Για την αυτοκτονία - στη μοναχική και άρρωστη γυναίκα

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1880-1956)
Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ

Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Πριν μερικά χρόνια πέθανε o άνδρας σου. Στενοχωριόσουν· το ξεπέρασες. Πάντρεψες τον μοναχογιό σου· η χαρά επέστρεψε. Έπειτα σε χαροποιούσε πάρα πολύ το εγγόνι. Όμως εκείνο που αγαπούσες εσύ αγαπούσε και ο Θεός και το πήρε. Μόλις το εγγόνι σου πέταξε στον αόρατο κόσμο, αρρώστησε και η νύφη σου. Τη στέγνωσε η στενοχώρια και η λύπη κι εκείνη ακολούθησε τον γιό. Τελικά πίσω τους έφυγε κι ο μοναχογιός σου. Κι εσύ έμεινες μόνη κι έρημη. Προσπάθησες μία φορά να δηλητηριαστείς. Έμεινες ζωντανή. Ετοίμασες έπειτα το σχοινί για να κρεμαστείς. Όμως σε ξάφνιασε η κοπέλα από τη γειτονιά. Βλέποντάς σε κάτω από το ετοιμασμένο σχοινί εκείνη σου είπε, πως άκουσε από τους γέρους, ότι η αυτοκτονία είναι αμαρτία χωρίς συγχώρεση και στους δυο κόσμους. Καλά σου είπε. Τούτη η κοπέλα σού έσωσε την ψυχή. Όντως, εκείνη είναι η μέγιστη ευεργέτριά σου στον κόσμο. Μόνο χάρη σ' εκείνη μπορείς να ελπίζεις να ιδωθείς στον άλλο κόσμο με τον γιό, τη νύφη, το εγγόνι και τον άνδρα σου.

Η Εκκλησία τού Χριστού από την αρχή αντιστάθηκε αποφασιστικά ενάντια στην αυτοκτονία ως υπέρβαρο αμάρτημα. Ο δυτικός διδάσκαλος της Εκκλησίας ο Αυγουστίνος είπε: «Όποιος αυτοκτονήσει, τούτος σκότωσε έναν άνθρωπο». Ο αυτόχειρας μ’ αυτό, λοιπόν, τοποθετείται ίσα με τον δολοφόνο. Αλλά στη δική μας ανατολική Εκκλησία η αυτοκτονία κρίνεται ακόμα πιο αυστηρά. Κατά τον δέκατο τέταρτο κανόνα του πατριάρχη Τιμοθέου ο αυτόχειρας στερείται της νεκρώσιμης ακολουθίας και του εκκλησιαστικού ενταφιασμού. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία όρισε αυστηρή τιμωρία ακόμα και για την προσπάθεια αυτοκτονίας. Σ’ εκείνον ο οποίος προσπαθήσει να αυτοκτονήσει η Εκκλησία επιβάλλει κανόνα [να μην κοινωνήσει] δώδεκα χρόνια. Ξέρω πως εσύ θα σκαφθείς ότι αυτό είναι υπερβολικά αυστηρό. Όμως αυτή η αυστηρότητα κατάγεται από το έλεος. Σου λέω την αλήθεια: η Εκκλησία είναι τόσο αυστηρή στο θέμα τής αυτοκτονίας από καθαρό έλεος απέναντι στους ανθρώπους. Αφού η Εκκλησία έχει στο πνευματικό της θησαυροφυλάκιο την προορατική εμπειρία, ότι οι αυτόχειρες δεν μπαίνουν στο βασίλειο της αθάνατης ζωής και του αιώνιου ελέους. Και με την αυστηρότητά της η Εκκλησία θέλει να προλάβει τους ανθρώπους από την αιώνια καταστροφή. Στην Αγία Γραφή μόνο δυο άνθρωποι αναφέρονται που πήραν τη ζωή τους από τον εαυτό τους. Ο ένας είναι ο Αχιτόφελ, ο προδότης τού βασιλιά Δαβίδ, και ο δεύτερος είναι ο Ιούδας, ο προδό­της τού Κυρίου Ιησού Χριστού. Ας είναι μακριά από σένα και μόνο η σκέψη να βρεθείς σ’ αυτήν την παρέα σ’ εκείνη την πλευρά του τάφου.

«Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (= όποιος αντέξει ώς το τέλος, αυτός θα σωθεί, κατά Ματθαίον 10, 22), είπε ο Κύριος. Είναι πολυάριθμες και διαφορετικές δυσκολίες που ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους, αλλά ο σκοπός όλων αυτών είναι ο εξής: με την πίκρα να θεραπεύσει τις ανθρώπινες ψυχές από την αμαρτία και να τις προετοιμάσει έτσι για την αιώνια σωτηρία. Όσο και να είναι καμιά φορά δύσκολο για σένα, θυμήσου δυο πράγματα, πρώτο ότι ο ίδιος ο ουράνιος Πατέρας σου ορίζει το μέτρο των παθών, και το δεύτερο ότι Αυτός γνωρίζει τη δύναμή σου. Εάν ποτέ σου έρθει η σκέψη για αυτοκτονία, διώξε την σαν ψιθύρισμα του σατανά.

Το έλεος του Θεού να σε δυναμώσει.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, "Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…", Εκδ. "Εν Πλω", σ. 181)

Επισκεφτείτε και:

Αυτοκτονία ή οικονομική καταστροφή, εξαθλίωση και ζητιανιά;
"Θα αυτοκτονήσω": μήνυμα προς απελπισμένους που σκέφτονται την αυτοκτονία
Πώς έσπρωξα στην αυτοκτονία τον αδελφό μου  
Γιατί η Εκκλησία δεν κηδεύει αυτούς που αυτοκτονούν (αλλά προσπαθεί για τη σωτηρία τους)

Γράμμα προς υποψήφιο αυτόχειρα

Νεομάρτυρες της οικονομικής κρίσης (κάποιοι που αντιδρούν & αγωνίζονται με άλλο τρόπο)

Αυτογνωσία

Η θεολογία του πρίγκιπα βατράχου

Άγιοι της διπλανής πόρτας - δεν είσαι μόνος σου.

Πόνος και Φως (ενότητα)

Θάνατος και πένθος στην Ορθοδοξία

Τα πνεύματα των νεκρών και εμείς

Η Λινέτ Χοπ & η αντιμετώπιση του καρκίνου

Ο θάνατος των παιδιών και ο Θεός

Μια ορθόδοξη μάνα για την κοίμηση της 8χρονης κόρης της

Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ ο Θαυματουργός (25 Σεπτ.)

Ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της Ορθοδοξίας και από τους πατέρες του μοναχισμού στο ρωσικό βορρά. Η ζωή του ενέπνευσε όχι μόνο μια μεγάλη αλυσίδα πνευματικών αγωνιστών, αλλά και πολλούς σύγχρονους αναζητητές.

Κλικ εδώ!

Άλλοι άγιοι της 25ης Σεπτεμβρίου:

Η αγία Ευφροσύνη

Εὐφροσύνη

Παφνούτιος

Παφνούτιος ὁ Ὁσιομάρτυρας καὶ ἀναχωρητὴς καὶ οἱ σὺν αὐτῶ 546 μαρτυρήσαντες

Παῦλος, Ταττὴ καὶ τὰ παιδιά τους

Βυζατηνός

Θεόφιλος ὁ Ὁμολογητής Ἀρχιεπίσκοπος Ἐφέσου

 

"Γέροντας Παστίτσιος" - Προεκτάσεις και προβληματισμοί

ΙΕΡΕΑΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Συνέλαβαν τον μικρό ανόητο που διακωμωδούσε τον Γέροντα Παΐσιο με την σελίδα "Γέρων Παστίτσιος". Βέβαια, πολύ καλώς κατέβηκε η σελίδα και ευχόμαστε να κατέβουν κι άλλες, όμως εδώ θα προβούμε σε κάποιους προβληματισμούς.

Εκατοντάδες ήταν οι αναφορές από όλες τις χώρες του κόσμου για την βλάσφημη και προκλητική αυτή σελίδα πού διακωμωδούσε μία σεβαστή και πνευματική μορφή της Ορθοδοξίας. Τελικά, η Δίωξη του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος εισήκουσε σε σχετική επερώτηση ακροδεξιού βουλευτή και εδέησε να πράξει τα νόμιμα, επιτέλους.
Και εν παρενθέσει, είμαι αρκετα φιλύποπτος ως προς την όψιμη σπουδή των Αρχών να ενδιαφερθούν για το κατέβασμα της σελίδας, αμέσως μετά την ενεργοποίηση του συγκεκριμμένου κόμματος. Πώς είναι δυνατόν να κώφευε σε χιλιάδες αναφορές και να ενδιαφέρθηκε ακριβώς τώρα; Ο λογισμός μου, μου λέει πάρα πολλά και καθόλου κολακευτικά για το πώς επιχειρούν να προβάλλουν και να ταυτίσουν την δίκαια αγανάκτηση των χριστιανών με συγκεκριμμένους χρωματισμούς. Εκτός αν βάρυνε η πολιτική ιδιότητα των καταγγελόντων, γιατί έτσι συνήθως λειτουργούν οι σύγχρονες δημοκρατίες. Αδυνατώ να παίζω με τις πιθανότητες, όταν όλα τη σήμερον είναι πλέον πιθανά...

Ομολογώ , πώς η ύπαρξη και το "ήθος" της σελίδας έτρεφαν για καιρό την οργή μου. Φανταζόμουν πίσω από αυτήν την τεράστια διαδικτυακή βλασφημία τους γνωστούς- αγνώστους του διαδικτύου, πού επιδίδονται σε έναν αντίχριστο και αντεκκλησιαστικό πόλεμο, προερχομένους κυρίως από νεοπαγανιστικούς μασονικούς χώρους με το επίχρισμα του φιλελεύθερου ή αριστερού πολίτη. Όλους αυτούς πού ξερνούν τα μένεα εναντίον της Εκκλησίας και της πίστης με ρυπαρογραφήματα και troll παρωδίες, επικαλούμενοι την "ελευθερία της έκφρασης" και καταφέρνοντας να λησμονήσουν πώς η ελευθερία διαφυλάττεται με το να μην ξεπερνά κανείς τα όρια και να μην προσβάλει τα ιερά των άλλων. 
Ή μάλλον ακριβέστερο είναι πώς είναι πολύ επιλεκτικοί στο όλο θέμα, υποστηρίζοντας μάλλον τα δίκαια ετεροθρήσκων, με την κοσμοθεωρία μάλιστα των οποίων, δεν θα ήταν δυνατόν να συμβαδίζει το ιδεολογικό τους προφίλ σε κανονικές συνθήκες. Φανταζόμουν λοιπόν κάποια καθάρματα πού φιρί φιρί το πήγαιναν να "φάνε τις ψιλές τους", από τους πιο θερμόαιμους και φανατικούς προσβληθέντες (κακώς σίγουρα) και ασφαλώς έχοντας προφανείς αντεκκλησιαστικούς λόγους για να προβάλλουν τα αίσχη τους.

Ένοιωσα ειλικρινά έκπληξη και πόνο όταν αποκαλύφθηκε πώς πίσω από την βλάσφημη σελίδα κρύβοταν ένας 27 χρονος, ο οποίος κατέστρεψε τα νιάτα του και την ζωή του, για μια τεράστια ανοησία. Ένας νέος άνθρωπος πού υποκινήθηκε από δαιμονική αφροσύνη και την πλέον κατώτατης υποστάθμης μισαλλοδοξία εναντίον ενός κεκοιμημένου Γέροντα που έζησε για να προσφέρει μόνον παράκληση, αγάπη και διακονία στο συνάνθρωπο.

Είναι οδυνηρό το πώς παρασύρονται από τα διαφθορεία της κοινωνίας , πού λέγονται τηλοψία, διαδίκτυο και κομματικά πορνεία οι νέοι και πώς πέφτουνε θύματα της πλέον ανίερης συνομωσίας, πού λέγεται αντεκκλησιαστική μανία. Οι παράφρονες πού δυνάστευσαν τους λαούς, οι πιο αιμοβόροι δικτάτορες προέβησαν στην εξης τακτική πού δηλητηρίασαν ολόκληρους λαούς και έθνη: ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ.Όποιος έχει στο χέρι την νεολαία είναι νικητής εκ των προτέρων, δήλωνε κυνικά ο πατέρας του ναζισμού. Και κάτι ανάλογο μαγειρεύεται και κατορθώνεται σήμερα.

Το πιο καίριο και ανησυχητικό; Οι εκατοντάδες υποστηρικτές του νεαρού, πού απαιτούν την αμνήστευση βλάσφημων πράξεων ως δημοκρατικών εκφράσεων και μάλιστα υγιών. Στην φυλακή βρίσκεται ένας, όμως οι ομοιδεάτες είναι πολύ περισσότεροι. Και οι πραγματικα ένοχοι απολαμβάνουν την ελευθερία και τα μεγαλεία τους πίσω από την υγιή ταυτότητα του δεφένσορα της δημοκρατίας και την ασυλία του άσπιλου λευκού κολλάρου.

