Δύο μαρτυρίες μουσουλμάνων του 10ου αιώνα για το Άγιο Φως (& δύο σύγχρονες επιστημονικές έρευνες). Καλή Ανάσταση!

 

Από το βιβλίο του Χάρη Σκαρλακίδη "Άγιον Φως":

O Άραβας Ίμπν αλ-Κας

Ο Πέρσης αλ-Μπιρουνί (1000 μ.Χ.)

 Άγαλμα του αλ-Μπιρουνί στο πάρκο Λαλέχ της Τεχεράνης.

Και:
 
O Βρετανός αρχαιολόγος Τσαρλς Ουόρεν (1867-1870)

Οι δύο επιστημονικές έρευνες

1. Το Μεγάλο Σάββατο του 2019, ο Giulio Fanti 1, καθηγητής μηχανικών και θερμικών μετρήσεων του πανεπιστημίου της Πάντοβα, συμμετείχε στην τελετή του αγίου Φωτός με σκοπό να μετρήσει και να καταγράψει τις θερμικές ιδιότητες της ιερής φλόγας.
2. Ο Γεννάδιος Ζάριτσε είναι ένας Ρώσος ιερέας και βιολόγος, ο οποίος το Μεγάλο Σάββατο του 2016 συμμετείχε στην τελετή του αγίου Φωτός με σκοπό να μετρήσει τη θερμοκρασία της ιερής φλόγας.

Λεπτομέρειες στην ανάρτηση: 

Το θαύμα του Αγίου Φωτός επαληθεύεται από δύο νέες επιστημονικές έρευνες

Παλαιότερα:

Επιστημονική έρευνα για το Άγιο Φως  (άλλη)

Βγήκε όντως το Άγιο Φως μέσα από μια κολόνα;

Πρώιμες μαρτυρίες για το Άγιο Φως (Early testimonies about miracle of Holy Fire)

Μέγα Σάββατο - Καλή Ανάσταση!

«Ου προσκυνούμεν!»: Το επαναστατικό μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου

Η 7η Ημέρα της Δημιουργίας ως προτύπωση του Μεγάλου Σαββάτου

Κάθε ήμαρτον και μια Ανάσταση...

 

Θύρα 7 και Θύρα του Μνημείου

 

 

Αναστήθηκε ο Χριστός;
 

Χριστός ανέστη! Γι' αυτό... έλα όπως είσαι!
 

Η κάθοδος του Ιησού στον άδη (Μ. Σάββατο) 
 

Ανάλυση της εικόνας "Εις άδου κάθοδος", που είναι η ορθόδοξη εικόνα της Ανάστασης του Χριστού

«Quiz για τις μέρες του Πάσχα» - Αντιφάσκουν τα ευαγγέλια για την Ανάσταση;

 

Βίντεο από εδώ (Orthodox Saints): ο Ύμνος των Τριών Παίδων (Μ. Σάββατο πρωί)

Το τραγούδι του Χριστού και της Παναγίας - Ντάνης Τραγόπουλος

lesalon2

Ο Κασαμπάς (σήμερα Turgutlu), 50 χλμ από την Σμύρνη, το 1922 ήταν κωμόπολη με μια μικρή ελληνική κοινότητα. Από τους 30.000 κατοίκους, 3.500 ήταν έλληνες, 750 εβραίοι και 500 αρμένιοι. Οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι. 

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 

«Άμα τη εισόδω εις την Μεγ. Τεσσαρακοστήν πλείσται γυναίκες και κόραι "βαστούσαν τρίμερον" και κατά την πρώτην προηγιασμένην προσήρχοντο εις τον Ναόν και εκοινώνουν των Αχράντων Μυστηρίων. Αντί παντός άλλου "τραγουδιού" έψαλλον το "τραγούδι του Χριστού και της Παναγίας" εν είδει μοιρολογίου» (Από το βιβλίο του Κυρίλλου Αθ. Ζαχοπούλου "Ιστορικαί σελίδες περί της εν Κασαμπά ορθοδόξου ελληνικής κοινότητος, 1625 -1922, Νέα Σμύρνη 1934"). 

Δεν μπόρεσα να βρω την μουσική, έτσι απλώς το διαβάζω.

"Ν": Πρόκειται για το Μοιρολόγι ή Καταλόγι της Παναγίας, ένα αριστουργηματικό θρηνητικό ποίημα, που ήταν διαδεδομένο πανελλήνια. Παρακάτω με μουσική από το νησί της Λέσβρου και από το διαδικτυακό κανάλι KalloniNews. Ευχαριστούμε τους αδελφούς για τη μέριμνά τους. Καλή Ανάσταση.

Πέντε επιχειρήματα που δείχνουν ότι ο Ιησούς Χριστός πράγματι σταυρώθηκε

 

ΟΟΔΕ / Επιλογή στοιχείων και μετάφραση αποσπασμάτων Σ. Κ.

 

Αν επρόκειτο για μια πλαστή ιστορία, γιατί δεν την έφτιαξαν χωρίς προβλήματα;

 

«Οπουδήποτε κι αν πρόκειται να φθάσουμε, για οπουδήποτε κι αν πρέπει να ξεκινήσουμε, όταν φθάνουμε και όταν ξεκινούμε, όταν βάζουμε τα παπούτσια μας, όταν πλενόμαστε, όταν τρώμε, όταν ανάβουμε το λυχνάρι, όταν πέφτουμε στο κρεβάτι, όταν καθόμαστε στο σκαμνί, όταν αρχίζουμε κάποια συζήτηση, κάνουμε στο μέτωπό μας το σημείο του σταυρού» - Τερτυλλιανός (155/160 - 223/240) "De corona" 3,11.

 

 

 

Ο σταυρός, που συμβολίζει τον θάνατο του Χριστού, υπήρξε από την αρχή ένα ιερό σύμβολο για τους Χριστιανούς. Πράγματι, η σταύρωση του Ιησού ως πραγματικό γεγονός στην ιστορία βρίσκεται στην καρδιά της χριστιανικής πίστης.

Αλλά υπάρχουν ορισμένοι που αρνούνται ότι ο Χριστός πέθανε στο σταυρό. Παρόλο που και τα τέσσερα Ευαγγέλια καταθέτουν μαρτυρία για τη Σταύρωση, μερικοί σκεπτικιστές κατατάσσουν τις αφηγήσεις - ή ακόμη και την ύπαρξη του Χριστού - στην παγανιστική μυθολογία. Πολλοί μουσουλμάνοι απορρίπτουν επίσης το γεγονός της σταύρωσης, μια άρνηση που προέρχεται από το Κοράνι: «Και [για τους Εβραίους»] λέγοντας: «Πράγματι, σκοτώσαμε τον Μεσσία, τον Ιησού, τον γιο της Μαρίας, τον αγγελιοφόρο του Αλλάχ». Αλλά ούτε τον σκότωσαν ούτε τον σταύρωσαν. (Σουρά 4: 157). Στο προηγούμενο άρθρο μας, μιλήσαμε για τον άδειο τάφο του Χριστού και είδαμε ότι υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι, για να πιστέψουμε σε έναν κενό τάφο, κάτι βέβαια που πιστοποιεί και η πλειοψηφία των ειδικών της Γραφής και είναι αποδεχτό και από τους σκεπτικιστές ερευνητές. Αλλά για να υπάρξει άδειος τάφος, πρέπει να υπάρξει θάνατος, άρα σταύρωση.

Παρά τις διαφωνίες, τα στοιχεία είναι μονόπλευρα υπέρ μιας πραγματικής, ιστορικής σταύρωσης του Ιησού. Εδώ είναι 5 λόγοι γιατί:

 

1. Οι Πρώιμες πηγές επιβεβαιώνουν τη σταύρωση του Ιησού

 

Το Κοράνι γράφτηκε τον 7ο αιώνα μ.Χ., σχεδόν 600 χρόνια μετά τη σταύρωση του Χριστού. Τα Ευαγγέλια, αντίθετα, γράφτηκαν 35-60 χρόνια μετά από τα γεγονότα που περιγράφουν, αναφέροντας όλα, την Σταύρωση. Οι επιστολές του Απόστολου Παύλου γράφηκαν ακόμη νωρίτερα. Η πρώτη επιστολή του προς τους Κορινθίους, που γράφτηκε γύρω στο 55 π.Χ., περιέχει μια πρώιμη χριστιανική παράδοση:

"Παρέδωκα γαρ υμίν εν πρώτοις ό και παρέλαβον ότι Χριστός απέθανεν υπέρ των αμαρτιών ημών κατά τας γραφάς" (1 Κορ. 15: 3-7).

