Μεγάλοι μας άγιοι στο τέλος Νοεμβρίου!...

Αικατερίνα η Πάνσοφη - Μερκούριος ο Τοξότης - Στυλιανός ο Φύλακας των Παιδιών - Νίκων ο Μετανοείτε (25-26 Νοε) 

 

Από το γέροντα Αρσένιο Μπόκα & τον άγιο Φιλούμενο στον απόστολο Ανδρέα (28-30 Νοε)

 

Κλείνοντας τα Εισόδια: Παναγίες των Εισοδίων, ένας άγιος σαλός & δυο σύγχρονοι μεγάλοι Γέροντες

 

Ο Νους

 
Ευχή - π.Παναγιώτης Βαρδουνιώτης 

Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της περασμένης Κυριακής (Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη), ο Κύριος, έκανε λόγο για τον ασθενή από την αμαρτία άνθρωπο, και την μεταφορά του από τον καλό Σαμαρείτη, τον Χριστό δηλ. στο Πανδοχείο, την Εκκλησία δηλ. για να θεραπευτεί ο άνθρωπος από την αμαρτία.

Στη σημερινή περικοπή ο Κύριος μας μιλά για την φύση της αμαρτίας. Ο Κύριος όπως ο ίδιος μας λέει στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, μιλούσε με παραβολές, ώστε αυτοί που βλέπουν μόνο με τα σωματικά τους μάτια και δεν βλέπουν με τα μάτια της ψυχής και αυτοί που ακούν μόνο με τα σωματικά τους αυτιά να μην βλέπουν και να μην κατανοούν τα λεγόμενα. Συνεπώς ο Χριστός στις παραβολές μιλά για αυτά που δεν φαίνονται με τα σωματικά μας μάτια και γι’ αυτά που δεν ακούγονται με τα σωματικά μας αυτιά. Δηλαδή τα νοητά τα νοερά.

Στην σημερινή παραβολή μιλά για κάποιον πλούσιο άνθρωπο, του οποίου τα χωράφια έκαναν πολλούς καρπούς, και η αγωνία αυτού του ανθρώπου είναι που θα αποθηκεύσει αυτά τα αγαθά για να τα απολαύσει. Και αυτόν τον άνθρωπο ο Χριστός τον ονομάζει άφρων. Τι αλήθεια σημαίνει το όνομα άφρων; Η λέξη άφρων είναι σύνθετη. Αποτελείται από το στερητικό α, που σημαίνει άρνηση, και την λέξη φρην γενική της φρενός και στον πληθυντικό οι φρένες. Σύμφωνα με το λεξικό της αρχαίας Ελληνικής γλώσσης του Ιωάννη Σταματάκου, οι φρένες είναι αυτό που σήμερα αποκαλείται διάφραγμα. Δηλ. ο μυς εκείνος που βρίσκεται γύρω από την καρδιά και διαχωρίζει την καρδιά από τα υπόλοιπα σπλαχνικά όργανα. Αυτός ο μυς, από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, σημαίνει την πνευματική καρδιά, τον νου, την νόηση το λογικό. 

Ακόμα και σήμερα αυτή της έννοια έχει, όταν λέμε π.χ. για κάποιον ότι έχει σώας τας φρένας, θέλοντας να πούμε ότι ο νους του είναι υγιής. Με την έννοια αυτή του νου, χρησιμοποιείται η λέξη φρένες, στη γλώσα της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων. Ποια είναι η λειτουργία του νου, σύμφωνα με την Αγία Γραφή; Σύμφωνα με την διήγηση του 2ου κεφαλαίου του βιβλίου της Γενέσεως, ο άνθρωπος ζούσε κοντά στον Θεό και τον έβλεπε και συνομιλούσε μαζί του. Πως όμως ο άνθρωπος έβλεπε τον Θεό, αφού ο Θεός είναι αόρατος; Ο Χριστός μας λέγει στους μακαρισμούς: «Μακάριοι αυτοί που έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό». 

Η πνευματική καρδιά, ως κέντρο της ψυχής, του πνευματικού κόσμου του ανθρώπου, είναι ο χώρος όπου κατοικεί ο Θεός, όπως λέει ο απ. Παύλος, μιλώντας προς τους Αθηναίους: «Ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο, δεν κατοικεί σε ναούς που έφτιαξαν ανθρώπινα χέρια». Ο Θεός κατοικεί στην καρδιά του ανθρώπου. Σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού, ο νους είναι ο οφθαλμός της ψυχής. Έτσι στην φυσική του κατάσταση ο νους εισερχόμενος εντός της καρδιάς θεωρεί τον Θεό. Ο άνθρωπος λοιπόν πριν την πτώση του, εντός του παραδείσου, έβλεπε τον Θεό ως φως διά του νου, και διά του νου πάλι συνομιλούσε μαζί του. 

