Σκέψεις αυτογνωσίας & αυτοκριτικής για εμάς που πηγαίνουμε στην εκκλησία. Παρακαλώ, ας τις μελετήσουμε κι ας τις βάλουμε μέσα μας, για να μας βοηθήσουν στην εκτόξευσή μας προς τον ουρανό. Προσοχή: Αν αφορούν εμάς, ας είμαστε ειλικρινείς κι ας προσπαθήσουμε ν' αλλάξουμε ρότα. Αν αφορούν κάποιους άλλους, ας μην τους κατακρίνουμε κι ας μην τους καταδικάζουμε (δεν είμαστε δικαστές κανενός), αλλά ας τους αγαπήσουμε, ας λυπηθούμε κι ας προσευχηθούμε γι' αυτούς και για όλο τον κόσμο, και για τους εχθρούς μας - αν έχουμε, ώστε να μην έχουμε εχθρούς, μόνο φίλους. Αμήν. Ποιός Χριστός Υπάρχει και ποιός ΔΕΝ υπάρχει…
Στον Χριστό ανήκουν οι ψυχές που μετανοούν. Εκεί. Μαζί με το ληστή, την πόρνη, τον άσωτο, τους κλέφτες και τους απατεώνες. Τους σκάρτους. Τους τελευταίους. Άρα και συ, ψυχή μου, έχεις μια ελπίδα... Κλάψε, μετάνιωσε. Άφησε τα πάθη και τις αμαρτίες σου κι απόθεσε τες μπροστά Του.
Και Εκείνος θα χαϊδέψει την πληγωμένη μου ψυχούλα. Θα την κάνει πάλι ολοκάθαρη. Να πετάει λυτρωμένη από χαρά... Τίποτε δε χάθηκε λοιπόν. Έχω ακόμα μια ελπίδα! Έχεις κι εσύ ακόμα μια ελπίδα! ΠΗΓΗ Από τη μια η πόρνη, από την άλλη ο προδότης μαθητής... Προσκυνητής
«…καπηλεύων ο δεινός Ιούδας την φιλόθεον χάριν…» Η Μεγάλη Τετάρτη ["Ν": βραδινή ακολουθία της Μ. Τρίτης] είναι αφιερωμένη σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες φυσιογνωμίες, δύο ψυχικές καταστάσεις, δύο πράξεις: Μία γυναίκα έρχεται να αλείψει την κεφαλή του Ιησού με πανάκριβα μύρα κι ένας μαθητής, ο Ιούδας, προδίδει τον Διδάσκαλο. Αυτές οι δύο πράξεις δεν είναι ασύνδετες μεταξύ τους, γιατί ο ίδιος μαθητής διαμαρτύρεται γι΄ αυτή την ολοφάνερη σπατάλη. Το γεγονός μας το διηγείται το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (26:6-16). Για το Μύρον της Γυναικός επικαλούμεθα κείμενο που βρίσκεται στο αρχείο μας, του Μακαριστού Μητροπολίτου πρώην Πατρών κυρού Νικοδήμου, ενώ η περίπτωση του Ιούδα είναι τόσο τρομερή και σκοτεινή που δεν τολμούμε να διεισδύσουμε σ΄ αυτή και να την εξηγήσουμε. Ας κρατήσουμε όμως μια φράση από την ακολουθία του Νυμφίου της χθεσινής Μ. Τρίτης: «…καπηλεύων ο δεινός Ιούδας την φιλόθεον χάριν…». Είναι δυνατόν να καπηλευτούμε τη χάρη, αφού πρώτα έχουμε γεμίσει από αυτή. Και πόσοι δεν είναι οι χριστιανοί που στη διάρκεια της ζωής τους έχουν πει στο κυρίαρχο πάθος τους – τη σάρκα, το χρήμα, το εγώ-: «είμαι έτοιμος να πουλήσω τον Ιησού. Πες μου τι θα μου προσφέρεις και εγώ θα σου τον παραδώσω»
Από
το βιβλίο: ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΕΡΓΑ, τόμος Ζ’. Εκδόσεις “Το Περιβόλι
της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 90, 104 (αποσπάσματα) facebook
Ελάτε, φιλόχριστοι και τέλειοι ακροατές, χαρείτε με την καλή διήγηση εκείνη τη σπουδαία και θαυμαστή γυναίκα, η οποία μας προσκαλεί να δούμε ένα υπέροχο θέαμα. Εγώ ονομάζω θέαμα εκείνο το θέατρο, το οποίο παρουσίασε στους Αγγέλους και στους ανθρώπους. Πώς δηλαδή μπήκε ολοφάνερα, χωρίς καθόλου να την προσκαλέσουν· και πώς επίσης πλησίασε τον Χριστό, που καθόταν έτσι στο τραπέζι, αναγγέλλοντας όλα τα μυστικά της καρδιάς της, αναθέτοντας όλα σ’ αυτόν χωρίς φωνή και λέξη.