Σχεδόν όλοι οι μελετητές χρονολογούν αυτή την ομολογία πίστεως, η οποία αντιπροσωπεύει μια αρχαία προφορική παράδοση της χριστιανικής εκκλησίας, μέσα σε 3-5 χρόνια μετά το θάνατο Του Χριστού. Μερικοί ισχυρίστηκαν ότι μπορεί να έχει γραφτεί μήνες μετά το θάνατο και την ανάσταση Του. Παρόλο που αυτή η αρχαία προφορική παράδοση δεν αναφέρεται ρητά στη σταύρωση, πιο πριν, στην ίδια επιστολή ο Παύλος αναφέρει "Ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον [...]" (1 Κορ. 1:23) επιβεβαιώνοντας τον Σταυρικό θάνατο του Ιησού.

Μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την αξιοπιστία της μαρτυρίας του Απόστολου Παύλου, διότι οι Απόστολοι επιβεβαίωσαν το κήρυγμά του, και κατά πάσα πιθανότητα αυτοί ήταν και η πηγή του. (Γαλλ. 1:18,2:1-2). Επιπλέον, τα γραπτά του Κλήμεντος της Ρώμης και του Πολύκαρπου (που φυσικά πίστευαν στην Σταύρωση και στην Ανάσταση Του Χριστού) - μαθητές του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Ιωάννου, αντίστοιχα - εξασφαλίζουν την ακεραιότητα του Αγίου Παύλου όταν τον αναφέρουν ως "ευλογημένο" και "ένδοξο" Παύλο. Τα Ευαγγέλια, τα συγγράμματα με μαρτυρίες του Απόστολου Παύλου (και των άλλων Αποστόλων) και μια πολύ πρώιμη πίστη παρέχουν ισχυρή ιστορική μαρτυρία για τη σταύρωση.

 

2. Πολλαπλές αρχαίες πηγές από χριστιανούς και μη

 

Οι πρώιμες κανονικές και μη-κανονικές χριστιανικές πηγές μαρτυρούν τη σταύρωση του Ιησού. Τον πρώτο αιώνα ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος και ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος^[1], επιβεβαιώνουν κάτι περισσότερο από τη σταύρωση του Χριστού: σημειώνουν ότι εκτελέστηκε με εντολή του Πιλάτου. Ο Τάκιτος, αναφερόμενος στη σταύρωση ως "έσχατη ποινή", γράφει:

"Ο Κρίστους [Χριστός], από τον οποίο προήλθε το όνομα, υπέφερε την εσχάτη των ποινών στη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου, όταν προκουράτορας ήταν ο Πόντιος Πιλάτος"^[2]

Άλλος πρώιμος, μη-Χριστιανός συγγραφέας που αναφέρεται στην εκτέλεση του Χριστού είναι ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς. Ο Έλληνας συγγραφέας Λουκιανός γράφει: "(Να) Προσκυνούν εκείνον τον σοφιστή που σταυρώθηκε και (να) ζουν σύμφωνα με τους νόμους του".^[3]

Την εκτέλεση και τον θάνατο επιβεβαιώνει και ο Μαρά μπαρ Σεραπίων^[4]

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε τη μεγάλη ποικιλία των ειδών μαρτυρίας που αναφέρουν το γεγονός της εκτέλεσης του Χριστού: Βιογραφίες, επιστολές, ύμνοι, ιστοριογραφίες. Θα ήταν παράλογο να αδιαφορήσουμε για τον ευρύ αντίκτυπο του θανάτου του Ιησού στον αρχαίο κόσμο και να μιλήσουμε για απλά έναν "απόηχο" της χριστιανικής πίστης, όπως μερικοί λένε.

 

3. Ο ταπεινωτικός θάνατος του Ιησού και οι "ενοχλητικές" αφηγήσεις

 

Η απόδοση της συγγραφής του Ευαγγελίου σε μη-απόστολους όπως ο Μάρκος και ο Λουκάς είναι πράγμα απίθανο, αν δεν ήταν πραγματικά οι αρχικοί συγγραφείς αυτοί. Αν θέλουν οι άνθρωποι να πιστέψουν το ψεύτικο Ευαγγέλιο, γιατί η Εκκλησία να μην πιστώσει ως συγγραφέα των ευαγγελίων, έναν εξέχοντα απόστολο όπως ο Πέτρος ή ο Ανδρέας; Ή, όπως προσφέρει ο θεολόγος Brant Pitre, "γιατί να μην πάτε κατευθείαν στο απόλυτο και να αποδοθεί το Ευαγγέλιό στον ίδιο τον Ιησού;"^[5]

Δεύτερον, οι αφηγήσεις του Πάθους λάμπουν από αυθεντικότητα, εξαιτίας της ταπεινωτικής περιγραφής των δεινών του Ιησού. Αν και μερικές φορές ακόμη και οι εχθροί του παρατηρούν την ψυχραιμία του κάτω από ακραίες καταστάσεις, άλλες σκηνές όπως η αγωνία του Ιησού στη Γεσθημανή ή η αγωνιώδης κραυγή Tου: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» απεικονίζουν έναν αποδυναμωμένο, βασανισμένο... Μεσσία. Ο Παύλος βλέπει αυτό το πρόβλημα και αναφέρει πώς αντιδρούσε ο κόσμος σε ένα τέτοιο κήρυγμα: "Ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν" (1 Κορινθ. 1:23).Οι Εβραίοι δεν θα είχαν ποτέ φτιάξει έναν Μεσσία επί ξύλου κρεμάμενο, αυτό αποτελούσε μεγάλη βλασφημία." [...] Κάθε κρεμάμενος επί ξύλου είναι καταραμένος από τον Θεόν [...]"(Γαλάτες Επισ. 3:13· Δευτ. 21:23) Αντιθέτως, περίμεναν έναν Μεσσία Βασιλιά, που θα ενώσει το Ισραήλ και θα συντρίψει τους εχθρούς. ο Μωσαϊκός νόμος ήταν ρητός.

Από την άλλη, οι Έλληνες (ειδωλολάτρες) έβρισκαν την ανάσταση ως κάτι ανόητο και αδύνατον, διότι ήταν δυϊστές, πιστεύοντας ουσιαστικά ότι ο υλικός κόσμος ήταν κακός και ο πνευματικός κόσμος καλός, καθώς και ότι το σώμα είναι φυλακή της ψυχής. Αρνούνταν την ιδέα ότι ο Χριστός επέστρεψε στη φυσική του κατάσταση μετά τον θάνατό Του. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την επιστροφή στην φυλακή της ύλης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ειδωλολάτρες προσπάθησαν αργότερα να προσαρμόσουν την ιστορία Του Χριστού, καταργώντας την σωματική/σαρκική ανάσταση. Ο Mαρκίων είναι ο πιο διάσημος υποστηρικτής αυτής της άποψης.^[6]

 

4. Η απουσία άρνησης

 

Οι χριστιανοί εξέφραζαν ανοιχτά την πίστη τους στο γεγονός ότι ο Ιησούς αποδοκιμάστηκε δημοσίως, καταδικάστηκε, εκτελέστηκε και αναστήθηκε από τους νεκρούς. Τα ευαγγέλια (πόσο μάλλον οι επιστολές) γράφθηκαν στην εποχή που ακόμα ζούσαν οι άνθρωποι που είδαν τα γεγονότα που περιγράφονται.