Αφού όπως γράφει ο άγιος Νείλος ο ασκητής (εικ.), στα κεφάλαια περί προσευχής: «Η προσευχή είναι ομιλία του νου με τον Θεό». Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με την εμπειρία των αγίων Πατέρων, ο νους είναι η νοερά ενέργεια της ψυχής, διά της οποίας ο νους θεωρεί τον Θεό ως φως, εντός της καρδιάς και συνομιλεί μαζί του. Όμως ο νους με ευθύνη του ανθρώπου αρρώστησε. Τι σημαίνει αρρώστησε ο νους; Ενώ ο νους στη φυσική του κατάσταση κινείται εντός της καρδιάς, ασθένεια του νου σημαίνει ότι ο νους διεσκορπίσθηκε διά των αισθήσεων στα έξω, στην κτίση, στα υλικά και προσκολλήθηκε σε αυτά. Αυτή είναι η ασθένεια, η ρίζα της αμαρτίας. Η διασκόρπιση του νου στα υλικά αγαθά και η φυλάκισή του σε αυτά. 

Όπως γράφει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: «Όταν δεις τον νου σου να ασχολείται με ευχαρίστηση με τα υλικά και να καταγίνεται με τα νοήματά τους, να γνωρίζεις ότι μάλλον τα υλικά αγαπά και μπροσκολλάται σ’ αυτά παρά στον Θεό. Ο νους που ενώνεται με τον Θεό και παραμένει προσκολλημένος στον Θεό με προσευχή και αγάπη, γίνεται σοφός και αγαθός και δυνατός και φιλάνθρωπος και ελεήμων και μακρόθυμος. Δηλαδή αποκτά τα ιδιώματα του Θεού. Ενώ όταν απομακρύνεται από τον Θεό, ή γίνεται κτηνώδης, καθώς γίνεται φιλήδονος, ή θηριώδης μαχόμενος για τα υλικά με τους άλλους ανθρώπους». Έτσι ο Χριστός αποκαλεί τον άνθρωπο της σημερινής παραβολής άφρων, γιατί οι φρένες του, ο νους του είναι άρρωστος και δεν λειτουργεί κατά φύσιν. Δηλ. ενώ έπρεπε να ήταν προσκολλημένος στα θεία νοήματα και να βλέπει τον Θεό, αντιθέτως ο νους του είχε απομακρυνθεί από τον Θεό και είχε προσκολληθεί στα υλικά αγαθά που καρποφόρησαν τα κτήματά του.

Υπάρχει θεραπεία του νου; Όλη η Αγία Γραφή αναφέρεται στην θεραπεία του νου. Η θεραπεία του νου είναι η μετάνοια. Βλέπετε και η λέξη μετάνοια έχει μέσα της, στο δεύτερο συνθετικό, τον νου. Εφόσον η αρρώστεια, η αμαρτία, οφείλεται στη διασκόρπιση του νου προς τα έξω, τα υλικά αγαθά και η φυλάκισή του σε αυτά, η θεραπεία του συνίσταται στην ελεύθερωση του νου από τα υλικά και η επιστροφή του στο χώρο της καρδιάς. Αντίθετο του άφρονες είναι οι θεόφρονες, όπως ψάλλει η Εκκλησία στον κανόνα του ακαθίστου ύμνου: «Ουκ ελάτρευσαν την κτίση οι θεόφρονες, παρά τον κτίσαντα». 

 

Φωτο από εδώ

Αυτοί που έχουν υγιή νου, δηλ. νου προσκολλημένο στον Θεό, δεν λατρεύουν τα υλικά, αλλά τον Δημιουργό αυτών, τον Θεό. Ο Μ. Βασίλειος λέει: «Ο νους που δεν διεσκορπίζεται επί τα έξω, δηλ. δεν διαχέεται διά των αισθητηρίων προς τα υλικά, και επιστρέφει προς τον εαυτό του, στο χώρο της καρδιάς, διά αυτής της επιστροφής στ χώρο της καρδιάς αναβαίνει, υψούται προς τον Θεόν». Αυτή είναι η θεραπεία. Να επιστρέψει ο νους στο χώρο της καρδιάς και εκεί να δει τον Θεό, αφού η «Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί». Ο άγιος Θαλάσσιος ο Λίβυος γράφει: «Αδύνατο ο νους να αφιερωθεί στον Θεό, αν δεν αποκόψει την σχέση του με την αίσθηση και τα υλικά». Και πάλι ο ίδιος: «Περιμάζεψε την ψυχή σου από την αίσθηση των υλικών, και τότε ο νους σου βρίσκεται στον Θεό και στα νοητά».

Η ψυχή αποτελείται από τρία μέρη. Το θυμοειδές, δηλ. το κέντρο του θυμού και των ορμών, το επιθυμητικό, δηλ. το κέντρο των επιθυμιών και των παθών, και το λογιστικό, δηλ. τον νου και την διάνοια. Λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομοογητής: «Θεράπευσε το θυμοειδές, τον θυμό και τις ορμές, με την αγάπη και την ελεημοσύνη. Το επιθυμητικό μάρανέ το με την νηστεία και την εγκράτεια. Και στο λογιστικό, στο νου, δώσε φτερά με την προσευχή». Όταν ο νους παύει να ενοχλείται από τα αισθητά, τα υλικά, τότε ελεύθερα υψώνεται προς τα θεία νοήματα και τον Θεό.