Η Εκκλησία μας πρέπει να αγκαλιάσει και να προστρέξει άμεσα στο παραπλανημένο της παιδί. Είναι ανησυχητικό το πώς υποδέχτηκαν ορισμένοι "χριστιανοί" ή χριστιανοί την συγκεκριμμένη είδηση. Με εκδικητικους αλαλαγμούς που παραπέμπουν στις χτεσινές διαδηλώσεις των μελαψών ...φιλοξενουμένων μας. Καλλιεργείται, ενώ έλαβε πέρας το όλο θέμα, μια ρεβανσιστική ιεροεξεταστική αντιμετώπιση, η οποία επιφανειακά φαίνεται αιτιολογημένη, αν φανταστεί κανείς το ήθος και την μανία των υποστηρικτών της σελίδας και την άκρα υπομονή των πιο υγιών καταγγελόντων, αλλά ουσιαστικά δεν είναι. Και δεν δικαιολογείται κανένα συναίσθημα πέρα από ένα: την θλίψη.

Δεν θα ήταν φανταστικό, παρμένο σαν την πλέον συγκινητική ιστορία μέσα από την Καινή Διαθήκη και τις Αββάδικες Ιστορίες, η Εκκλησία να επλήρωνε την εγγύηση του φυλακισμένου νεαρού και να του παρείχε πνευματική βοήθεια; Μετά την αποφυλάκισή του αυτός θα βίωνε την μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής του! Και ίσως την μετάνοια.

Πρόκειται για ένα χαμένο πρόβατο πού δεν γνώρισε ποτέ την αλήθεια, αλλά επέλεξε για πολλούς λόγους την μισαλλοδοξία και τον φανατισμό.Θα υπήρχε ιερότερο καθήκον, μεγαλύτερη πράξη αγάπης και ακακίας από αυτή;

Υπάρχει πιο πληρωμένη απάντηση σε όλους αυτούς που συκοφαντούν την Εκκλησία και μιλάνε για ταλιμπανισμό και μεσαίωνα , κατηγορώντας αυτούς ακριβώς πού προσέβαλαν, με το θράσος του θύτη που ενοχοποιεί το θύμα; Η Εκκλησία μας πρέπει να αγκαλιάσει και να προστρέξει άμεσα στο παραπλανημένο της παιδί. Ίσως αυτή η καίρια και υψηλότατη πράξη καθήκοντος να συνταράξει όλους αυτούς τους παραπλανημένους, κυρίως νεαρούς πού επιμένουν στην υπεράσπιση μιας βίαιης ασέβειας. Γιατί, μόνο αυτή αύτη η ύπαρξη τέτοιων ψυχών καταγγέλει την ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ της εποχής μας. Και αυτό είναι το ΚΑΙΡΙΟ και ΦΛΕΓΟΝ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ.

Η Εκκλησία γνωρίζει να συγχωρεί, να αγκαλιάζει και να μεταμορφώνει. Άλλωστε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος είχε πεί:

"Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη, διαφέρει από τον τρόπο των νοµικών.
Η Εκκλησία βλέπει τα πάντα µε µακροθυµία και κοιτάζει να βοηθήσει τον καθένα, ό,τι και αν έχει κάνει, όσο αµαρτωλός και αν είναι."

Αυτή είναι η δυνατότερη και αποτελεσματικότερη "εκδίκηση"...

Σχόλιο "Νεκρού": Προσυπογράφουμε την παράκληση του αδελφού blogger π. Παντελεήμονα και προτείνουμε ήδη κινητοποίηση για το θέμα από κάποιον που ζει στην Αθήνα ή που μπορεί να έρθει σε επαφή με δικηγόρους κ.τ.λ.
Εμείς θα βοηθήσουμε οικονομικά, το κατά δύναμιν, αν χρειαστεί. Περιμένουμε σχετική ανακοίνωση.

Εικ. από εδώ

Τι λέει ο γέροντας Παΐσιος για τις βρισιές (από εδώ):
 
Είναι καλύτερα, αν ένας βρίζει, βλασφημεί κ.λπ. καί είναι αναιδής, να κάνης ότι είσαι απασχολημένος καί δεν ακούς καί να λες την ευχή. Γιατί αν καταλάβει ότι τον παρακολουθείς, μπορεί να βρίζει συνέχεια, καί έτσι γίνεσαι αιτία να δαιμονισθεί. Όταν όμως δεν είναι αναιδής άλλα ευσυνείδητος, καί βρίζει από κακή συνήθεια, μπορείς κάτι να τού πεις. Αν πάλι είναι ευσυνείδητος, άλλα έχει πολύ εγωισμό, πρέπει να προσέξεις να μην τού μιλήσεις αυστηρά άλλα ταπεινά, όσο μπορείς, καί με πόνο. Τι λέει ό Άββας Ισαάκ; «Έλεγξον διά της δυνάμεως των αρετών σου τους φιλονεικοϋντας μετά σού… καί άποστόμωσον αυτούς διά της πραότητος καί της γαλήνης των χειλέων σου. Έλεγξον τους μεν ακόλαστους διά της ενάρετου συμπεριφοράς σου, τους δε αναίσχυντους κατά τας αισθήσεις διά της συστολής των ομμάτων σου».

Γεροντος Παϊσίου , “Λόγοι” τ. Β΄

Πώς μπερδεύουν τον κόσμο με τα ψέματα που λένε! Για να ξεγελάσει κάποιος μια κοπέλα της είπε: «Ο πατήρ Παΐσιος είδε όραμα ότι θα σε παντρευτώ· πάρε να φορέσεις αυτό χωρίς να εξετάσεις τι είναι», και της έδωσε κάτι που ήταν μαγικό αλλά εκείνη ευτυχώς δεν το φόρεσε. «Καλά ο πατήρ Παΐσιος με τέτοια ασχολείται!», είπε και πιάνει και μου γράφει ένα γράμμα, τέσσερις σελίδες με πυκνά γράμματα, γεμάτο βρισιές. Τέτοιο βρισίδι! «Δεν πειράζει, λέω, βρίσε με. Χαλάλι να γίνει το βρισίδι, αφού δεν ξεγελάστηκες να φορέσεις αυτό το σατανικό!».