Ο Χριστιανισμός βασίσθηκε στις Εβραϊκές συναγωγές και αναπτύχθηκε πρώτα μεταξύ Εβραίων. Ανθρώπων δηλαδή που έζησαν τα γεγονότα που περιγράφονται. Πόσο πιθανό είναι, να τολμούσαν οι απόστολοι (αν ήταν απατεώνες), να γράψουν αυτές τις αφηγήσεις, που κυκλοφορούσαν ΠΡΩΤΙΣΤΑ μεταξύ αυτών που ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΥΤΟΠΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ;

Θα μπορούσε το εβραϊκό ιερατείο για παράδειγμα να εκφράσει την αμφισβήτησή του ότι ο Ιησούς δεν καταδικάσθηκε ή πέθανε με τον τρόπο που οι Χριστιανοί ισχυρίζονταν. Αλλά, στην πραγματικότητα, κανείς δεν είχε τέτοια ένσταση. Όλοι στην Ιερουσαλήμ γνώριζαν ότι ο Ιησούς είχε σταυρωθεί και αρκετοί τον είχαν παρακολουθήσει να πεθαίνει.

 

5. Ένας απίθανος... μύθος

 

Γιατί μια ομάδα Εβραίων (οι πρώτοι χριστιανοί ήταν εβραίοι) κατασκευάζει τον θάνατο του Μεσσία; Οι Χριστιανοί δεν είχαν τίποτα να κερδίσουν από τη δημιουργία της ιστορίας ενός σταυρωμένου Μεσσία. Είναι σχεδόν αδύνατη η εξάπλωση του Χριστιανισμού βάση λογικής. Η σταύρωση ήταν μια άσεμνη μορφή βασανιστηρίων και εκτέλεσης που προορίζονταν για περιφρονημένους εγκληματίες. Οι περισσότεροι άνθρωποι, ακούγοντας το χριστιανικό μήνυμα ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού και ο αναμενόμενος Μεσσίας, που πέθανε με τέτοιο φρικτό τρόπο, θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο είναι γελοίο (1 Κορινθίους 1:23). Δεν ήταν προς όφελος των Χριστιανών να συνθέσουν έναν σταυρωμένο Μεσσία και να κάνουν πιο δύσκολη τη ζωή και την αποστολή τους, σίγουρα θα μπορούσαν να είχαν σκεφτεί κάτι πιο νορμάλ...

Βλέποντας όλα αυτά τα στοιχεία, οι ειδικοί δεν θα μπορούσαν να μην δουν το γεγονός της σταύρωσης ως ένα πραγματικό γεγονός, μες στην ιστορία.

Το βάπτισμα του Ιησού και η σταύρωσή του θεωρούνται δύο ιστορικά, σίγουρα γεγονότα για την ζωή του Ιησού^{[7] [8]}. Ο James Dunn δηλώνει ότι αυτά τα «δύο γεγονότα στη ζωή του Ιησού αποδέχονται σχεδόν καθολική σύμφωνη γνώμη» και «κατατάσσονται τόσο ψηλά όπου «σχεδόν είναι αδύνατη αμφιβολία ή άρνηση»^[9]. Ο αθεϊστής κριτικός της γραφής, Bart Ehrman δηλώνει ότι η σταύρωση του Ιησού με εντολή του Ποντίου Πιλάτου είναι το πιο βέβαιο στοιχείο γι 'αυτόν^[10]. Ο John Dominic Crossan δηλώνει ότι η σταύρωση του Ιησού είναι τόσο βέβαιο όσο μπορεί να είναι οποιοδήποτε ιστορικό γεγονός^[11]. Ο Eddy και ο Boyd δηλώνουν ότι τώρα είναι "σταθερά εδραιωμένο" ότι υπάρχoυν μη χριστιανικές αναφορές στην σταύρωση του Ιησού^[12]. Ο Craig Blomberg δηλώνει ότι οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν την σταύρωση αναμφισβήτητη.^[13] Ο Christopher Μ. Tuckett δηλώνει ότι, ένα από τα αναμφισβήτητα γεγονότα γι 'αυτόν (τον Ιησού) είναι ότι είχε σταυρωθεί^[14].

  

Συμπερασματικά

Το γεγονός της σταύρωσης:

1) Περνάει το κριτήριο της αμηχανίας (δες νούμερο 3)

2) Περνάει το κριτήριο της πολλαπλής επαλήθευσης (δες νούμερο 2)

3) Περνάει το κριτήριο της συνοχής (δες νούμερο 1)

4) Περνάει το κριτήριο της ποικιλομορφίας (δες νούμερο 3)

5) Σε σχέση με τα παραπάνω, απορρίπτεται και η υπόθεση του μύθου (δες νούμερο 4,5)^[15]

 

Σημειώσεις

---

1. Antiquitates Judaicae XVIII, 3, 63.

2. Annales, XV, 44.

3. Lucian, The Death of Peregrine, 11–13 in The Works of Lucian of Samosata, translated by H. W. Fowler (Oxford: Clarendon, 1949) vol. 4.

4. Van Voorst, Robert E (2000). Jesus Outside the New Testament: An Introduction to the Ancient Evidence. Eerdmans Publishing.

5. Brant Pitre, The Case For Jesus. Chapter 2. ISBN 9780770435486.

6. Περισσότερα εδώ

7. Jesus Remembered by James D. G. Dunn 2003 ISBN 0-8028-3931-2 page 339.

8. Jesus of Nazareth by Paul Verhoeven (Apr 6, 2010) ISBN 1-58322-905-1 page 39.

9. Jesus Remembered by James D. G. Dunn 2003 ISBN 0-8028-3931-2 page 339.

10. A Brief Introduction to the New Testament by Bart D. Ehrman 2008 ISBN 0-19-536934-3 page 136.

11. Crossan, John Dominic (1995). Jesus: A Revolutionary Biography. Harper One. p. 145. ISBN 0-06-061662-8. "That he was crucified is as sure as anything historical can ever be, since both Josephus and Tacitus... agree with the Christian accounts on at least that basic fact."

12. Eddy, Paul; Boyd, Gregory (2007). The Jesus Legend: A Case for the Historical Reliability of the Synoptic Jesus Tradition Baker Academic, ISBN 0-8010-3114-1 page 127.

13. Jesus and the Gospels: An Introduction and Survey by Craig L. Blomberg 2009 ISBN 0-8054-4482-3 pages 211–214.

14. The Cambridge Companion to Jesus by Markus N. A. Bockmuehl 2001 ISBN 0-521-79678-4 page 136.

15. Περισσότερα περί των κριτηρίων, εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/Biblical_criticism

 

Σύνδεσμοι

---

https://en.wikipedia.org/wiki/Crucifixion_of_Jesus

http://www.answering-islam.org/Silas/crucified.htm

https://www.desiringgod.org/articles/the-great-offense-was-jesus-really-crucified

https://www.reasonablefaith.org/media/reasonable-faith-podcast/establishing-the-crucifixion-of-jesus/

https://www.youtube.com/watch?v=5-9-vWtTcU8

https://www.wordonfire.org/resources/blog/four-reasons-to-believe-jesus-was-really-crucified/5458/

Συμπλήρωμα

 Πέντε επιχειρήματα που δείχνουν ότι ο τάφος τού Ιησού έμεινε πράγματι κενός * Οι τρεις επισκέψεις της Μαρίας της Μαγδαληνής στον Τάφο του Κυρίου * Ο Χριστός ενώπιον τού Αρχιερέως Ιωσήφ Καϊάφα * Η αδιανόητη πίστη για τη θεμελίωση του Χριστιανισμού * Η αμφισβήτηση των αφηγήσεων στην Καινή Διαθήκη * Ο χρόνος συγγραφής τών τεσσάρων Ευαγγελίων * Τα γεγονότα της Αναστάσεως στα τέσσερα Ευαγγέλια * Σωματική Ανάσταση Χριστού Ηχητικό αρχείο MP3 * Εκτενής έρευνα για το σχήμα του Σταυρού * Η επιστήμη για τη σταύρωση και την ανάσταση

The Mystery of Holy Week

 

Ancient faith / Glory 2 God for all things // Fr. Stephen Freeman

Among the more pernicious ideas that inhabit our contemporary world is the notion that we are all isolated, independent, and alone. Even when we gather, we think of ourselves as but one among many. Among the most glaring exceptions to this form of thought, however, are sporting events. People attend a football game and declare when it is finished, “We won!” or “We lost!” We feel genuine joy at the first and sadness at the second. We do not say, “They won” (unless we mean the opposing side). This is not actually strange. Sport has, from its earliest beginnings, been a religious experience. That said, it is an experience that we fail to consider or understand. It is also a shallow, meaningless, religion.