Να δούμε πως η Αγία Γραφή περιγράφει την θεραπεία του νου. Στο βιβλίο του προφήτη Αμβακούμ, στο 2ο κεφάλαιο και στον 1ο στίχο γράφει: «Επί της φυλακής μου στήσομαι και επιβήσομαι επί πέτραν και αποσκοπεύσω του ιδείν τι λαλήσει εν εμοί και τι αποκριθώ επί τον ελεγχόν μου». Λέει ο προφήτης: Θα σταθώ με προσοχή στη φύλαξη του νου μου για να μην διασκορπισθεί διά των αισθήσεων προς τα έξω, και τότε ο νους μου θα ανεβεί προς τα θεία νοήματα για να ακούσω τον Θεό τι θα μου πει μέσα μου, στην καρδιά μου, και εγώ να του απαντήσω για τον έλεγχό του. 

Είναι ξεκάθαρο πως ο προφήτης φυλάει διά της προσευχής τον νου του να μην διαχυθεί προς τα υλικά και έτσι μόνο να ακούσει τον Θεό μέσα του. Ο Κύριος μιλώντας για την προσευχή, στην επί του όρους ομιλία, λέει: «Όταν προσεύχεσαι, είσελθε στο ταμείο σου, δηλαδή να εισέλθει ο νους μέσα στη καρδιά, και κλείσε την θύρα σου, δηλαδή κλείσε τις αισθήσεις σου για να μην ενοχληθεί ο νους από τα νοήματα των υλικών, και έτσι προσευχήσου μέσα στην καρδιά σου στον Θεό και ο Θεός που βλέπει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων θα σου αποδώσει τους καρπούς της καθαρής προσευχής σου, θα σου φανερωθεί». Βλέπουμε ότι ο Κύριος μας συμβουλεύει να φυλάσσουμε τον νου από τις αισθήσεις την ώρα της προσευχής μας και να εισερχόμεθα διά του νου μέσα στην καρδιά μας και εκεί να προσευχόμεθα. Αυτό οι Πατέρες το ονόμασαν νοερά καρδιακή προσευχή. 

Η Κλίμακα (σκάλα) & η πάλη του Ιακώβ (από εδώ)

Ας δούμε όμως και ένα κάπως περίεργο περιστατικό που μας διηγείται ο Μωυσής στο βιβλίο της Γενέσεως. Ένα βράδυ ο Ιακώβ πάλευε όλη νύκτα μ’ έναν άγνωστο. Και εκεί κατά το πρωί του λέει ο άγνωστος: αφησέ με να φύγω. Και του απαντά ο Ιακώβ: Δεν σ’ αφήνω αν πρώτα δεν με ευλογήσεις. Του λέει ο άγνωστος: Πώς σε λένε; Ιακώβ του απαντά αυτός. Και τότε του λέει ο άγνωστος. Από εδώ και στο εξής δεν θα ονομάζεσαι Ιακώβ, αλλά Ισραήλ, και έφυγε. Ο Ιακώβ ονόμασε αυτόν το τόπο Φανουήλ, που σημαίνει είδα τον Θεό και αυτό είναι η σωτηρία της ψυχής μου (Γεν.32,25-30). Οι Πατέρες ερμηνεύοντας αυτό το χωρίο, στην πάλη του Ιακώβ είδαν τον αγώνα του Ιακώβ στην προσευχή να κρατήσει τον νου μέσα στη καρδιά, μακριά από τις αισθήσεις και έτσι να καταφέρει να δει τον Θεό και να ονομαστεί από τον Θεό Ισραήλ, που κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο και τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, Ισραήλ σημαίνει νους ο ορών τον Θεό. Έτσι η λέξη Ισραήλ στην Αγία Γραφή δεν σημαίνει γεωγραφικό τόπο άλλά τον άνθρωπο που διά της προσευχής κρατώντας τον νου καθαρό από νοήματα και συνεργούσης της θείας χάριτος βλέπει τον Θεό ως φως.

Αυτή η πάλη του νου να μην διασκορπισθεί διά των αισθήσεων στα υλικά πράγματα, αλλά να παραμείνει μέσα στο χώρο της καρδιάς, συμβαίνει και στην Θ. Λειτουργία. Η Θ. Λειτουργία διαιρείται σε δύο μέρη, το θεολογικό που τελειώνει με την ανάγνωση του ευαγγελίου, και το θεουργικό που αρχίζει με τον χερουβικό ύμνο και τελειώνει με την Θεία Κοινωνία. Διά του χερουβικού ύμνου η Εκκλησία μας προτρέπει: «πάσαν βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν». Δηλ. να φυλάξουμε τον νου όχι μόνο από τα υλικά αγαθά, αλλά ακόμη και από αυτά τα αναγκαία. Και πώς θα γίνει αυτό; 