«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τ. Γ΄»

Γέροντας Πορφύριος:

Αυτός ο άθεος που έπτυσε στο πρόσωπο του Χριστού , όταν χωρίσετε και πάη στο σπίτι του, μπορεί να σκεφθή και να πη καθ’ εαυτόν τα εξής: “Για δες, και τι δεν είπα σ’ αυτόν τον παπά, έπτυσα και ό,τι είναι γι’ αυτόν πλέον ιερόν και δεν μου είπε ούτε μία λέξη, δεν μου ανταπέδωσε, ενώ μπορούσε”. Και δεν αποκλείεται να έλθη να σε βρη και να πη: “Εσένα σε χρειάζομαι για την ψυχή μου”. Ετσι ενδέχεται να τον κερδίσης για τον Χριστόν, και αυτό είναι σπουδαιότερο παρά να δείξης κάποιον ηρωϊσμό και κάποια παρρησία.
 
"Γ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, ορόσημο αγιότητας στον σύγχρονο κόσμο",
Ι. Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2008, σελ: 287.

 ***

Προσθήκη από το ιστολόγιο Καρτέσιος (οδηγήθηκα εκεί από αυτό το post, που επίσης αξίζει να επισκεφτείτε):

Ο ΓΕΡΩΝ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Το να γελοιοποιείς την πίστη κάποιου είναι βλακώδες και δείχνει ασέβεια στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του ατόμου. Το να διασκεδάζεις μ’ έναν νεκρό είναι φτηνό και πρόστυχο. Το να χρησιμοποιείς όμως την πίστη κάποιων για να επιβάλεις τον φασισμό είναι τραγικό κι επικίνδυνο χωρίς όρια.

Όσοι κυνήγησαν τη σελίδα του Παστίτσιου στο fb, όσοι χρυσαυγίτες έκαναν ερώτηση στη Βουλή, όσοι εισαγγελείς διέταξαν τη δίωξη, ένα είναι σίγουρο. Ότι δεν είχαν γνωρίσει τον γέροντα Παΐσιο. Ίσως να τον είχαν ακουστά, ίσως να τον είχαν στο μυαλό τους σαν μέντιουμ, σαν κάτι υπερφυσικό από αυτά που αρέσκονται τα στείρα μυαλά να φαντασιώνονται, όμως σίγουρα δεν τον είχαν γνωρίσει.

Τον γέροντα Παΐσιο τον είχα γνωρίσει σε πολύ δύσκολες προσωπικές μου στιγμές. Δεν πρόκειται να δώσω λογαριασμό σε κανένα επειδή τον σεβόμουν και τον αγαπούσα. Όταν κάποιοι μ’ έφτυσαν χοντρά για το πρόβλημά μου, εκείνος με παρηγορούσε κι όσοι μιλάνε θεωρητικά και με στόμφο για αλληλεγγύη, ας μάθουν ότι εκείνος μου έδειξε πώς είναι να τη βιώνεις.

Αυτοί λοιπόν που μ’ έφτυσαν στα δύσκολά μου, αυτοί τώρα τρέχουν σαν υστερικοί να υπερασπιστούν τη μνήμη του γέροντα Παΐσιου. Όμως αυτοί είναι απλώς υποκριτές. Οι χειρότεροι είναι οι μηχανισμοί του Κράτους. Αυτοί που επέβαλαν την αδικία, που αδιαφορούν για όσους αυτοκτονούν, που θεωρούν λογικό να εξαθλιώνονται οι άνθρωποι για τον πλουτισμό των τραπεζών, ανέλαβαν να υπερασπιστούν τον γέροντα Παΐσιο. Είναι γελοίο. Είναι γελοίοι. Όμως κυρίως είναι επικίνδυνοι γιατί παίζουν με τη μνήμη ενός ανθρώπου που υπηρέτησε την πίστη του δίχως να ενοχλήσει κανέναν, για να κάνουν επίδειξη δύναμης της κρατικής καταστολής.

Όλοι αυτοί που κερδοσκόπησαν πάνω στον γέροντα Παΐσιο εκδίδοντας βιβλία ακόμη και με φανταστικές ιστορίες που είχαν πρωταγωνιστή τον ίδιο, πλαστογραφώντας τα χαρίσματά του και μετατρέποντάς τα σε τσίρκο, είναι αυτοί που σήμερα «θίγονται» για την προσβολή του σε ένα social media. Οι κερδοσκόποι πάντα είχαν απύθμενο θράσος.

Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσε σήμερα ο γέροντας Παΐσιος αν ζούσε. Μάλλον θα αδιαφορούσε, ίσως και να γελούσε. Άλλωστε, όσο ζούσε είχε ακούσει πολύ χειρότερα πράγματα για εκείνον όχι μόνο από άθεους αλλά κι από τους ζηλωτές της Εσφιγμένου και τους παλιοημερολογίτες ανά την Ελλάδα.

Για να το τελειώνω το θέμα, επειδή δε νιώθω άνετα να μιλάω για έναν άνθρωπο που μόνο ευγνωμοσύνη του χρωστάω, θα θυμίσω σε όλους αυτούς τους Ελληναράδες ότι ο γέροντας Παΐσιος μόνο νερό και λουκούμι είχε στην καλύβα του για να κερνάει. Λοιπόν, ποτέ δε στέρησε το κέρασμά του σε αλλόθρησκο ή ξένο. Με όλους μιλούσε και σε όλους έδινε νερό να ξεδιψάσουν. Ούτε τα λόγια του στέρησε από μουσουλμάνο, ούτε τη γαλήνη και την ξεκούραση από αλβανό.

Όσοι λοιπόν θέλουν να κάνουν καριέρα ελληνόψυχου και χριστιανού πάνω στον γέροντα Παΐσιο, ατύχησαν. Όσοι πάλι, αρέσκονται σε διαδικτυακούς ηρωισμούς απέναντι σε νεκρούς, είναι ήδη καταδικασμένοι από τη δειλία και το φόβο τους να τα βάλουν με τους ζωντανούς.
Όμως, παρ’ όλα αυτά, οι δεύτεροι είναι ελεύθεροι να το κάνουν. Οι πτωχοί τω πνεύματι δεν είναι πάντα μακάριοι και κανένα δικαστήριο δεν έχει δικαίωμα να δικάζει απόψεις.