The mystery of sport is that we have some sense not only watching, but participating in what takes place. The team’s victory is my victory. The emptiness of this mystery is that what is being “participated” in has no substance or true being. We feel robbed when a referee blows a call and the game ends with the wrong winner. At such a moment the emptiness of the game is revealed. It had no more meaning than a mistake.

This meditation on sport is a very vacuous way to get at the notion of true participation (of which it is but the least shadow). True participation lies at the heart of all worship and much else in our lives. A marriage, at its best, is a participation, a literal sharing in the life of the other. The language of Scripture describes a spouse as “bone of my bone and flesh of my flesh.” What each does affects the other, both for good and for ill. The same is true for other relationships to lesser extents. St. Silouan said, “My brother is my life.” This participation is the very nature of love itself. We are commanded to “love your neighbor as yourself.” There can be no other form of love.

Scripture describes the knowledge of God as a participation – it is a sharing in His life. God can never be the “object” of our love for He is not an object. Because knowledge of God is by participation, Christ can say, “This is eternal life, that they might know Thee… and Jesus Christ whom Thou hast sent.” (Jn. 17:3) This, of course, is a great frustration to atheists who claim that God does not exist because they cannot perceive Him as object. The emptiness of modern life presumes that there is no participation anywhere, only life as an object among objects. Little wonder that modernity thrives on violence (if people are objects, then we can do violence without damage to ourselves).

Participation in the Holy

Our modern mind-set has difficulties with the long, exhausting services of Orthodox Holy Week. Each of the services is something of a liturgical presentation of the significant events of that day that led up to the death and resurrection of Christ. They are also a “deep-dive” into the rich meanings, both in the events themselves, but also in hearts of all involved. But more than this, the services constitute a participation in the events themselves. Just as the Holy Eucharist is a “participation” in the Body and Blood of Christ (1Cor. 10:16), so the various services of the Church are a participation in that which they represent.

St. Paul writes, “I am crucified with Christ, nevertheless I live.” (Gal. 2:20) The death and resurrection of Christ are not simply events that we think about, things that happened long ago that we think of as significant. The crucifixion of Christ (to use but one example) is an event of eternal reality (as an extension of its historical character), as well. It is not just eternal, but reaches out and includes all things. It is a misunderstanding when Christians say that “Christ died for me,” without also saying, “Christ died in me, and I have died with Him.” St. Paul describes this as the very nature of Holy Baptism (Rom. 6:3).

The same mystical link that unites the sacrament of Holy Baptism and the death of Christ, is also found in the sacrament of the Holy Eucharist, and is the mystery that unites us to Him in all of the services. Worship has a sacramental character at all times.

In Holy Week, we do not make an extra effort merely to engage in liturgical excess. We extend that which is contained in the Liturgy of every Sunday morning across the days of an entire week that we might concentrate our souls on every detail of that most holy sacrifice, and in that concentration, allow ourselves to become aware of the grace given to us in that holy union. The services are long because the days of that week were long. We exhaust ourselves because He was exhausted. At its deepest moment, Christ Himself asked if it were possible for all of this to happen some other way. Our own doubts and hesitations are thus sanctified, and participate in the agony of the Garden. St. Paul gives voice to our hearts in our longing for participation in Christ:

“…that I may know Him and the power of His resurrection, and the fellowship [lit. “communion”]of His sufferings, being conformed to His death, if, by any means, I may attain to the resurrection from the dead.” (Phil 3:10-11)

Christ gives Himself for us that He might give Himself in us. We give ourselves to Him, that we might be with Him: crucified, buried, risen. It is our inheritance in the Kingdom.

Good strength in the events of this week!

See also   

The Bridegroom and Judgment // Orthodox Holy Week

God’s Tattoos

Lazarus Saturday: Christ “stole him from among the dead.” Next weekend there will be a blasting of the gates of hell itself! 

CALLING THE DEAD TO NEW LIFE — THE RAISING OF LAZARUS FROM THE DEAD!... 

Great and Holy Friday + Great and Holy Saturday!... 

The end of Judas and the potter's field

Knocking Down the Gates of Hell 

Who Can Close Paradise if the Lord Opens It?

"ክርስቶስ ተነስቷል!" - "ልጄ በዚህች ሌሊት ሰማያት ተውበዋል"

This Time Is That Time – Holy Week Thoughts  

The Death of Christ and the Life of Man

 
An Atonement of Shame – Orthodoxy and the Cross
 
Victory Against Death - The Sadness and Joy of Holy Saturday!
 
About The Paschal Lamb
 
The Mystery of Holy Week and Pascha
 
The Orthodox Holy Week & Holy Easter (Pascha)

"And I, when I am lifted up from the earth, will draw all people to myself",
John 12: 32 (icon from here)

Iησούς Χριστός, ο νέος Αδάμ – Ο Νυμφίος της Εκκλησίας

Ευχή

Στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο του προφήτη Δανιήλ, περιγράφεται ένα όραμά του, στο οποίο προείδε την έλευση (τον ερχομό) του μελλοντικού – τότε – Μεσσία και διαπίστωσε ότι είχε μορφή «υιού ανθρώπου» (Δανιήλ, 7, 13-14). Η έκφραση «υιός ανθρώπου» είναι γνωσσικός ιδιωματισμός προερχόμενος από την εβραϊκή γλώσσα και σημαίνει «άνθρωπος»· θέλει συνεπώς να πει ότι ο Μεσσίας θα είναι άνθρωπος. Από τότε όμως ο χαρακτηρισμός «υιός του ανθρώπου» καθιερώθηκε ανάμεσα στους Ιουδαίους ως ένας τίτλος του αναμενόμενου Μεσσία.

Στα ευαγγέλια βλέπουμε πάμπολλες φορές ο Ιησούς Χριστός να χαρακτηρίζει έτσι τον εαυτό του. Όταν λοιπόν ονομάζει τον εαυτό του «ο υιός του ανθρώπου» αφήνει να εννοηθεί στους ακροατές του ότι εκείνος είναι ο αναμενόμενος (π.χ. Ματθ. 10, 25, Μάρκ. 2, 10, Λουκ. 9, 56, Ιωάνν. 12, 23, και σε δεκάδες άλλα σημεία των ευαγγελίων).

Φυσικά, οι χριστιανοί αποδεχόμαστε 100% ότι ο Χριστός είναι άνθρωπος· μάλιστα η Εκκλησία αγωνίστηκε έντονα τους πρώτους αιώνες για να υποστηρίξει αυτή την πεποίθηση έναντι ομάδων, που υποστήριζαν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν «καθαρό πνεύμα», που εμφανίστηκε απλώς παίρνοντας εξωτερικά και φαινομενικά τη μορφή ανθρώπου (αυτό υποστήριζαν οι γνωστικοί, οπαδοί ενός πολύμορφου θρησκευτικού κινήματος των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού), ή ότι ήταν αρχικά άνθρωπος, αλλά η θεϊκή φύση του ήταν τόσο ισχυρή, ώστε απορρόφησε και εξαφάνισε την ανθρώπινη (αυτό υποστήριζαν οι μονοφυσίτες). Η ανθρώπινη φύση του Ιησού Χριστού είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για την ένωση των ανθρώπων με τον Θεό, όπως βέβαια και η θεϊκή φύση του· οι χριστιανοί θεωρούμε ότι ο Χριστός έχει δύο φύσεις, ότι είναι «τέλειος» (δηλ. πλήρης) Θεός και «τέλειος» άνθρωπος, όπως είπαμε και προηγουμένως.