Μας προτρέπει η Εκκλησία: «Τας θύρας τας θύρας! Εν σοφία πρόσχωμεν». Τις πόρτες να φυλάξουμε τις πόρτες. Ποιες είναι οι πόρτες; Οι πέντε αισθήσεις η όραση, η ακοή, η αφή, η γεύση και η όσφρηση, διά των οποίων ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον υλικό κόσμο. Μας προτρέπει λοιπόν η Εκκλησία να φυλάξουμε να μην διαχυθεί ο νους μας διά των αισθήσεων στα υλικά πράγματα, αλλά να μείνει μέσα στο χώρο της καρδιάς, γιατί εκεί αργότερα κατά την Θεία Κοινωνία θα γνωρίσει τον Θεό. Και πάλι η Εκκλησία μας προτρέπει: «Άνω σχώμεν τας καρδίας». Τις καρδιές μας ας τις υψώσουμε μόνο στον Θεό. Και έτσι με καθαρή καρδιά και νου απαλαγμένο από περισπασμούς προς τα έξω, αμέσως μετά την Θεία Κοινωνία, ψάλλουμε: «Είδομεν το φως το αληθινό». Δηλ. είδαμε, διά του νου μέσα στην καρδιά μας, τον Θεό που είναι το αληθινό φως, όπως τον ομολογούμε και στο σύμβολο της πίστεως. Εμείς όσοι δεν βλέπουμε τον Θεό, είναι γιατί ο νους μας είναι διαχυμένος στα υλικά πράγματα και η καρδιά μας είναι γεμάτη επιθυμίες και πάθη προς αυτά. 

Επιτρέψτε μου να τελειώσω με έναν λόγο του αγίου Ιγναντίου του Θεοφόρου. Μια αρχαία παροιμία λέει: «Εκ του οράν το εράν». Δηλ. από αυτά που βλέπουμε δημιουργείται ο έρωτας. Και ο Φιλόστρατος, αρχαίος Έλληνας σοφιστής του 3ου και δευτέρου αιώνος π.Χ. λέει: «Ει γάρ εκ του οράν το εράν, τυφλοί οι μη ερώντες». Δηλ. εάν από αυτά που βλέπουμε δημιουργείται ο έρωτας, τότε αυτοί που δεν ερωτεύονται είναι τυφλοί. Ο άγιος Ιγνάντιος γνωρίζοντας τα προαναφερόμενα λέει: «Εάν οράν μη εράν και εάν εράν μη οράν». Δηλ. εάν βλέπεις μην ερωτεύεσαι, μην προσκολάσσαι σ’ αυτά που βλέπεις. Και εάν ερωτεύεσαι αυτά που βλέπεις τότε καλύτερα να μην βλέπεις. Ας προσευχηθούμε να αποκτήσουμε και εμείς θεόφρονα νου, ώστε να βλέπουμε μόνο προς τον Θεό και να προσκολώμεθα μόνο σ’Αυτόν. Α Μ Η Ν!!

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: Όταν ο νους είναι στον Θεό, τότε ο κόσμος λησμονείται εντελώς!

Διακόνημα - Ιερά Μητρόπολη Βεροίας 

Εικ. από εδώ (αφιέρωμα)

(από εκεί η αρχική φωτο)

Ο Κύριος είναι ελεήμων, αυτό το γνωρίζει η ψυχή μου, αλλά δεν μπορώ να το περιγράψω. Είναι υπερβολικά πράος και ταπεινός, και όταν Τον δει η ψυχή, τότε αλλάζει και γεμίζει από αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον και γίνεται και η ίδια πραεία και ταπεινή.
Όταν ο νους είναι όλος στον Θεό, τότε ο κόσμος λησμονείται εντελώς.
Όποιος αγαπάει τον Κύριο, σκέφτεται πάντα Εκείνον. Η θύμηση του Θεού γεννάει την προσευχή. Αν δεν θυμάσαι τον Κύριο, τότε και δεν θα προσεύχεσαι και χωρίς την προσευχή, δεν θα παραμείνει η ψυχή στην αγάπη του Θεού, γιατί η χάρη του Αγίου Πνεύματος έρχεται με την προσευχή.
Η προσευχή προφυλάσσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, γιατί ο νους, όταν προσεύχεσαι, είναι απασχολημένος με το Θεό και στέκεται με ταπεινό πνεύμα ενώπιον του Κυρίου, τον Οποίο γνωρίζει η ψυχή του προσευχομένου.

Άγιος Σιλουανός

Δείτε επίσης, αν θέλετε:

Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων
Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της...
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
Ζήσε πέρα από τα όρια!
Αυτογνωσία
Η εσωτερική ειρήνη

Ο νέος που καταράστηκε το Θεό
Ιερός Χρυσόστομος: «Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο, όχι δικαστήριο»
Η μοναξια της πολυκοσμίας
Σύντομος οδηγός πνευματικής βοήθειας 
Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία

Με το σκουλαρίκι στην εκκλησία

Πρόσκληση για μια επίσκεψη σε κάθε αδελφό μπλογκοναύτη, διερχόμενο ή ναυαγήσαντα:
 
Ο Χριστός με σκουλαρίκι σε εικόνα (και ο άγιος Γεώργιος)
Ο ΜΑΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ ΣΤΗΝ «ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ» ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ (εικ.)