Panagia "of the Myrtle Tree" - Saint Silouan - Elder Tychon the Athonite

The miraculous icon of Panagia Myrtidiotissa ("of the Myrtle Tree"), Kythera
Monastery of Saint Silouan the Athonite in Saint-Mars-de-Locquenay, France



Elder Tychon the Athonite
The Last Days of Elder Tychon the Athonite
Γέροντας Τύχων, η αγνή ψυχή των δασών

Elder Tychon. Photo from here

Click:
Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony
A Deer Lost in Paradise
LIVE, BEYOND THE LIMITS!
OUR TALENT OF FREEDOM & SOME PITFALLS
Orthodox America - By Issue Number
Orthodox England
"The Orthodox World"
Orthodox Outlet for Dogmatic Enquiries

Παναγία Μυρτιδιώτισσα, αγία Θέκλα, άγιος Σιλουανός...

Κλικ εδώ και εδώ!

24 του Σεπτέμβρη, άλλη μια αγαπημένη μέρα, όπου γιορτάζουν πολλοί μεγάλοι και καλοί φίλοι μου - πολλοί σπουδαίοι, γεμάτοι σοφία & Φως, αλλά στην καρδιά απλοί & ταπεινοί, φίλοι μας:

Η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα, η ιστορική & θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που βρέθηκε στα Κήθυρα,

η αγία Θέκλα η Πρωτομάρτυρας, μια κοπέλα που δε δείλιασε ν' ανατρέψει την καλοβολεμένη ζωή της, μα και ν' αντιμετωπίσει τη φωτιά και τα θηρία, για να μιλήσει στους συνανθρώπους της για το Χριστό,

ο άγιος Κόπρις, που γεννήθηκε σ' ένα σωρό κοπριές, την ώρα μιας εισβολής πειρατών, τον ανάθρεψε ο άγιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης κι έφτασε σε μεγάλα ύψη πνευματικής προόδου,

ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, ένας μεγάλος ορθόδοξος διδάσκαλος του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, που πέρασε μέσ' από την απελπισία κι έφτασε ν' αντικρύσει το απίστευτα πράο και καλοσυνάτο πρόσωπο του Χριστού.

Και (από εδώ):

"Κράτα το νού σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι":

(...) Σε τι όμως συνίσταται η ουσία της υποδείξεως του Θεού πρός τον πατέρα Σιλουανό; Στο ότι από τη στιγμή εκείνη αποκαλύφθηκε στην ψυχή του -και αυτό δεν έγινε αφηρημένα ή διανοητικά αλλά υπαρξιακά-  ότι ρίζα όλων των αμαρτιών και ο σπόρος του θανάτου είναι η υπερηφάνεια ' ότι ο Θεός είναι ταπείνωση. Γνώρισε ότι εκείνη η απερίγραπτα γλυκειά και μεγάλη ταπείνωση του Χριστού, που του δόθηκε να βιώσει την ώρα της Εμφανείας, είναι αναφαίρετο ιδίωμα της Θείας αγάπης, του Θείου Είναι. Γι΄ αυτό, όποιος επιθυμεί να ενωθεί με τον Θεό, πρέπει να ντυθεί την ταπείνωση. Κατάλαβε αληθινά από εκείνη τη στιγμή ότι όλη η άσκηση πρέπει να κατευθύνεται στην απόκτηση ταπεινώσεως.

Γέροντος Σωφρονίου του Essex, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, εκδ. Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Essex, Ι' έκδοση, Essex 2003, σελ. 50-51.

 Δείτε και:

•  "Κράτα το νού σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι" : Να βρίσκεσαι στον τόπο της απελπισίας και όμως να μην απελπίζεσαι
•  ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ 
• Μνήμη Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου
•  Για τον άγιο Σιλουανό ιδιαίτερα, δες κι ένα βίντεο - έκπληξη εδώ.

Το χέρι της αγίας Θέκλας στο Σεράγεβο

Μήπως περιμένουμε το τέλος του κόσμου το Δεκέμβριο του 2012;

Φωτο από το ενδιαφέρον (τουλάχιστον) άρθρο Το κρυφό μήνυμα της ταινίας "2012"

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

Καθώς πλησιάζουμε στο Δεκέμβρη του 2012, σίγουρα αυξάνει η ανησυχία των ανθρώπων που, επηρεασμένοι από κείμενα, ρεπορτάζ και ταινίες, θεωρούν πιθανό να συμβεί τότε μια παγκόσμια καταστροφή. 

Όμως για το τέλος του κόσμου δε μιλούν μόνον οι προφητείες των Μάγιας ή άλλων αρχαίων πολιτισμών. Εμείς, οι χριστιανοί, έχουμε επίσης μια προφητεία που δίνει αξιόπιστα και σημαντικά στοιχεία γι’ αυτό το θέμα. Η αξιοπιστία της έχει τεκμηριωθεί από τους χιλιάδες αγίους όλων των αιώνων, που ενώθηκαν με το Θεό, είδαν με τα μάτια τους τα μυστήρια του ουρανού και απόχτησαν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όχι μόνο οι ψυχές τους μετά το θάνατο, αλλά ακόμη και πριν πεθάνουν.

Τέτοιοι άγιοι υπήρξαν και στο τέλος του 20ού αιώνα, όπως οι μεγάλοι Γέροντες Παΐσιος ο Αγιορείτης, Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, Ιάκωβος Τσαλίκης, Κλεόπας Ελίε της Ρουμανίας, Σωφρόνιος του Έσσεξ κ.π.ά. Όλοι αυτοί έχουν άποψη για τη ζωή και το θάνατο, την αιωνιότητα, το Θεό και την Αλήθεια, την τελειότητα του ανθρώπου και το τέλος του κόσμου – και η άποψή τους δεν είναι λιγότερο αξιόπιστη και υπολογίσιμη από την άποψη των Μάγιας ή οποιουδήποτε άλλου. Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι είναι πολύ περισσότερο αξιόπιστη και υπολογίσιμη, γιατί είναι άνθρωποι της εποχής μας, ενώ οι Μάγιας και οι άλλοι αρχαίοι πολιτισμοί δε βλέπουμε να έχουν αντίστοιχους θεοφόρους αγίους στις μέρες μας, και, αν έχουν, μοιάζουν περισσότερο με μάγους παρά με αγίους.

Κλικ εδώ

Οι πνευματικές εμπειρίες των προφητών και διδασκάλων των διαφόρων θρησκειών είναι γνωστές και μελετημένες από τους αγίους διδασκάλους του χριστιανισμού, που τις έχουν αξιολογήσει προσεχτικά και ξεπεράσει με τη δική τους υπέρτατη εμπειρία της θέωσης, δηλαδή της ένωσης με τον Τριαδικό Θεό εν Χριστώ. Τις έχουν αξιολογήσει επίσης με την πνευματική επιστήμη της διάκρισης των πνευμάτων – και της αξιολόγησής τους, αν είναι αγαθά ή σκοτεινά – επιστήμης που λείπει από όλες τις άλλες παραδόσεις εκτός της Ορθοδοξίας.