Ο νέος Αδάμ

Ο απόστολος Παύλος γράφει ότι εξαιτίας του πρώτου Αδάμ όλοι πεθαίνουν, ενώ εξαιτίας του «έσχατου Αδάμ» όλοι θα πάρουν ζωή. Ότι ο πρώτος άνθρωπος είναι από τη γη, χωματένιος (χοϊκός), και όσοι τον ακολουθούν είναι χοϊκοί, ενώ ο δεύτερος άνθρωπος, ο Κύριος, είναι επουράνιος και όσοι τον ακολουθούν γίνονται επουράνιοι (Α΄ προς Κορινθίους, κεφ. 15, στίχοι 22 και 45-48).

Ο Ιησούς Χριστός, στην Καινή Διαθήκη, σε ύμνους και σε κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, χαρακτηρίζεται «νέος Αδάμ», «δεύτερος Αδάμ», «έσχατος Αδάμ» (έσχατος = τελευταίος), ενώ η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται «νέα Εύα». Ποια είναι η σημασία αυτών των χαρακτηρισμών;

Η σημασία τους είναι ότι ο Θεός «ανακαίνισε» την ανθρωπότητα, την έκανε καινούργια· έφερε σε ύπαρξη μια νέα ανθρωπότητα, της οποίας «πρωτόπλαστος» και γενάρχης είναι ο ίδιος ο Υιός του Θεού, το ένα από τα Πρόσωπα της Θεότητας, που έγινε άνθρωπος όμοιος με εμάς σε όλα, εκτός από την αμαρτία. «Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε εμείς θεοί», «ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο υιό του Θεού» λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας για το θέμα αυτό. Η νέα αυτή ανθρωπότητα είναι οι χριστιανοί και η συγγένεια των μελών της δεν είναι απλώς φυσική, αλλά πνευματική· δεν είναι αναγκαστική, όπως εκείνη που εξαρτάται από τους φυσικούς νόμους, αλλά αποτέλεσμα πρόσκλησης, γιατί οι άνθρωποι είμαστε προσκεκλημένοι από τον Θεό να ενταχθούμε σ’ αυτήν («άνθρωπός τις εποίησε δείπνον μέγα και εκάλεσε πολλούς» λέει ο Χριστός στην αρχή μιας παραβολής, Λουκ. 14, 16· είμαστε «κλητοί άγιοι» γράφει πολλές φορές ο απόστολος Παύλος, δηλ. καλεσμένοι για να γίνουμε άγιοι) και βέβαια τα μέλη της δεν είναι απλώς μονάδες, αλλά σύνολο, κοινωνία, «ένα σώμα» όλοι μαζί, με κεφαλή τον Χριστό και μέλη (ξεχωριστά και διαφορετικά, αλλά ισότιμα και ενωμένα) όλους εμάς – με άλλα λόγια, είναι «Εκκλησία», δηλαδή κοινωνία προσώπων (Παύλος, Α΄ προς Κορινθίους, 12, 12-27).

Όπως στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι ο Θεός «από την πλευρά του Αδάμ» δημιούργησε την Εύα, «τη μητέρα όλων των ζώντων», έτσι και στην Καινή Διαθήκη από την πλευρά του νέου Αδάμ, του Ιησού Χριστού, δημιουργείται συμβολικά η νέα ανθρωπότητα, η Εκκλησία: όταν ο Ιησούς είχε ξεψυχήσει στον σταυρό, ένας Ρωμαίος στρατιώτης πλήγωσε το σώμα του με τη λόγχη του στην πλευρά (στο πλευρό), για να διαπιστώσει αν όντως είχε πεθάνει· και από την πληγή αυτή, σύμφωνα με το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, έρευσε αίμα και νερό («ευθέως εξήλθε αίμα και ύδωρ», Ιω. 19, 34)^[1]. Το ευαγγέλιο δεν ερμηνεύει το στιγμιότυπο αυτό, αν και τονίζει ότι προέρχεται από αυτόπτη μάρτυρα («και ο εωρακώς μεμαρτύρηκεν…», στον αμέσως επόμενο στίχο). Οι Πατέρες της Εκκλησίας όμως το ερμηνεύουν ως προτύπωση της νέας ανθρωπότητας, της Εκκλησίας, συνδέοντας το αίμα με τη θεία κοινωνία και το ύδωρ με το βάπτισμα, δηλαδή τις δύο θεμελιώδεις χριστιανικές τελετές, με τις οποίες κάποιος εισάγεται και παραμένει στον χριστιανισμό.

Όπως εξάλλου, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, η γυναίκα πρώτη διέπραξε το προπατορικό αμάρτημα και κατόπιν, με παρακίνηση δική της, ο άνδρας, έτσι στην Καινή Διαθήκη οι γυναίκες βρίσκουν το θάρρος να πάνε στον φρουρούμενο τάφο του Χριστού, και μάλιστα ενώ ήταν νύχτα ακόμη, εκείνες πρώτες πληροφορούνται την είδηση της ανάστασής του – αρχικά από άγγελο και στη συνέχεια τον συναντούν – και εκείνες τη μεταφέρουν στους άνδρες.

Όπως στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι η Εύα απέρριψε την εμπιστοσύνη στον Θεό και έδωσε πίστη στον διάβολο (στον «όφι»), στην Καινή Διαθήκη η «νέα Εύα» (η Θεοτόκος), με ελεύθερη βούληση, μετά από αμφιβολία και συζήτηση με τον αρχάγγελο (με έναν φωτεινό όμως τώρα άγγελο, όχι σκοτεινό), αποδέχεται με εμπιστοσύνη την πρόσκληση του Θεού και απαντά καταφατικά (κατά Λουκάν, 1, 26-38, όπου η διήγηση του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου). Γι’ αυτό η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται «των δακρύων της Εύας η λύτρωσις» (στους Χαιρετισμούς) και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «Αλλά μηδείς, παρακαλώ, του λοιπού λοιδορείτω την Εύαν. Η γαρ αγία Θεοτόκος την ύβριν αυτής απεγράψατο» («Αλλά κανείς, σας παρακαλώ, να μην κατηγορεί πια την Εύα, γιατί η αγία Θεοτόκος εξαφάνισε την αμαρτία της», Patrologia Graeca, τόμος 95, στήλη 1332).

Ας σημειώσουμε ότι η «νέα Εύα» είναι η Μητέρα του νέου Αδάμ, διότι, όπως στη διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης η Εύα δημιουργήθηκε από το σώμα του Αδάμ, έτσι τώρα ο νέος Αδάμ δημιουργείται από το σώμα της νέας Εύας (ο Ιησούς γεννιέται από τη Θεοτόκο). Με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνεται ο κύκλος της δημιουργίας του ανθρώπου και θεμελιώνεται θεολογικά η ισοτιμία των δύο φύλων, ώστε να μην αυταπατάται το ανδρικό («ίνα μη μέγα φρονήση ο Αδάμ») ότι το γυναικείο γένος «του χρωστάει κάτι» (άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).

Η υπακοή του Χριστού

  Η συμπεριφορά του νέου Αδάμ, του Ιησού, ανέτρεψε τη συμπεριφορά του «πρώτου Αδάμ». Ο πρώτος, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, έλαβε μια (και μόνη) εντολή από τον Θεό, να μη φάει από τον καρπό του «δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού» (ερμηνεύεται ως η τελική επιλογή του κακού, λόγω της αλαζονείας του ανθρώπου για δύναμη - ο «όφις» έπεισε τους πρωτοπλάστους να φάνε λέγοντάς τους «θα είστε σαν θεοί», Γένεσις, κεφ. 3, στίχ. 5). Η τήρηση αυτής της μοναδικής εντολής γενικά δεν ήταν δύσκολη· όμως την παρέβη και απομακρύνθηκε από τον Θεό, και μαζί μ’ αυτόν ολόκληρη η ανθρωπότητα (αναζητούσε τον Θεό, αλλά δε γνώριζε πια πώς να Τον βρει). Ο δεύτερος Αδάμ έλαβε επίσης μία εντολή από τον Θεό: να αφήσει τους εχθρούς του να τον μεταχειριστούν όπως θέλουν! Να μη διαφύγει τη σύλληψη, αν και γνώριζε ότι θα συνέβαινε, και να μην υπερασπιστεί τον εαυτό του, παρά τις ασύλληπτες θαυματουργικές δυνάμεις του.