… έφθασε στο σπίτι, όπου γευμάτιζε ο Χριστός, και βρίσκει την πόρτα του σπιτιού ανοιχτή, και μπήκε, και αμέσως πλησιάζει από πίσω, και αγγίζει τα άγια πόδια του, και σκύβοντας το κεφάλι μαζί με την καρδιά, με στεναγμούς και με χείμαρρους δακρύων έβρεχε τα πόδια του, καταφιλώντας τα με χαρά, με σφοδρότατο πόθο, και τα σκούπισε με τα μαλλιά της, και τα άλειφε με το μύρο με προθυμία, λέγοντας:
«Μόνο εσύ ο ίδιος ξέρεις το πώς εγώ τόλμησα να το κάνω αυτό. Χωρίς να αγνοώ, Κύριε, τα φαύλα έργα μου, τόλμησα να πλησιάσω εσένα τον άχραντο· θέλοντας όμως να σωθώ, έπεσα και προσκύνησα, όπως οι τελώνες και οι αμαρτωλοί. Δέξου, Χριστέ, τους χείμαρρους των δακρύων μου. Δέξου, Κύριε, τον πόθο της ψυχής μου. Η τόλμη μου ας θεωρηθεί παράκληση, και η θρασύτητά μου προσευχή· το μύρο μου ας συντελέσει στην εξιλέωσή μου, και η συντριβή της καρδιάς μου στο φωτισμό μου.
»Δε σε βλέπω, όπως σε βλέπει ο Φαρισαίος Σίμων, που σε κάλεσε σε γεύμα· αλλά σε βλέπω ως τον μεγάλο δημιουργό Θεό, ο οποίος με το λόγο του δημιούργησε τα σύμπαντα. Είμαι αμνάδα του κοπαδιού σου, που περιπλανιέμαι· φέρε με πίσω στο μαντρί σου, Χριστέ, διότι ο ίδιος είσαι βοσκός καλός και μοναδικός, που συναθροίζεις στην αυλή σου εκείνους που περιπλανιώνται. Είμαι περιστέρα σου, φιλάνθρωπε, που αρπάχθηκα από φοβερότατο γεράκι. Φλέγεται η ψυχή μου, που πληγώθηκε για τη μεγάλη σου άχραντη εξιλέωση. Απομάκρυνε με τη χάρη σου τη φοβερότατη δυσοσμία των ανομιών μου. Ως ανταπόδοση για το μύρο, Κύριε, καθάρισέ μου τις πληγές των φοβερότατων αμαρτημάτων μου, ξεπλύνοντάς τα με τα δάκρυά μου.
»Η χάρη σου άνοιξε το στόμα μου να τα πω αυτά μπροστά σου, από την καρδιά μου, για να γίνω καλό παράδειγμα για τους αμαρτωλούς, τους οποίους ήρθες να σώσεις ο ίδιος, φιλάνθρωπε. Ναι, Σωτήρα, σε παρακαλώ, μην παραβλέψεις τα δάκρυα της ταλαίπωρης καρδιάς μου· διότι ξέρω ότι τίποτε δεν είναι αδύνατο για σένα· και ότι όλα τα μπορείς».