Με τον ίδιο τρόπο οι ορθόδοξοι άγιοι έχουν αξιολογήσει με αγάπη αλλά και μεγάλη προσοχή τις απόψεις, καθώς και τις πνευματικές εμπειρίες των χριστιανών που είναι μέλη διαφόρων αιρέσεων, οι οποίες εμφανίστηκαν στην πορεία του χρόνου και διαφοροποιήθηκαν από τις αρχαίες χριστιανικές ρίζες, τις οποίες ακολουθεί η Ορθοδοξία. Τέτοιες αιρέσεις είναι ο καθολικισμός (παπισμός), ο προτεσταντισμός, ο πεντηκοστιανισμός και οι «αναγεννημένοι» χριστιανοί, οι «προ-χαλκηδόνιες» Εκκλησίες [«Ανατολικές (Oriental) Ορθόδοξες Εκκλησίες»] κ.ά.

Η προφητεία που έχουμε για το τέλος του κόσμου περιέχεται στην Αγία Γραφή ["Ν": μπορείτε να δείτε, ανά βιβλίο, Παλαιά Διαθήκη & Καινή Διαθήκη για τις παραπομπές που ακολουθούν]. Είναι γνωστές οι αναφορές της Αποκάλυψης του αγίου Ιωάννη, αλλά ανάλογες αναφορές κάνει και ο Ιησούς Χριστός στο Ευαγγέλιο (π.χ. κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 24 και 25), ο απόστολος Παύλος (π.χ. Α΄ προς Θεσσαλονικείς, κεφ. 4 και 5), ο απόστολος Πέτρος (Β΄ επιστολή Πέτρου, κεφ. 3) κ.λ.π.

Από τα στοιχεία που δίνουν οι παραπάνω, συμπεραίνουμε τα εξής:

1) Είναι αδύνατο να υπολογίσουν οι άνθρωποι πότε ακριβώς θα γίνει το τέλος του κόσμου. Ο Ιησούς Χριστός, όταν Τον ρώτησαν οι μαθητές Του, απάντησε ότι το τέλος θα έρθει απρόσμενα, όπως ο κλέφτης μέσα στη νύχτα, και μόνο ο Θεός Πατέρας γνωρίζει την ημέρα και την ώρα που θα συμβεί (π.χ. Ματθ. κεφ. 24, στίχ. 36 και 42-44). Το ίδιο επαναλαμβάνει και ο απόστολος Παύλος (Α΄ Θεσσ. 5, 2-4). Άρα δεν πρέπει να περιμένουμε μια συγκεκριμένη ημέρα ή χρονιά «το τέλος», αλλά να είμαστε έτοιμοι όλη μας τη ζωή. 

2) Το τέλος του κόσμου δεν θα είναι καθόλου τέλος, αλλά η «Ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και επιφανής» (Πράξεις των αποστόλων, 2, 20), με γεγονότα που λαχταρούν από τα βάθη της καρδιάς τους οι χριστιανοί από την αρχή του χριστιανισμού! Θα επιστρέψει ο Χριστός γεμάτος φως και συνοδευόμενος από τους αγίους αγγέλους (Ματθ. κεφ. 25, 31). Θα γίνει η ανάσταση όλων των νεκρών! (κατά Ιωάννην, κεφ. 5, στίχ. 25. Α΄ Θεσσ. 4, 16. Αποκάλυψις 20, 11-13, κ.λ.π.). Θα νικηθεί τελείως το κακό, θα πάψει ο θάνατος και θα ανατείλει η αιώνια ημέρα του παραδείσου (Αποκάλυψις, κεφ. 21-22).
Δεν πρέπει λοιπόν να περιμένουμε το τέλος με φόβο, αλλά με χαρά, όπως οι πρώτοι χριστιανοί (η ίδια η Αποκάλυψη τελειώνει με την προσευχή «Ναι, έλα, Κύριε Ιησού»). 

Πριν το τέλος θα συμβούν συμφορές (Ματθ. κεφ. 24, Πράξεις 2, 19-21), θα αλλάξει η μορφή του κόσμου (Β΄ Πέτρ. 3, 7-13), αλλά «όποιος επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί» (Πράξεις, ό.π.), καινούργιοι ουρανοί και καινούργια γη θα έρθουν, όπου θα κατοικεί η δικαιοσύνη (Β΄ Πέτρου, ό.π.) και στην αιώνια αυτή βασιλεία του Φωτός, όπου «ήλιος και φεγγάρι της θα είναι ο ίδιος ο Θεός», δε θα υπάρχει πόνος και δάκρυ, ούτε θα μπορεί να μπει κανένα κακό (Αποκάλυψις, κεφ. 21-22). 

Ο Χριστός ανάμεσα στους αγίους και τους αγγέλους

3) Πριν το τέλος θα υπάρξουν «σημεία», που θα προσανατολίσουν τους χριστιανούς όχι στο πότε ακριβώς θα γίνει, αλλά ότι πλησιάζει. Το κυριότερο από αυτά τα σημεία θα λέγαμε ότι είναι ο Αντίχριστος, το Θηρίο, ο «άνθρωπος της αμαρτίας» (Αποκάλυψις, κεφ. 13, Β΄ προς Θεσσαλονικείς, κεφ. 2), που θα πείσει σχεδόν όλους τους ανθρώπους να τον λατρέψουν και θα καταδιώξει ανελέητα όσους αρνηθούν (επειδή θα λατρεύουν τον αληθινό Θεό), οι οποίοι θα γίνουν μάρτυρες και άγιοι (Αποκάλ. 20, στίχ. 4). 