Ο Ιησούς ως άνθρωπος ένιωσε τον φόβο και την αγωνία κάθε φυσιολογικού, θα λέγαμε, ανθρώπου – ακριβώς γιατί ήταν αληθινός άνθρωπος και όχι φαινομενικός. Στην κήπο της Γεσθημανή, όταν περίμενε από στιγμή σε στιγμή τη σύλληψη και στη συνέχεια τον απάνθρωπο βασανισμό και τη σταύρωσή του, στην κορύφωση της αγωνίας του παρακάλεσε τον Πατέρα του, «αν είναι δυνατόν, να φύγει από εκείνον αυτό το ποτήρι»· όμως αμέσως συμπλήρωσε: «όμως ας μη γίνει όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις εσύ» (βλ. Ματθ. 26, 36-46). Με τη στάση του αυτή, έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Παύλος, επιστολή προς Φιλιππησίους, 2, 8), υπάκουσε δηλαδή τον Θεό μέχρι το πιο ακραίο σημείο υπακοής, τον φρικτό σταυρικό θάνατο. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνον ο ίδιος παρέμεινε κοντά στον Θεό, αλλά, ως «Αδάμ», έφερε ολόκληρη την ανθρωπότητα κοντά Του και μέσω αυτού ο δικός του θάνατος νίκησε τον θάνατο ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, γι’ αυτό και οι χριστιανοί περιμένουμε, στο τέλος της Ιστορίας, την κοινή ανάσταση όλων των ανθρώπων, την οποία έχει προαναγγείλει και υποσχεθεί ο Χριστός (π.χ. κατά Ιωάννην 5, 24-29^[2]), υπόσχεση που επιβεβαιώνεται από τη δική του ανάσταση.

Βέβαια δεν πρέπει να φανταζόμαστε ότι ο Θεός Πατέρας εξανάγκασε τον Υιό Του να υποφέρει και να θανατωθεί παρά τη θέλησή του. Εκτός από τους Πατέρες της Εκκλησίας, που διευκρινίζουν ότι υπάρχει ταύτιση θελήματος των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδας, ο ίδιος ο Χριστός έχει πει για τη ζωή του: «κανείς δεν την παίρνει από μένα, αλλά εγώ την προσφέρω από μόνος μου» («ουδείς αίρει αυτήν απ' εμού, αλλ' εγώ τίθημι αυτήν απ' εμαυτού», Ιωάνν. 10, 18). Είπε επίσης, προσευχόμενος προς τον Πατέρα του, «πάντοτε μου ακούεις» («εγώ δε ήδειν ότι πάντοτέ μου ακούεις», Ιωάνν. 11, 42) και στον απόστολο Πέτρο, όταν προσπάθησε να τον υπερασπιστεί τραβώντας μαχαίρι τη νύχτα της σύλληψής του, «νομίζεις ότι δεν μπορώ να παρακαλέσω αμέσως τον Πατέρα μου και να παρατάξει δίπλα μου περισσότερες από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων;» («ή δοκείς ότι ου δύναμαι άρτι παρακαλέσαι τον πατέρα μου, και παραστήσει μοι πλείους ή δώδεκα λεγεώνας αγγέλων;», Ματθ. 26, 53).

Ο Χριστός λοιπόν θυσιάστηκε εκούσια (με τη θέλησή του), εκπληρώνοντας τα δικά του λόγια «μεγαλύτερη αγάπη δεν έχει κανείς από εκείνον που θυσιάζει τη ζωή του για τους φίλους του» και «ο καλός ποιμένας προσφέρει τη ζωή του υπερασπιζόμενος τα πρόβατά του» (Ιωάνν. 15, 13, και 10, 11).

Κατά τη δευτέρα παρουσία, όλοι οι άνθρωποι αναμένεται ν’ αναστηθούν (επειδή θα έχει καταργηθεί ο θάνατος), όμως δεν θα σωθούν όλοι, επειδή η σωτηρία οφείλει να είναι αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης (προαιρέσεως)· γι’ αυτό «εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (στο παραπάνω, στίχ. 29).

Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο οι χριστιανοί θεωρούμε τον Ιησού Χριστό σωτήρα των ανθρώπων και μάλιστα έχουμε την πεποίθηση ότι η πράξη, με την οποία «έσωσε τον άνθρωπο», είναι ο σταυρικός του θάνατος: όχι ότι πλήρωσε Εκείνος για τις αμαρτίες μας, ώστε να μη μας τιμωρήσει όλους ο Θεός εξαφανίζοντας την ανθρωπότητα (έχει διατυπωθεί αυτή η θεωρία κατά τον Μεσαίωνα, αλλά απορρίπτεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία), αλλά έφερε ξανά στην ανθρωπότητα τη δυνατότητα να ενωθεί κάθε άνθρωπος με τον Θεό (εφόσον το θεανθρώπινο πρόσωπό Του αποτελεί τη γέφυρα ένωσης Θεού και ανθρώπων), με την υπακοή του ανέτρεψε τις συνέπειες της αμαρτίας των πρωτοπλάστων (η οποία είχε απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό) και με τη δική του ανάσταση άρχισε η ανάσταση όλων των ανθρώπων, που θα είναι «κοινή» (μία για όλους, επειδή είμαστε όλοι ένα) και την αναμένουμε στο τέλος της Ιστορίας.

 Ο Νυμφίος της Εκκλησίας

 Στη διδασκαλία του Ιησού Χριστού περιλαμβάνονται παραβολές, όπου παρομοιάζει τον εαυτό του με νυμφίο (γαμπρό), την αποστολή του στον κόσμο με γάμο και τον παράδεισο με το εορταστικό τραπέζι αυτού του γάμου: «ωμοιώθη η βασιλεία των ουρανών ανθρώπω βασιλεί, όστις εποίησε γάμους τω υιω αυτού…» (Ματθ. 22, 2), «Τότε ομοιωθήσεται η βασιλεία των ουρανών δέκα παρθένοις, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου…» (Ματθ. 25, 1), «και είπεν αυτοίς ο Ιησούς· μη δύνανται οι υιοί του νυμφώνος, εν ω ο νυμφίος μετ’ αυτών εστι, νηστεύειν; όσον χρόνον μεθ’ εαυτών έχουσι τον νυμφίον, ου δύνανται νηστεύειν. ελεύσονται δε ημέραι όταν απαρθή απ’ αυτών ο νυμφίος, και τότε νηστεύσουσιν εν εκείναις ταις ημέραις.» (Μάρκ. 2, 19-20). Τη μεταφορική αυτή έκφραση ακολουθεί και ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, χαρακτηρίζοντας τον Ιησού «νυμφίο» και τον εαυτό του «φίλο του νυμφίου»: «ο έχων την νύμφην νυμφίος εστίν· ο δε φίλος του νυμφίου, ο εστηκώς και ακούων αυτού, χαρά χαίρει δια την φωνήν του νυμφίου. αύτη ουν η χαρά η εμή πεπλήρωται» (Ιωάνν. 3, 29).

Και η Αποκάλυψις, το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης και ολόκληρης της Αγίας Γραφής, κλείνει με την εικόνα του παραδείσου ως μιας πόλης ολόλαμπρης «σαν νύμφη που έχει στολιστεί για τον άνδρα της» (Αποκ. 21, 2) και με την εικόνα των γάμων «του Αρνίου του εσφαγμένου από καταβολής κόσμου» (δηλ. του Ιησού Χριστού, του «Αμνού του Θεού», που θυσιάστηκε «ως πρόβατον επί σφαγήν», Ησαΐας, 53, 7) και της Νύμφης του (Αποκ. κεφ. 19, 6-9, κεφ. 21, 9-10 και 22, 17.).