 

Έλα όπως είσαι!

Αυτογνωσία

Ζήσε πέρα από τα όρια!

Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους

Ηθικισμός; Όχι ευχαριστώ!

Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου... 
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο... 
H παρεξηγημένη αγιότητα
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου 
 
Punks to Monks: Effects of the Last True Rebellion (Video)
False Black: Gothic Orthodox? 

Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...
Αντιεξουσιαστές και Μεγάλη Παρασκευή!...
«Αγάπη και φιλία δεν έμαθα στην Εκκλησία»!...
Εφηβεία και αναζήτηση του Θεού
Άναρχος Θεός και αναρχικός Χριστιανός

Άντε, πολλά είπαμε. Φτάνουν αυτά.
Καλώς ήρθατε! Σας ευχαριστώ που περάσατε. Με την ευχή του Χριστού μας, αδελφοί.

Μήνυση ομοφυλοφίλων κατά του Καλαβρύτων Αμβρόσιου - το σχόλιό μας...

Από το ιστολόγιο Left.gr αναδημοσιεύουμε την είδηση με ημερομηνία 16.11.17:

Σε δίκη ο Αμβρόσιος για κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος και δημόσια υποκίνηση βίας και μίσους

Ο εισαγγελέας έκανε δεκτή τη μήνυση εννιά ομοφυλόφιλων και παρέπεμψε τον μητροπολίτη σε δίκη, η οποία είναι προγραμματισμένη για τις 15 Μαρτίου 2018 στο Αίγιο.

  

Όταν τον Δεκέμβριο του 2015 ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος έγραφε έναν οχετό μίσους και προτροπής σε βία σε βάρος των ομοφυλόφιλων στο προσωπικό του ιστολόγιο μάλλον υπολόγιζε ότι θα τη σκαπούλαρε, όπως συνέβαινε μέχρι πρόσφατα στη χώρα μας, κάθε φορά που εκκλησιαστικοί λειτουργοί και πολιτικοί επιδίδονταν ατιμώρητοι σε ρητορική μίσους εναντίον συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων.
Όχι όμως αυτή τη φορά. Εννιά ομοφυλόφιλοι αποφάσισαν να δράσουν και στις 16 Ιανουαρίου 2016 κατέθεσαν μήνυση κατά του μητροπολίτη όχι μόνο για δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους με βάση το άρθρο 1 του νόμου 4285/2014 για την καταπολέμηση του ρατσισμού (ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος) αλλά και για κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος, σύμφωνα με το άρθρο 196 του Ποινικού Κώδικα, σύμφωνα με το οποίο «θρησκευτικός λειτουργός ο οποίος κατά την ενάσκηση των έργων του ή δημόσια και με την ιδιότητά του προκαλεί ή διεγείρει τους πολίτες σε εχθροπάθειακατά της πολιτειακής εξουσίας ή άλλων πολιτών τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών».
Ο εισαγγελέας έκανε δεκτή τη μήνυση και παρέπεμψε τον μητροπολίτη σε δίκη, η οποία είναι προγραμματισμένη για τις 15 Μαρτίου 2018 στο Αίγιο.  

Το ιστορικό της υπόθεσης
 
Η ρητορική μίσους και η υποκίνηση σε βία σε βάρος των ομοφυλόφιλων και άλλων κοινωνικών ομάδων δεν είναι κάτι καινούργιο στη χώρα μας. Με αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου για το σύμφωνο συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών τον χειμώνα του 2015, ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλές αισχρότητες σε βάρος των ομοφυλόφιλων.
Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος στις 4 Δεκεμβρίου 2015 δημοσίευσε σε προσωπικό ιστολόγιο που ίδιος διαχειρίζεται ένα άρθρο με τίτλο «ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΗΚΩΣΑΝ ΚΕΦΑΛΙ!- Ας μιλήσουμε έξω απ τα δόντια ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ!». Στο εν λόγω άρθρο, ο Μητροπολίτης καταφέρθηκε με απίστευτους χαρακτηρισμούς ενάντια στους ομοφυλόφιλους, προτρέποντας την υπόλοιπη «υγιή» κοινωνία στην άμεση, σκληρή και έμπρακτη αποδοκιμασία τους.
Κάλεσε ευθέως το αναγνωστικό κοινό να εναντιωθεί βιαίως στα άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό:  

«Μην τους πλησιάζετε! Μην τους ακούτε! Μην τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι κολασμένοι της κοινωνίας! Δεν μπορούν κάποιοι ξεφτιλισμένοι να υπερασπίζονται δημοσίως τα πάθη της ψυχής τους!».  