Ο Αντίχριστος δε φαίνεται να έχει έρθει ακόμη – τα επτά έτη της βασιλείας του, που προφητεύονται, οι δύο προφήτες που θα τον αντιμετωπίσουν, ο μεγάλος πόλεμος που θα τον ρίξει από την εξουσία, δεν έχουν ακόμη συμβεί. Πώς λοιπόν «ήρθε το τέλος»; 

Κλικ εδώ & εδώ

Ίσως το τέλος είναι κοντά. Ίσως το ανακάτεμα των θρησκειών που προκαλεί με πονηριά το λεγόμενο «κίνημα της new age πνευματικότητας», με τη μόδα της γιόγκα, της αστρολογίας, των παραψυχολογικών δυνάμεων και τόσων άλλων δοξασιών από τις ειδωλολατρικές θρησκείες όλων των λαών (από το βουδισμό, το ζεν, τον ινδουισμό, μέχρι τους Ινδιάνους, τους αρχαίους Αιγυπτίους ή τους αρχαίους Έλληνες, τους δρυΐδες, τις μάγισσες κ.λ.π.), όλα αυτά ίσως είναι ένα τέχνασμα από σκοτεινούς κύκλους για να καλλιεργήσουν το έδαφος για τη λατρεία του Αντίχριστου. Ίσως ακόμη και όλα όσα λέγονται για «το τέλος» που «θα γίνει το 2012» να είναι ένα κόλπο για να παραπλανήσουν πολλούς, από εκείνους που δεν πιστεύουν πια στο Χριστό, αλλά μπερδεμένοι ψάχνουν την αλήθεια σε ειδωλολάτρες «προφήτες», παράξενες μεθόδους «πνευματικής εμπειρίας» ή «τελειότητας» και εξωτικές θρησκείες. Ίσως ο Αντίχριστος είναι κοντά (ίσως και όχι, γιατί μπορεί να έρθει άλλη εποχή, πιο ταιριαστή στην Αποκάλυψη), αλλά δεν τον είδαμε ακόμη. Μην ανησυχείς, λοιπόν: δεν περιμένουμε το τέλος του κόσμου φέτος ή του χρόνου. 

4) Ο Χριστός όμως, και οι άγιοι μαθητές Του, προφήτεψαν και την εμφάνιση απατεώνων, ψευτοπροφητών και ψευτο-Χριστών, που θα ξεγελάσουν τον κόσμο εμφανίζοντας συχνά και υπερφυσικές δυνάμεις, μιλώντας για το τέλος, για «αλήθεια και σωτηρία», αλλά θα λένε ψέματα και θα στρέψουν τους δυστυχείς ανθρώπους σε άλλες κατευθύνσεις, απομακρύνοντάς τους από το Χριστό, κάνοντάς τους να χάσουν την αλήθεια και τη σωτηρία! (π.χ. Ματθ. 24, 23-26).

Μήπως αυτοί που σου μιλάνε για «το τέλος», δίνοντας συγκεκριμένη ημερομηνία και βάζοντας στην καρδιά σου πανικό και απελπισία (αλλά δε μιλάνε καν για τον ερχομό του Χριστού, την ανάσταση των νεκρών και τον παράδεισο, που θα συνοδεύσουν το «τέλος»), είναι τέτοιοι ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες και σου στήνουν παγίδα; 

Αν θέλεις τη γνώμη μας, μην τους πιστεύεις. Σου έχουμε ήδη δώσει αρκετές παραπομπές στην Αγία Γραφή, που μπορείς να ερευνήσεις και να βγάλεις ο ίδιος τα συμπεράσματά σου.

Εμείς, στην Ορθόδοξη Εκκλησία – την αρχαία πίστη των χριστιανών, την πίστη των αγίων – δεν περιμένουμε το τέλος του κόσμου το 2012! Αλλά περιμένουμε κάθε στιγμή της ζωής μας το Χριστό, τον Οποίο θα συναντήσουμε έτσι κι αλλιώς τη στιγμή του θανάτου μας, που μπορεί να είναι σήμερα ή αύριο. Το «τέλος» θα έρθει όταν Εκείνος θέλει και το περιμένουμε με χαρά, γιατί θα αναστηθούμε μαζί με όλους τους νεκρούς, όλων των λαών, όλων των εποχών.

Υπέροχη εικόνα του Ιησού Χριστού, από εδώ

Αλλά πριν το τέλος, θα έρθει η μέρα της δικής μας συνάντησης με τον Ιησού. Θα είμαστε έτοιμοι να Τον αντικρίσουμε;
Είμαστε έτοιμοι για σήμερα, αν είναι να φύγουμε σήμερα; Είσαι έτοιμος για σήμερα, αν είναι να «φύγεις» σήμερα, αδελφέ μας; Τους δικούς σου, τα παιδιά σου, τους φίλους σου, τους ετοίμασες; Δεν ξέρουμε πότε είναι η μέρα ή η στιγμή. Είναι εύκολο ν’ αρρωστήσω. Είναι εύκολο να πάθω ένα θανατηφόρο ατύχημα. Ο θάνατος τι θα είναι για μένα; Χαρά ή αιώνια καταδίκη;

Το λέμε αυτό, γιατί το Φως του Θεού δεν θα το αντικρίσουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Όσοι το δουν μέσα από την παραμόρφωση του εγωισμού, της κακίας, του μίσους ή ακόμη και της απιστίας, θα το νιώσουν ως πυρ – αυτό είναι το σκότος το εξώτερον και το πυρ της κόλασης, για το οποίο μιλάει και ο Χριστός (π.χ. Ματθ. κεφ. 25) και η Αποκάλυψη (κεφ. 14, στίχ. 10-11. κεφ. 20, στίχ. 10) και οι άγιοι διδάσκαλοι του χριστιανισμού γενικώς.

Αν φοβάσαι το «τέλος», έλα στην Ορθοδοξία. Εδώ δεν περιμένουμε κανένα «τέλος». Περιμένουμε το Χριστό. Εδώ επίσης δεν υπάρχει κανένας σαδιστής Θεός που απειλεί τους φουκαράδες ανθρώπους με την τιμωρία της κόλασης, αλλά ένας δρόμος πολλοί τον έχουν βαδίσει και έχουν ενωθεί με το Θεό. Υπάρχει η βοήθεια του Θεού, για να Τον δούμε ως Φως και όχι ως πυρ, η βοήθεια που Εκείνος προσφέρει σε όποιον θέλει ν’ αγωνιστεί για να καθαρίσει την καρδιά του και να είναι έτοιμος να Τον αντικρίσει.

Δε μιλάμε με ωραία λόγια (όπως ακούμε άλλους), δεν κάνουμε κόλπα. Μιλάμε τη γλώσσα της αλήθειας και, από εκεί και πέρα, ας αποφασίσει καθένας μόνος του.
Εμείς δεν είμαστε «ήδη σωσμένοι», αλλά καλούμαστε ν’ αγωνιζόμαστε κάθε στιγμή ενάντια στις πτώσεις μας, στα λάθη, τις αδυναμίες και τα πάθη μας. Ο Χριστός είναι ο οδηγός μας και οι άγιοι είναι τα πρότυπά μας. Εκείνοι μας διδάσκουν με αγάπη και τον τρόπο να γινόμαστε ένα μαζί Του και με όλους τους ανθρώπους, ακόμα και με όλα τα όντα – όπως έχουν γίνει ένα εκείνοι, και σ’ αυτή τη ζωή και στην αιωνιότητα.