Από τις προαναφερθείσες παραβολές των δέκα παρθένων (Ματθ. 25, 1-13) και των βασιλικών γάμων (Ματθ.  22, 1-14) εμπνέονται και τα πασίγνωστα τροπάρια (ύμνοι) της Μεγάλης Εβδομάδας «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός» και «Τον νυμφώνα σου βλέπω, σωτήρ μου, κεκοσμημένον», ενώ η εικόνα με τον Ιησού δεμένο, με το ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι του, το καλάμι στα χέρια και την κόκκινη χλευαστική χλαμύδα, ονομάζεται στην Εκκλησία «Ο Νυμφίος». Και ο επιτάφιος στολίζεται με λουλούδια, σαν να πρόκειται πράγματι για το γάμο Του. Είναι «ο Νυμφίος ο κάλλει ωραίος παρά πάντας ανθρώπους», κατά το υπέροχο τροπάριο της Μεγάλης Δευτέρας, έκφραση βασισμένη στον σπουδαίο χριστολογικό Ψαλμό 44 της Παλαιάς Διαθήκης.

Έτσι αντιμετωπίζεται ο Ιησούς Χριστός σαν «νυμφίος» (γαμπρός) ενός γάμου, σαν ενας νέος που πηγαίνει να νυμφευθεί (να παντρευτεί), ενώ στην πραγματικότητα πηγαίνει – με τη θέλησή του – να σταυρωθεί.

Ποια όμως είναι η Νύμφη αυτού του Νυμφίου;

Εμείς. Ο άνθρωπος. Η ανθρώπινη φύση, το σύνολο της ανθρωπότητας και ο κάθε άνθρωπος ιδιαιτέρως, προσκεκλημένος να ενωθεί με τον Χριστό και διά του Χριστού με τον Τριαδικό Θεό, όπως η νύμφη ενώνεται με τον νυμφίο της. Με αυτά και άλλα παρόμοια (όπως το Άσμα Ασμάτων, ένα ερωτικό ποίημα που περιλαμβάνεται στην Παλαιά Διαθήκη ως ιδιαίτερο βιβλίο και ερμηνεύεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας ως αλληγορία της σχέσης Θεού και ανθρώπων) θεμελιώνεται η βασική διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι σωτηρία είναι η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό εν Χριστώ. Γι’ αυτό και ο Ιησούς Χριστός δεν θα μπορούσε να έχει νυμφευθεί μία γυναίκα, γιατί είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας, ο δικός μας ουράνιος Νυμφίος, ανδρών και γυναικών.

Αυτή είναι η Ορθοδοξία. Όχι η ιδέα ότι ο Θεός κρατάει ένα τετράδιο και καταγράφει τις αμαρτίες μας και μας καταδιώκει για να μας δικάσει, αλλά η ιδέα ότι ο Θεός, από έρωτα για τον άνθρωπο (τον «θείο έρωτα» που αναφέρουν οι άγιοι Πατέρες), γίνεται άνθρωπος και πεθαίνει για να καλέσει τον άνθρωπο (τον εξόριστο, αμαρτωλό, συντετριμμένο άνθρωπο) σε ένωση με Αυτόν και να τον κάνει κατά χάριν θεό.

Αυτό, και ψέμα αν ήταν, θα είχε τεράστια φιλοσοφική αξία, για το πώς ο άνθρωπος καταξιώνεται μέσα στην Εκκλησία. Ακόμη και ο πιο διεφθαρμένος και ο πιο άπιστος και φυσικά ο πιο φτωχός και αγράμματος άνθρωπος, αφού όλοι είμαστε προσκαλεσμένοι ως νύμφη στο γάμο του ουράνιου Νυμφίου, ως συμβασιλείς στη βασιλεία των ουρανών, αρκεί – και σε τούτο δεν παραβιάζει την ελευθερία μας – να το θέλουμε! Αλλά δεν είναι ψέμα. Ας το ερευνήσει κάθε καλοπροαίρετος αναζητητής, μελετώντας τους βίους των αγίων μας, και ιδιαίτερα των αγίων της εποχής μας, για τους οποίους υπάρχει πιο απτή τεκμηρίωση. Και ίσως με τη χάρη του Θεού να συναντήσει και στο δρόμο της έρευνάς του και κάποιον ζωντανό άγιο – όχι φανφαρόνο απατεώνα, αλλά ταπεινό και αφανή δούλο του Θεού.

---

[1] Σύμφωνα με μια παράδοση, που εντοπίζεται σε λαϊκά κείμενα πολύ μεταγενέστερα της Καινής Διαθήκης, ο στρατιώτης αυτός ονομαζόταν Λογγίνος και γι’ αυτή την πράξη του περιπλανιέται αιώνια βασανισμένος και καταραμένος, χωρίς να μπορεί να πεθάνει για να ξεκουραστεί – η δε λόγχη του, η «λόγχη του πεπρωμένου», θεωρήθηκε στον Μεσαίωνα φορτισμένη με «μαγικές δυνάμεις», ώστε όποιος την ανακαλύψει να μπορεί να τη χρησιμοποιήσει ως πανίσχυρο όπλο. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί όλα τα παραπάνω τα θεωρούμε μύθους. Ο στρατιώτης εκείνος ήταν ένας απλός Ρωμαίος λεγεωνάριος, ενώ ο Λογγίνος ήταν ο εκατόνταρχος που επέβλεπε τη σταύρωση και, όταν είδε το σκοτάδι και τον σεισμό κατά τη στιγμή του θανάτου του Ιησού Χριστού, είπε «αληθώς Θεού υιός ην ούτος» (Ματθ. 27, 54). Αν και τα ευαγγέλια δεν αναφέρουν το όνομά του, αυτό διασώζεται στα αγιολογικά κείμενα (εκείνα δηλαδή που καταγράφουν τους βίους των αγίων), τα οποία πληροφορούν ότι στη συνέχεια βαπτίστηκε χριστιανός, παραιτήθηκε από τον στρατό και τελικά θανατώθηκε ως μάρτυρας. Η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του κάθε χρόνο στις 16 Οκτωβρίου.

[2] «24 αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν. 25 αμήν αμήν λέγω υμίν ότι έρχεται ώρα, και νυν εστιν, ότε οι νεκροί ακούσονται της φωνής του υιού του Θεού, και οι ακούσαντες ζήσονται· 26 ωσπερ γαρ ο πατήρ έχει ζωήν εν εαυτω, ούτως έδωκε και τω υιω ζωήν έχειν εν εαυτω· 27 και εξουσίαν έδωκεν αυτω και κρίσιν ποιείν, ότι υιος ανθρώπου εστί. 28 μη θαυμάζετε τούτο· ότι έρχεται ώρα εν ή πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού, 29 και εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως».

"Καλή αντάμωση στην Εκκλησία. Ας είμαστε εκεί..."

Κανάνγκα, Κονγκό, Κυριακή των Βαΐων 2022 (από εδώ)

Έκτακτο παράρτημα

Τώρα που ο δρόμος τελειώνει, η φλόγα της κατάνυξης δυναμώνει.
Αυτό δεν θα συμβεί σε λάπτοπ, τηλεοράσεις και εξόδους, αλλά στην Εκκλησία. Στην Εκκλησία που μας ενώνει και που μας απογειώνει πέρα απ' την επικαιρότητα και την μάταιη προσωρινότητα στην πραγματικότητα που μας περιμένει. Στην πραγματικότητα που περνά απ' τον θάνατο στην Ανάσταση και στους ωκεανούς της Αιωνιότητος.
Καλή αντάμωση στην Εκκλησία. Να είστε εκεί...

