόσιο με ειδικό καθεστώς αυξημένων κρατήσεων, ώστε να υπάρξει υποχρεωτική μακροχρόνια εξυπηρέτηση του δανείου.
• Επομένως ο καλοπροαίρετος έχει την ευκαιρία να αποπληρώσει το δάνειο με αξιοπρέπεια, ενώ ο κακόβουλος θα πρέπει να αλλάξει είτε γνώμη είτε επάγγελμα (και απολαβές) ώστε να το εξυπηρετεί.

Πρώτος δικαιούχος σε πτωχεύσεις θα είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι. Έπειτα το κράτος, οι προμηθευτές και τελευταίες οι τράπεζες.

• Διενέργεια ελέγχου στην ιδιοκτησία της Τράπεζας της Ελλάδος και στις συστημικές Τράπεζες, προκειμένου να διαπιστωθούν υπερσυγκεντρώσεις μετοχών σε νομικά πρόσωπα.
• Άρση των προμηθειών διατραπεζικών πληρωμών για λογαριασμούς υπηρεσιών κοινής ωφελείας.
• Απαγόρευση μεταφοράς του δανείου σε πιστωτή με άλλους όρους από τους αρχικούς.

Οι Τράπεζες πρέπει να ξαναθυμηθούν την υγιή αποστολή τους: να ενδυναμώνουν την οικονομία και την επιχειρηματικότητα.

Δημιουργία Εθνικού Συμβουλίου Επιχειρηματικότητας:

• Συντονίζει όλες τις επιμέρους πρωτοβουλίες ανάπτυξης επιχειρηματικότητας («Δίκτυο Θυλάκων Καινοτομίας»),
• Παρέχει στενή επίβλεψη και συμβουλευτική σε νέες επιχειρήσεις,
• Αξιολογεί επιχειρηματικές προσπάθειες (νέες ή επεκτεινόμενες) με βάση την πραγματική δυναμική του επιχειρηματικού τους πλάνου, με προτεραιότητα στον εξαγωγικό χαρακτήρα.
• Είναι σημείο αναφοράς στον οποίο θα απευθύνονται οι τράπεζες για μία έγκυρη αξιολόγηση. Αυτό αναθεωρεί ριζικά την αξιολόγηση επενδυτικού δανεισμού με κύριο κριτήριο το business plan.
• Παρέχει άτοκη χρηματοδότηση με μείγμα από συμμετοχή τραπεζών, και απευθείας επενδύσεις κοινού στις ασφαλέστερες επενδύσεις. Η αμοιβή της χρηματοδότησης δεν θα προέρχεται από επιτόκιο αλλά από μετοχή στα έσοδα/κέρδη της επιχειρηματικής προσπάθειας.

Υγιής Επενδυτικός Δανεισμός

• Νέο σύστημα αξιολόγησης δανειοδότησης εκ μέρους των τραπεζών, που θα εστιάζει στην υγεία του επιχειρηματικού πλάνου (γνωμοδότηση Εθνικού Συμβουλίου Επιχειρηματικότητας) και όχι απλά σε τυφλές εγγυήσεις.