Προσευχόταν, μέσα στην καρδιά της, σ’ αυτόν που έπλασε μόνος τις καρδιές των ανθρώπων, και πήρε ανταμοιβή για το μύρο, μύρο ζωής· ανταμοιβή για το φθαρτό, τον άφθαρτο και μόνιμο μισθό. Δεν ήταν τόσο ευωδιαστό το μύρο, όσο ήταν το μύρο του λόγου του Χριστού. Πρόσφερε μύρο και αγάπη, και δέχθηκε τη συγχώρηση των χρεών της. Διότι ο Σωτήρας, καθώς είναι Θεός προγνώστης, φανέρωσε τον πόθο της ψυχής της, κάνοντας να μη μείνουν άγνωστα τα αμαρτήματα που προηγουμένως διέπραξε η θαυμαστή γυναίκα. Αλλά πρώτα-πρώτα διακήρυξε τα αμαρτήματά της, έπειτα έδειξε την αγάπη της, λέγοντας στους μαθητές:
«Γιατί ενοχλείτε τη γυναίκα; Έκανε μια καλή πράξη για μένα. Διότι τους φτωχούς τους έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δε με έχετε πάντοτε. Διότι, όταν αυτή έχυσε το μύρο στο κεφάλι μου, το έκανε ως προετοιμασία για τον ενταφιασμό μου. Αλήθεια σας λέω· όπου και αν κηρυχθεί αυτό το Ευαγγέλιο, σε όλο τον κόσμο, θα διαλαληθεί και αυτό που έκανε αυτή, για την ανάμνησή της».
Στο διάστημα της προσευχής και του θρήνου της γυναίκας, όταν είδε ο Φαρισαίος, ταράχθηκε πάρα πολύ. Μετανιωμένος λοιπόν, διότι κάλεσε τον Χριστό στο σπίτι του με την ιδιότητα του προφήτη, και κάνοντας μέσα στην καρδιά του πικρούς λογισμούς, έλεγε μέσα του: «Εγώ νόμιζα ότι αυτός είναι προφήτης, που γνωρίζει τα μέλλοντα και ξέρει καλά αυτά που έχουν περάσει, και προφήτης τέλειος. Τώρα όμως αντιλήφθηκα ότι δε γνωρίζει ούτε αυτά που είναι μπροστά στα μάτια του, αλλά είναι όπως όλοι οι άνθρωποι».
Ο Κύριός μας όμως, που πάντοτε εξετάζει τα μυστικά των καρδιών μας, ως Πλάστης, δεν ελέγχει αμέσως με σκληρότητα τον πονηρό, αλλά χωρίς κακία φέρνει στο φως τα μυστικά· και μάλιστα με πραότητα και με πολλή καλοσύνη εκφράσθηκε σ’ αυτόν αινιγματικά, γι’ αυτά που σκέφθηκε: «Σίμων, Σίμων, έχω να σου πω κάποια παραβολή, και θέλω να σε βάλω κριτή των λόγων μου. Κάποιος δανειστής είχε δύο χρεοφειλέτες· ο ένας χρωστούσε σ’ αυτόν πενήντα χρυσά νομίσματα, και ο άλλος χρωστούσε πεντακόσια· και βρίσκονταν και οι δύο μέσα στη φτώχεια. Βλέποντας λοιπόν εκείνος ο μεγάλος δανειστής τη δυσκολία τους, χάρισε και στους δύο εξίσου το χρέος τους και έδειξε σε όλους ολοφάνερα πολύ μεγάλη συμπόνια. Πώς εσύ κρίνεις για τον ένα και για τον άλλο; Ποιος έχει υποχρέωση να αγαπά περισσότερο τον ευεργέτη του· εκείνος που του χαρίσθηκαν λίγα, ή καλύτερα εκείνος που του χαρίσθηκαν πολλά; Διότι και οι δυο ευεργετήθηκαν από αυτόν».