Εδώ υπάρχει η ελπίδα, εδώ υπάρχει η αλήθεια, εδώ είναι ο προθάλαμος για την αιωνιότητα κι όχι για κάποιο «τέλος του κόσμου», σήμερα ή αύριο.
Ψάξε το, αν θέλεις. Ερεύνησε την Καινή Διαθήκη, μάθε για τους αγίους, μάθε για το νόημα και την ουσία της Ορθοδοξίας. Και κάνε ό,τι θέλεις, αδελφέ μας. Είσαι ελεύθερος. Ή μάλλον, για να το πούμε σωστότερα, με τη χάρη του Θεού, γίνε ελεύθερος. 

Δες και: Πρέπει να φοβόμαστε το Χριστό;

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΠΑΣΣΑ) ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ († 22 Σεπτεμβρίου 1915)

 

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Η Οσία Παρασκευή προερχόταν από μια οικογένεια χωρικών από την επαρχία Ταμπώφ και το όνομά της ήταν Ειρήνη. Οι γονείς της την πάντρεψαν και έμεινε παντρεμένη για 15 χρόνια χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Μετά το θάνατο του συζύγου της υπέφερε πολύ. Μετά από ένα ταξίδι της στο Κίεβο αποφάσισε να αφιερωθεί στο Θεό.

 

Η κουρά της έγινε στο Κίεβο και πήρε το όνομα Παρασκευή. Έζησε για 30 χρόνια στο δάσος του Σαρώφ μέσα σε μια σπηλιά την οποία έσκαψε με τα χέρια της. Από τότε ακόμη θεωρούνταν διά Χριστόν σαλή ["Ν": αγία που παρίστανε την τρελή από ταπείνωση - δείτε εδώ & εδώ] και επειδή είχε και το προορατικό χάρισμα πολλοί άνθρωποι ζητούσαν τη βοήθειά της και τις προσευχές της.

Ο Θεός επέτρεψε να υποφέρει την ίδια δοκιμασία με τον Άγιο Σεραφείμ ["Ν": έναν από τους μεγαλύτερους αγίους της Ρωσίας και όλης της Ορθοδοξίας, που ασκήτεψε στο Σάρωφ και που πνευματικές του θυγατέρες ίδρυσαν τη μονή Ντιβέγεβο]. Ληστές την χτύπησαν σκληρά και έφτασε κοντά στο θάνατό. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζούσε κατά μακρά τακτικά διαστήματα στη Μονή του Ντιβέγεβο.

 

Είχε κάτι παιδικές κούκλες τις οποιές φρόντιζε σαν παιδιά της. Η Παρασκευή ήταν πάντοτε πολύ καθαρή, φορούσε καθαρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα και μεριμνούσε να διατηρεί το κελί της σε άριστη κατάσταση, κάτι που δεν συμβαδίζει με το τυπικό των υπόλοιπων σαλών. Το κρεβάτι της το είχε στολισμένο με χοντρά μαξιλάρια και πολλές κούκλες και δεν το χρησιμοποιούσε σχεδόν ποτέ, αφού κοιμόταν ελάχιστα και ποτέ ξαπλωμένη.
Όταν έλεγε την Ευχή [δες εδώ & εδώ] συνήθιζε να πλέκει κάλτσες, ενώ όταν έκοβε χόρτα με το δρεπάνι έκανε πολλές εδαφιαίες μετάνοιες.
Ο πνευματικός κόσμος ήταν ανοιχτός για εκείνην και μπορούσε έτσι να βλέπει τις ψυχές και τις σκέψεις αυτών που την επισκεπτόνταν.
Επίσης η Παρασκευή νουθετούσε και καθοδηγούσε μιαν άλλη δια Χριστόν σαλή, την οσία Μαρία Ιβάνοβνα.

Οι αγίες σαλές του Ντιβέγεβο Πελαγία Ιβάνοβνα και Πάσσα

Στους επισκέπτες της συνήθιζε να βάζει μπόλικη ζάχαρη στο τσάι τους αν πρόβλεπε κάτι κακό. Το 1903 όταν έγινε η ανακομιδή του λειψάνου του Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ, η Οσία Παρασκευή προεφήτεψε στον τσάρο Νικόλαο και στην τσαρίνα ότι θα γεννήσουν έναν διάδοχο, αλλά και όλα τα αιματηρά γεγονότα που συνέβησαν το 1917. Είναι χαρακτηριστικό ότι γέμισε το φλυτζάνι του τσάρου με ζάχαρη κάνοντάς το να ξεχειλήσει. Όσοι είδαν το πρόσωπο του τσάρου μετά την έξοδό του από το κελί της οσίας είδαν ότι ήταν φανερά ταραγμένος. Πριν το θάνατό της έκανε μετάνοιες μπροστά στο πορτραίτο του τσάρου προβλέποντας έτσι την αγιότητά του.
Η Ρωσική Εκκλησία τιμά την μνήμη της στις 22 Σεπτεμβρίου. Τη μέρα αύτη κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος 1915 μ.Χ. σε ηλικία 120 χρονών.

Δείτε και: Οι 6 αγίες του Ντιβέεβο με το άφθαρτο λείψανο

Γιαγιά Σοφία, η ασκήτισσα της Παναγιάς: μια σύγχρονη αγία 

Ταρσώ, η διά Χριστόν σαλή

Γιαγιά Λαμπρινή, η μεγάλη αθλήτρια

Στέλλα, το σπουργιτάκι του Θεού

Δύο θαυματουργές αγίες τυφλές και παράλυτες: Αγία Ματρώνα του Ανεμνιάσεβο - Αγία Ματρώνα της Μόσχας
Η Νεομάρτυς Νίνα Κουζνέτσοβα (†1938)
Αμερικανίδα καλλιτέχνις ερημίτισσα των δασών
Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, ο διωκόμενος πανεπιστημιακός
Ρώσοι σύγχρονοι μάρτυρες επί αθεϊστικού καθεστώτος
Οι τυφλοί ψάλτες & ο άγιος μαέστρος
Ο ξυπόλυτος άγιος της Κίνας, του Παρισιού & των ΗΠΑ