Συνέχισε τις βαρύτατα προσβλητικές και μισαλλόδοξες απόψεις του για τους ομοφυλόφιλους με αποκορύφωμα τα εξής: 

«Ε λοιπόν αυτούς τους ξεφτιλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή! Δυστυχώς αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους, που ζουν στα τρελλοκομεία!»

Χωρίς καμία απολύτως περιστροφή, ο Μητροπολίτης ολοκλήρωσε το προκλητικό και καθ’ όλα προσβλητικό παραληρηματικό δημοσίευμα, παροτρύνοντας εκ νέου τους αναγνώστες να δράσουν εναντίον των ομοφυλόφιλων με τις ακόλουθες φράσεις: «Μη διστάζετε, λοιπόν! Όταν και όπου τους συναντάτε, φτύστε τους! Μην τους αφήνετε να σηκώνουν κεφάλι! Είναι επικίνδυνοι!».
Ο μηνυόμενος άλλωστε χρησιμοποίησε ακόμα και απόσπασμα από εκκλησιαστικό ψαλμό, στον οποίο αποδίδει τελείως διαφορετικό περιεχόμενο, για να φανατίσει ακόμα περισσότερο τους αναγνώστες του, να άρει τυχόν ενδοιασμούς τους και να τους προτρέψει ακόμα πιο αποτελεσματικά στη διάχυση του μίσους σε βάρος των ομόφυλων προσώπων και ζευγαριών και στη βία σε βάρος τους μέχρι την οριστική «εξάλειψή» τους από προσώπου γης.

mkka.jpg

 

Γιατί τα λόγια του μητροπολίτη είναι κήρυγμα μίσους;

Οι ανωτέρω χαρακτηρισμοί του μηνυόμενου συνιστούν κήρυγμα μίσους και φανατισμού, το οποίο έχει σκοπό να καλλιεργήσει, να οξύνει και να διαχύσει το μίσος και τις διακρίσεις σε βάρος μιας κατηγορίας προσώπων. Οι αναγνώστες του μηνυόμενου καλούνται και προτρέπονται να φτύνουν και να προπηλακίζουν αυτά τα πρόσωπα μόλις τα αναγνωρίζουν.
Ο λόγος του μηνυομένου συνιστά δημόσια, ανοιχτή πρόσκληση σε «λιντσάρισμα» σε βάρος μας. Ο λόγος αυτός μας αρνείται την ανθρώπινη υπόσταση, την ανθρώπινη ιδιότητα, προσβάλλοντας τον σκληρό πυρήνα της αξιοπρέπειας του προσώπου, όπως αυτός κατοχυρώνεται στο άρ. 2 του Συντάγματος.
Μάλιστα, ο μηνυόμενος εκμεταλλεύεται τη θέση του ως δημόσιου λειτουργού και δη θρησκευτικού λειτουργού, προσδίδοντας στον λόγο του χαρακτήρα κηρύγματος και καλεί τους πιστούς σε δράση βίαιη, απαξιωτική και βάναυση προς τα ομόφυλα πρόσωπα και ζευγάρια.

Μα δεν δικαιούται να έχει γνώμη με βάση την ελευθερία του λόγου;

Όχι! Τα σχόλια του μητροπολίτη δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να δικαιολογηθούν με βάση την ελευθερία της έκφρασης. Η παρότρυνση στην τέλεση αδικημάτων και τον εξευτελισμό άλλων δεν νοείται να καλύπτεται από την ελευθερία της έκφρασης, η οποία, όπως όλες οι ελευθερίες, υπόκειται σε περιορισμούς.
Το άρθρο 1 Ν. 4285/2014 δεν στοχεύει σε μια ειδικότερη περίπτωση προστασίας της τιμής ενός προσώπου ή μιας ομάδας, αλλά επιδιώκει τη μετάθεση προς τα εμπρός της ποινικής προστασίας ατομικών εννόμων αγαθών (της ζωής, της υγείας, της σωματικής ακεραιότητας αλλά και της αξιοπρέπειας) των μελών ευαίσθητων πληθυσμιακών ομάδων. Οι ποινικές διατάξεις περί διακρίσεων προστατεύουν μαζικά έννομα αγαθά σε ένα απώτερο προ-στάδιο της προσβολής τους. Με πιο απλά, ο αντιρατσιστικός νόμος λειτουργεί προληπτικά για να προστατέψει ομάδες που κινδυνεύουν περισσότερο λόγω αρνητικών κοινωνικών στερεοτυπικών αντιλήψεων.
Γι’ αυτό άλλωστε συνιστά έγκλημα διακινδύνευσης, δηλαδή δεν χρειάζεται εν προκειμένω να επέλθει το επιδιωκόμενο από τον μηνυόμενο αποτέλεσμα: η ποινική μας προστασία ξεκινάει, και οφείλει να ξεκινήσει, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να μας δείρει ή να μας φτύσει κατά τις προτροπές του μηνυόμενου. Ο γράφων δεν τιμωρείται για το αποτέλεσμα του λόγου που εκφέρει (γι’ αυτό τιμωρείται απλώς βαρύτερα) αλλά για τη δυνατότητα που έχει ο λόγος του να προκαλέσει συγκεκριμένο αποτέλεσμα, ασχέτως του εάν αυτό επέλθει.
Μάλιστα, λόγω της ιδιότητάς του ως θρησκευτικού λειτουργού, ο οποίος περιβάλλεται, ιδίως στα μάτια των πιστών, από ένα υψηλό status με χαρακτηριστικά «αυθεντίας», ο λόγος του αποκτά, αντικειμενικά, πολύ μεγαλύτερη δύναμη, πειθώ και αποτελεσματικότητα, με τρόπο που να θέτει σε ακόμα μεγαλύτερη διακινδύνευση τα έννομα αγαθά μας.
Οι εννέα πολίτες που μήνυσαν τον μητροπολίτη Αμβρόσιο είναι οι εξής:

• Λύο Καλοβυρνάς
• Αλκιβιάδης Δελαντώνης
• Μενέλας Σιαφάκας
• Άλκης Ιωαννίδης
• Michael Huber
• Πέτρος Σαπουντζάκης
• Γιάννης Παπαγιαννόπουλος
• Νίκος Σοφιανός
• Βασίλης Θανόπουλος

Να τονιστεί η σημαντικότατη συμβολή και βοήθεια από τη δικηγόρο Κλειώ Παπαπαντολέων, που ανέλαβε την υπόθεση αμισθί για να προασπίσει το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα που παραβιάζει ο λόγος του μητροπολίτη.
(πηγή: Λύο Καλοβυρνάς/10percent.gr)

"N": Αυτή είναι η είδηση, όπως την αναδημοσιεύουμε από την πηγή. Από την ασήμαντη μπλογκονησία, όπου ναυαγήσαμε εδώ και μερικά χρόνια (δόξα τω Θεώ), έχουμε να καταθέσουμε, με πόνο καρδιάς, το παρακάτω σχόλιο:

Σε προηγούμενες περιπτώσεις ανάλογων μηνύσεων τηρήσαμε στάση συμπαράστασης προς τους μηνυόμενους: 

Η μήνυση κατά του Πειραιώς Σεραφείμ & τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων

Μήνυση σε θεολόγο για διανομή "ομοφοβικού φυλλαδίου" σε σχολείο!...

Αυτή τη φορά δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων θεωρούμε ταπεινά ότι εκφράστηκε με τρόπο απαράδεκτο για χριστιανό (και μάλιστα ιεράρχη) και η ενέργεια των μηνυτών είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Την καρδιά του δεν την ξέρουμε, αλλά οι δηλώσεις του πράγματι φαίνεται να εκφράζουν μίσος. Αλλά η Ορθοδοξία δεν μισεί, ούτε δικάζει. Αγωνίζεται για τη σωτηρία κάθε αμαρτωλού, πονάει γι' αυτόν, δεν τον πολεμάει ως πρόσωπο, προσπαθεί να τον συγκρατήσει από το κατρακύλισμα, να τον βοηθήσει και να τον σώσει με αγάπη και - ναι - με σεβασμό.

Αυτό το τόνιζε πολλές φορές και ο ιερός Χρυσόστομος, αλλά το επισήμαινε και ο μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος, για να αναφέρουμε δύο από τους πιο θυελλώδεις και αυστηρούς - αλλά, κατά τη γνώμη μας, και σοβαρούς - ορθόδοξους αρχιερείς κήρυκες του θείου λόγου.

Τα παραπάνω τα καταθέτουμε με κάθε ειλικρίνεια προς όλους τους αδελφούς μπλογκοναύτες που περνούν από τη μολογκονησίδα μας και ελπίζουμε να καταλαβαίνουν. Στο παρελθόν έχουμε αντιμετωπίσει αρκετές φορές ένα υπερβάλλοντα ζήλο ορισμένων χριστιανών, που φαίνεται να ξεχνούν ότι ο αμαρτωλός αδελφός μας (ή μάλλον ο συναμαρτωλός αδελφός μας, γιατί κι εμείς είμαστε αμαρτωλοί) είναι πάσχων, όχι ένοχος. Ακόμη κι όταν είναι και ένοχοςν, είναι και πάσχων και πρέπει να ατιμετωπιστεί ανάλογα.

Νομίζω ότι δε χρειάζονται περισσότερα. Ο Θεός ας φωτίζει και ας καθοδηγεί όλες τις πλευρές προς το φως και τη σωτηρία τους. 

Προσθήκη στις 27.11.2017: Αυτές τις μέρες ο π. Αμβρόσιος ανακοίνωσε στην εκκλησία την επικείμενη παραίτησή του. Η πράξη του αυτή δεν ξέρουμε με βεβαιότητα αν συνδέεται με τη μήνυση, αλλά θεωρούμε ότι θέτει ένα συν στην όλη ιστορία. Ευχόμαστε να υπάρξει συγχώρηση εκατέρωθεν.
Αμήν.