Αποκρίθηκε ο Σίμων: «Εκείνος στον οποίο χαρίσθηκαν πολλά, εκείνος έχει υποχρέωση να δείξει την αγάπη πολύ περισσότερο». Και ο Κύριος είπε σ’ αυτόν: «Ορθά έκρινες. Άκουσε λοιπόν, θα σου πω για την άγνοιά σου. Τιμώντας με ο ίδιος, με κάλεσες στο σπίτι σου· δεν έπλυνες με νερό τα πόδια μου, ως προφήτη· η γυναίκα όμως που βλέπεις, με τα δάκρυά της έπλυνε τα πόδια μου, και με τα μαλλιά της τα σκούπισε· επίσης εσύ, Σίμων, δε μου έδωσες φίλημα, αυτή όμως δε σταμάτησε να φιλά τα πόδια μου· ποτέ δεν άλειψες το κεφάλι μου με λάδι, αυτή όμως άλειψε τα πόδια μου με εκλεκτό μύρο. Γι’ αυτό το λόγο οι πολλές της αμαρτίες, σου λέω, που ο ίδιος νομίζεις ότι τις αγνοώ, θα συγχωρηθούν σ’ αυτή, επειδή πρόφθασε να δείξει την αγάπη της για τη συγχώρηση. Σ’ εκείνον που λίγο αγαπά, προσφέρεται λίγη συγχώρηση· σ’ εκείνον όμως που αγαπά πολύ, προσφέρεται πολλή συγχώρηση.
»Λοιπόν μη σκανδαλισθείς για τη σωτηρία αυτής της αμαρτωλής· διότι εγώ ήρθα να σώσω αμαρτωλούς, να φωτίσω σκοτισμένους. Με ασάλευτη πίστη και με τέλειο πόθο με αγάπησε, και με όλη της την καρδιά και με όλη της την ψυχή. Την δέχομαι αυτή ως εκλεκτή, και θα συμπεριλαμβάνεται στον αριθμό των δικαίων που με αγάπησαν, και θα συγχωρηθούν σ’ αυτή τα αμαρτήματά της. Και το όνομά της δε θα σβήσει, αλλά θα διαλαληθεί από γενεά σε γενεά αυτό που έκανε, για να την μνημονεύουν. Και όταν μάθουν όλοι την πράξη της, θα γίνουν και οι ίδιοι εραστές καλών έργων, και συμμέτοχοι πλούσιων και αιώνιων δωρεών».
Αυτής της γυναίκας εύχομαι να γίνουμε και εμείς μιμητές, και εξομολογούμενοι να καθαρίσουμε με τα δάκρυά μας το ρύπο των ψυχών, και να πετύχουμε τη φιλανθρωπία από τον άγιο Θεό· διότι δική του είναι η δόξα· του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Ανείπωτη τραγωδία στη Σρι Λάνκα: Σχεδόν 300 νεκροί και περισσότεροι από 500 τραυματίες
Υστερόγραφο (φωτο από το διαδίκτυο) Δεν έχει τέλος η τραγωδία στη Σρι Λάνκα με τον αριθμό των θυμάτων
από τις επιθέσεις σε καθολικές εκκλησίες και πολυτελή ξενοδοχεία να
αυξάνεται. Σύμφωνα με εκπρόσωπο της αστυνομίας της Σρι Λάνκα οι νεκροί ανέρχονται στους 290, ενώ οι τραυματίες είναι 500. Ο εκπρόσωπος Ρουγουάν Γκουνασεκέρα απέφυγε να δώσει περισσότερες
λεπτομέρειες για τα θύματα καθεμιάς από τις επιθέσεις σε τρεις εκκλησίες
όπου είχαν συγκεντρωθεί οι πιστοί για τη λειτουργία του Πάσχα των
Καθολικών και σε καθένα από τα τέσσερα ξενοδοχεία χθες Κυριακή.