Να είμαι εκεί...
Θα είμαι εκεί...Να δω ότι με κοιτάς και να χαθώ στο χρώμα της Αγάπης.
Θα είμαι εκεί... Να δεις ότι κλαίω και να μπεις στο βλέμμα να ομορφύνει το δάκρυ.
Θα είμαι εκεί όπου θα λιτανεύσουν τη εικόνα Σου στο σκοτάδι και στο "Ιδού" θα προσπέσω όπου θα πέφτει το φως των τριών κεριών.
Το ξέρω πως όταν φύγουν τα κεριά θα είναι πάλι σκοτεινά αλλά η ανάμνηση θα είναι το Φως και αυτό μου αρκεί μέχρι την Ανάσταση. Αρκεί να είμαι εκεί....

Τι και πώς

Έρχεται ο Νυμφίος ! Να ετοιμάσουμε τη στολή της ψυχής ! 

π. Σπυρίδων Σκουτής – Ευχή

Έρχεται . . .

Έρχεται ως Θεάνθρωπος .

Έρχεται ως πατέρας και περιμένει να επιστρέψουμε στην αγκαλιά Του. «Εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν» (Λουκ. ιε 11-32).

Έρχεται ως Οδός, Αλήθεια και Ζωή και μας ανοίγει τον δρόμο. «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν.11:26).

Έρχεται και μας προσκαλεί να Τον ακολουθήσουμε ελεύθερα. «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι». Μάρκος (8,34)

Έρχεται ως εραστής του σύμπαντος κόσμου.

Έρχεται ως φίλος του ανθρώπου.

Έρχεται ως αδερφός.

Έρχεται μέσα στον γάμο σου, τη βάπτισή σου.

Έρχεται ο ίδιος προσωπικά ως Σώμα και Αίμα με τη Θεία Κοινωνία.

Έρχεται μέσα από τα Ιερά Μυστήρια.

Έρχεται με την ενσάρκωση ως ανύπαρκτος για να υπάρξω εγώ αιώνια μαζί Του.

Έρχεται Σταυρώνεται και Ανασταίνεται για να μου καταργήσει τον θάνατο και να με προσκαλέσει ώστε να γίνω κατά Χάριν Θεός.

Έρχεται και χτυπάει την πόρτα της καρδιάς μας αλλά το πόμολο είναι από τη μέσα πλευρά.  Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν, καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ' αὐτοῦ καί αὐτός μετ' ἐμοῦ. (Αποκάλυψη 3,20).

Έρχεται «ήλθε γαρ ο υιός του ανθρώπου ζητήσαι και σώσαι το απολωλός» (Λουκ. ιθ' 10).

Έρχεται…αλλά εμείς φεύγουμε από κοντά του λόγω των αστοχιών μας, αλλά Εκείνος με περιμένει με την αγκαλιά ανοιχτή . . .

Έρχεται ο Νυμφίος της Εκκλησίας, μπορεί εγώ να φεύγω αλλά Εκείνος συνεχίζει να αγαπά και αυτό μας συγκλονίζει…

Μια αγάπη "σκάνδαλο" που δεν μπορείς να την καταλάβεις, να την αντέξεις αλλά την βιώνεις και την Κοινωνείς!

Έρχεται ο Νυμφίος μην ξεχάσουμε να καθαρίσουμε τη στολή της ψυχής για να τον συναντήσουμε.

Ιδού ο Νυμφίος… Εμείς άραγε πού είμαστε ; ; ;

Ο Ληστής, εμείς, ολόκληρος ο κόσμος & η πονηριά των ανθρώπων

Έκτακτο παράρτημα

Να θυμάστε ότι ο ληστής στον σταυρό ήταν ακόμα κρεμασμένος για ώρες και υπέφερε σκληρά για τις αμαρτίες του, παρόλο που είχε ήδη λάβει χάρη. Έχουμε πολλά να αντέξουμε.
Ηγούμενος Νίκων (Bορομπιόφ)

«Ολόκληρος ο κόσμος δεν είναι ισοστάσιος με την πιστή ψυχή του ανθρώπου. Τι είναι ο υλικός κόσμος; Ένα σύνολο από αβεβαιότητες και φθορά. Δεν μπορούμε να τον εμπιστευτούμε σε τίποτε. Όλα είναι εύθραυστα και παροδικά. Όπου αλλού και αν στηριχθής, εκτός του Θεού, θα νοιώσης τον θάνατο μέσα στην καρδιά σου. Ενώ η ολοκληρωτική προσκόλλησις στον Θεό είναι ζωή.»
Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης

Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό. Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος..
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Είπε Γέρων: Το χειρότερο ελάττωμα είναι η τσιγκουνιά και δεν περιορίζεται σχεδόν ποτέ μόνο στα χρήματα...

Ναι! Είμαι Φαρισαίος, Κύριε !

 

π. Σπυρίδων Σκουτής – Ευχή

Το Ευαγγέλιο στην Εκκλησία, όταν το ακούμε, το παίρνουμε αυστηρά προσωπικά.

Δεν λέμε απλά «Τι είπε σήμερα ο Χριστός» αλλά «Τι λέει σε εμένα ο Χριστός, στο σήμερα και το τώρα». Τα «Ουαι» λοιπόν δεν απευθύνονται ιστορικά μόνο στους Φαρισαίους, αλλά σε όλους εμάς και ιδιαίτερα στους ανθρώπους που είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Από Δεσποτάδες, Παπάδες, Μοναχούς, ψάλτες, επιτρόπους και φυσικά σε κάθε άνθρωπο. Ο άνθρωπος που θα πει «Καλά κάνει και τα λέει στους Φαρισαίους, εγώ δεν έχω καμία σχέση διότι είμαι άνθρωπος της Εκκλησίας», καλύτερα να κοιταχτεί υπαρξιακά στον καθρέφτη για να δει τι του γίνεται.

Σήμερα, λοιπόν, θα εστιάσουμε να δούμε πόσα από τα «ουαι» απευθύνονται σε εμάς και πόσες φορές έχουμε πέσει στη ζωή μας. Ο Φαρισαϊσμός και η υποκρισία δεν είναι απλό πράγμα. Είναι εσωτερική πνευματική διαστροφή του ανθρώπου που δύσκολα θεραπεύεται. Με λίγα λόγια Φαρισαϊσμός είναι το «Απ’ έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα» που λέει και ο λαός ή από την άλλη, άλλα να λέει το στόμα και άλλα να εννοεί, να βιώνει και να συγκαταθέτει η καρδιά.  Eμείς όμως ; «Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας», από έξω δηλαδή άνθρωποι της Εκκλησίας και από μέσα άνθρωποι της πονηρίας.

Καλά κάνεις Χριστέ μου και μας τα λες, σε όλα είμαστε μέσα. Έχουμε το κακό μας το χάλι και αντί να έρθουμε σ' Εσένα, περπατάμε σε σκοτεινά μονοπάτια.

"Φαρισαῖε τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρόν."

Όχι Κύριε δεν είναι αυτοί ! Εγώ είμαι !! Βοήθησε με να δω πού είμαι !!

Ναι είμαστε τυφλοί! Το παραδεχόμαστε! Έλα Εσύ που είσαι το Φως το αληθινό να ανοίξουμε τους οφθαλμούς της καρδιάς μήπως καταλάβουμε έστω κάτι ελάχιστο…

Η αλλαγή ξεκινάει όταν πεις μέσα σου "ὅτι Χριστὸς Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ" Τιμόθεον Α΄ (α΄ 15 – 17)  όχι ότι Αγιότερος και καλύτερος ειμι εγώ..

Έτσι, αδέρφια, για υπενθύμιση  . . . .

Στα πρόθυρα της Μεγάλης βδομάδος. Ας κάνουμε μια καινούργια αρχή…

 

Αρχιμ. Θεόκλητος Μπόλκας, προηγούμενος Ι.Μ. Aγίου Αρσενίου Χαλκιδικής

Ηχητική ομιλία του γ. Θεοκλήτου στην οποία γίνεται μια ανασκόπηση της Μεγάλης Εβδομάδος και μέσα από αυτή βοηθούμαστε να καταλάβουμε την σοβαρότητα των ημερών αλλά και των υποχρεώσεων μας λόγω της Μεγάλης Θυσίας του Κυρίου για την σωτηρία μας. Ακούστε την εδώ, παρακαλώ.