Επρόκειτο για τις χειρότερες επιθέσεις από το τέλος του εμφυλίου πολέμου
στη Σρι Λάνκα πριν από δέκα χρόνια. Πηγή προσκείμενη στην κυβέρνηση δήλωσε στο μεταξύ ότι ο πρόεδρος
Μαϊθριπάλα Σιρισένα, ο οποίος βρισκόταν στο εξωτερικό όταν διαπράχθηκαν
οι επιθέσεις, συγκάλεσε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, διευκρινίζοντας
ότι στη συνεδρίασή του θα είναι παρών και ο πρωθυπουργός Ρανίλ
Γουικρεμεσίνγκε.
Τρόμος στη Σρι Λάνκα - Μπαράζ επιθέσεων
Ανήμερα του εορτασμού του Καθολικού Πάσχα, η Σρι Λάνκα βάφτηκε με
αίμα καθώς σημειώθηκε μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων. Βομβιστικές
επιθέσεις έπληξαν τρεις εκκλησίες και τρία ξενοδοχεία. Οι εκρήξεις έγιναν σε ναό στο Κολόμπο και μία στο Νεγκόμπο, βόρεια
της Σρι Λάνκα, όπου σημειώθηκαν και οι τρεις εκρήξεις σε πολυτελή
ξενοδοχεία. Στόχος ήταν και μια εκκλησία στη Μπατικαλόα, στα ανατολικά,
όπου σύμφωνα με εκπρόσωπο του τοπικού νοσοκομείου οι τραυματίες
ξεπερνούν τους 300.
Η στιγμή της έκρηξης σε μία από τις εκκλησίες στη Σρι Λάνκα
Κάμερα κατέγραψε τη στιγμή της έκρηξης στη Σρι Λάνκα, ενώ πιστοί βρίσκονταν εντός της εκκλησίας.
Η συνέχεια του ρεπορτάζ εδώ, και γενικά στο Διαδίκτυο εδώ.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκφράζει τον αποτροπιασμό του για
τις τρομοκρατικές επιθέσεις που σημειώθηκαν, ανήμερα του εορτασμού του
Πάσχα των Δυτικών, σε Εκκλησίες και ξενοδοχεία στην ευρύτερη περιοχή της
Πρωτεύουσας της Σρι Λάνκα, Κολόμπο, προκαλώντας τον θάνατο σε δεκάδες
συνανθρώπους μας και τραυματίζοντας εκατοντάδες.
Ο
Παναγιώτατος καταδικάζει απερίφραστα κάθε τρομοκρατική ενέργεια καθώς
και κάθε πράξη μίσους, βίας και φονταμενταλισμού, απ’ όπου και αν αυτές
προέρχονται, και καλεί όλους να εργαστούν, μέσω του διαλόγου και σε
πνεύμα αλληλοσεβασμού, για τη διαφύλαξη του αγαθού της ειρηνικής
συνύπαρξης και συνεργασίας.
Η Αγία του
Χριστού Μεγάλη Εκκλησία προσεύχεται για την ανάπαυση των ψυχών των
θυμάτων, εκφράζοντας τα θερμά συλλυπητήρια της προς τις οικογένειές
τους, ενώ εύχεται κουράγιο και ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες.
Ταυτόχρονα,
εκφράζει τη συμπάθεια και τη συμπαράστασή της προς την τοπική
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, την Κυβέρνηση και τον λαό της Σρι Λάνκα.
Ο
Οικουμενικός Πατριάρχης επικοινώνησε με τον Μητροπολίτη Σιγκαπούρης
Κωνσταντίνο και του ζήτησε να μεταφέρει το παραπάνω μήνυμα του
Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τη Ρωμαιοκαθολική Κοινότητα, τις Αρχές
και συνολικά στον λαό της Σρι Λάνκα.
π. Λεβ Ζιλέ* Διακόνημα (το βίντεο από Ιερά δέησις) Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος, τοις αποστόλοις έλεγεν εν
τη οδώ· ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του
ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού. Δεύτε ουν και ημείς, κεκαθαρμέναις
διανοίαις, συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’
αυτόν ταις του βίου ηδοναίς, ίνα και συζήσωμεν αυτώ, και ακούσωμεν
βοώντος αυτού, ουκέτι εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια το παθείν, αλλά
αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα υμών και Θεόν μου και Θεόν υμών,
και συνανυψώ υμάς εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη Βασιλεία των ουρανών. Ο Ιησούς παίρνει παράμερα τους δώδεκα και τους λέει: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται» (Ματθ. 20, 18). Το Ευαγγέλιο υποδηλώνει ότι τα λόγια αυτά ελέχθησαν ιδιαιτέρως. Ο
Ιησούς εμπιστεύθηκε το μυστικό του ταξιδιού στους Αποστόλους κι όχι σε
όλους τους μαθητές. Το εμπιστεύθηκε καθώς προχωρούσαν στον ανηφορικό
δρόμο. Ασφαλώς ο Ιησούς περιμένει από κάθε χριστιανό να συμφιλιωθεί με το
αποφασιστικό γεγονός που έλαβε χώρα στην Ιερουσαλήμ. Αλλά ο Ιησούς
παραμένει ο Κύριος του χρόνου και των ατομικών κλήσεων. Διαλέγει την ώρα
πού προσκαλεί το μαθητή του να γίνει κοινωνός του προνομίου των
Αποστόλων και ν’ ανεβή μαζί του στα Ιεροσόλυμα εν όψει του οδυνηρού
τέλους. Πόσοι χριστιανοί έχουν ανοίξει τ’ αυτιά τους σ’ αυτήν την
πρόσκληση; Πόσοι έχουν συλλάβει την αλήθεια πώς εκείνο που έγινε τότε
στην Ιερουσαλήμ, αυτό που εξακολουθεί να γίνεται στην αιώνια, την αόρατη
Ιερουσαλήμ, είναι το σπουδαιότερο που υπάρχει στον κόσμο;
Κύριε Ιησού, έχω ακούσει την πρόσκληση. Με πήρες παράμερα στο δρόμο.
Θέλεις ν’ απομονωθώ από τους άλλους ανθρώπους (για να τους συναντήσω
καλύτερα) και να σε συνοδεύσω στο τέρμα του ταξιδιού σου. Του ταξιδιού
σου του οποίου μου αποκαλύπτεις – και θα μου αποκαλύπτεις όλο και πιο
πολύ – το νόημα και τις διάφορες πλευρές. Κύριε, από σήμερα και πέρα θέλω – με τη χάρη σου – η άνοδος στην
Ιερουσαλήμ κι αυτά που θα δω και θ’ ακούσω για σένα κατά τη διάρκεια της
υπέρτατης και τελευταίας εβδομάδος ν’ αποτελέσουν το κυρίαρχο
ενδιαφέρον της ζωής μου. Τον τύπο όλου του υπολοίπου. Τον κύκλο τον
κλειστό και ταυτόχρονα απέραντο οπού κλείνονται όλα τα’ άλλα και του
οποίου συ είσαι το κέντρο. Ιδού! Εγκαταλείπω πίσω μου κάθε τι που αναζήτησα και ακολούθησα.
Κοίταξε! Πετάω σαν άχρηστο στο παρελθόν κάθε τι που δεν μπορεί να
ενσωματωθεί στο μεγάλο μυστήριο του Πάσχα, όπου θέλεις να φθάσω. Ιδού
ανεβαίνω μαζί σου στην Ιερουσαλήμ. Τώρα πλέον «σιγησάτω πάσα σαρξ».
Η διήγηση του τελευταίου Πάσχα και του Πάθους εισάγεται στο τέταρτο Ευαγγέλιο μ’ αυτές τις λέξεις: «ο Ιησούς αγαπήσας τους ιδίους τους εν τω κοσμώ εις τέλος ηγάπησεν αυτούς»
(Ιωάν. 13, 1). Εις τέλος. Ο Ιησούς δεν αγάπησε απλώς τους ανθρώπους
μέχρι την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του. Άλλα τους αγάπησε μ’
έναν τρόπο τέλειο, πλήρη, ολοκληρωτικό, οριστικό. Τους αγάπησε στο
μέγιστο, στο maximum. Στο Πάθος του έδωσε όλο το πλήρωμα της αγάπης του.
Εκεί ακριβώς και η αναζήτηση του Ιησού από το μαθητή του είναι ή πιο
βαθειά κι η πιο καρποφόρα. Εκεί ανακαλύπτω πόσο -και έναντι ποιου
τιμήματος- έχω αγαπηθεί. Στη θυσία του ο Αμνός του Θεού είναι αμνός στον
ύψιστο βαθμό και φανερώνεται σαν αμνός. Κύριε, δείξε μου τον Αμνό. *
Μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες μορφές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ήταν ο
π. Λεβ Ζιλέ. Γάλλος, μεγαλωμένος σε Ρ/καθολικό περιβάλλον, σπούδασε
φιλολογία, βιολογία, φιλοσοφία και ψυχολογία, ενώ ήταν και βοηθός του
γνωστού καθηγητή παιδαγωγικής Κλαπαρέντ στη Γενεύη. Το 1922 έγινε
μοναχός (Ρ/καθολικός) και σπούδασε θεολογία στη Ρώμη. Έδειξε ενδιαφέρον
για την Ορθόδοξη Εκκλησία και τελικά μεταστράφηκε σ'αυτήν μετά από
προσευχή, μελέτη και έρευνα. Έγινε προϊστάμενος της πρώτης Γαλλόφωνης
Ορθόδοξης κοινότητας στο Παρίσι, Πνευματικός της Αδελφότητας Αγίων
Αλβανού και Σέργιου στην Αγγλία ενώ ήταν ο εμπνευστής της "Κινήσεως
Ορθόδοξων Νέων" του Λιβάνου (μια κίνηση που έφερε αξιοθαύμαστα
αποτελέσματα στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας). Έχουν εκδοθεί αρκετά
έργα του στα ελληνικά, σχεδόν όλα, πλέον, δυσεύρετα. Υπέγραφε συνήθως ως
"Μοναχός της Ανατολικής Εκκλησίας", ενώ ακολούθησε εκούσια πτωχεία σε
όλη του τη ζωή, ζώντας σε αυτοσχέδια καλύβα παρέα με... κάμποσους
ποντικούς (από εδώ).
...Τέλος, έρχεται η Κυριακή των Βαΐων, όπου ο Χριστός ανατρέπει τις εθνικιστικές προσδοκίες των Ιουδαίων (που Τον περίμεναν σαν στρατηγό, που θα κήρυττε επανάσταση με το σπαθί), μπαίνει στα Ιεροσόλυμα ως άοπλος ιππέας ενός ταπεινού όνου, ακολουθούμενος από άοπλους και φτωχούς μαθητές, φέρνει στη Γη τη βασιλεία των ουρανών (αντί για την πολιτική επανάσταση και το εθνικό μεγαλείο που ονειρευόταν ο όχλος) και το πληρώνει με το ζωή Του λίγες μέρες μετά, κάτω από το μπαλκόνι του Πιλάτου, για να καλέσει στη σωτηρία όλο τον κόσμο, ακόμη κι εκείνους τους ίδιους ανθρώπους του όχλου που άσπλαχνα Τον δίκασε και Τον καταδίκασε (βλ. και Πράξεις των Αποστόλων, 2, 36-40). Και φυσικά και εμάς.