Τα Εισόδια της Θεοτόκου - προετοιμασία για μεγάλα πράγματα (πώς να μιλήσουμε στα παιδιά για τον πνευματικό αγώνα)

Η Παναγία - Προετοιμασία για τα μεγάλα πράγματα

 

 

Αντέχουμε

 

Στόχος: Τα παιδιά :

• να συνειδητοποιήσουν ότι για να πετύχουν στον πνευματικό αγώνα χρειάζεται καθημερινός αγώνας (προσευχή, νηστεία, μυστηριακή ζωή κλπ).

• να δουν την Παναγία σαν πρότυπο και βοήθεια στον πνευματικό τους αγώνα.

Ανάπτυξη:

• Πείτε μου ένα γεγονός, μια είδηση, μια ανακάλυψη που πιστεύετε ότι είναι πολύ σημαντική ή που σας έκανε να πείτε Φοβερό!’.

- Πάτησε ο άνθρωπος στο φεγγάρι/ Το πείραμα Cern/ Κέρδισε το κύπελλο ο Ολυμπιακός…

• Όλα αυτά που είπατε είναι όντως εκπληκτικά. Κανένα από αυτά όμως δεν έγινε έτσι τυχαία, έτσι ξαφνικά. Όλα είχανε από πίσω τους πολλά χρόνια προετοιμασίας, σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης. Χιλιάδες ώρες μέσα σε εργαστήρια, ατέλειωτα χιλιόμετρα τρεξίματος και προπόνησης βρέξει – χιονίσει. Κάθε μεγάλο πράγμα, λοιπόν, χρειάζεται προετοιμασία, κόπο επιμονή και υπομονή.

Μια τέτοια προετοιμασία ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια στο Ναό της Ιερουσαλήμ. Αυτή όμως δεν ήταν σαν τις άλλες προσπάθειες. Δεν οδήγησε σε ρεκόρ, ούτε σε επίδειξη δύναμης ή γνώσης. Ήταν μια προετοιμασία που οδήγησε στο να αλλάξει όλος ο κόσμος για πάντα. Τίποτε δεν έμεινε ανεπηρέαστο. Ήταν σαν να έγινε μια τεράστια πυρηνική έκρηξη στην καρδιά του σύμπαντος: Μια νεαρή κοπέλα θα γεννούσε το Θεό !

• Την προετοιμασία της Παναγίας γιορτάζουμε σήμερα στην Εκκλησία μας με τα Εισόδια της Θεοτόκου. Η Παναγία, παιδί ακόμα, μπαίνει με τους γονείς της στο Ναό των Ιεροσολύμων, όπως ήτανε έθιμο την εποχή εκείνη. Αυτή όμως η είσοδος είναι μια συμβολική κίνηση: Η Παναγία γίνεται η ίδια ο Ναός όπου θα κατοικήσει σαν έμβρυο ο ίδιος ο Θεός. Γι’ αυτό υπάρχει η παράδοση ότι έμεινε η Παρθένος στα Άγια των Αγίων (στο ιερότερο μέρος του Ναού). Δεν υπήρχε στον κόσμο ιερότερο μέρος από τα Άγια των Αγίων. Δεν υπάρχει στον κόσμο ιερότερο και αγιότερο πρόσωπο από την Παναγία.

• Για τα μεγάλα πράγματα χρειάζεται προετοιμασία. Για να κερδίσεις τον Παράδεισο χρειάζεται προετοιμασία. Για να προοδεύσεις πνευματικά χρειάζεται προετοιμασία.

• Αυτές τις μέρες έχει ήδη αρχίσει ένας πνευματικός αγώνας. Η νηστεία των Χριστουγέννων. Έβλεπα κάτι διαφημίσεις που λέγανε: «Ετοιμάσου για τα Χριστούγεννα! Αγόρασε από τώρα τα δώρα των αγαπημένων σου και κέρδισε λεφτά!» ή κάποιες άλλες: « Η καλύτερη δίαιτα για να λάμπετε μέχρι τα Χριστούγεννα!», «Ανακαλύψτε τη μαγεία των Χριστουγέννων στη Ντίσνεΰλαντ! Κλείστε τώρα εισιτήρια.»

Σου λέει όμως η εκκλησία: Θες να ζήσεις τα Χριστούγεννα; Νήστεψε! Προσευχήσου! Εξομολογήσου! Θα μου πείτε «Πάααλι; Μετά από λίγο θα μου ξαναλέει: Νήστεψε για το Πάσχα, προσευχήσου για την Πεντηκοστή κλπ. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια! Τι έχετε να πείτε πάνω σ’ αυτό;

Ο πνευματικός αγώνας είναι σαν το Μαραθώνιο. Τρέχεις σιγά, αλλά σταθερά, συνέχεια. Δεν είναι σπριντ που τα δίνεις όλα για μερικά δευτερόλεπτα και τερμάτισες. Γι’ αυτό πρέπει να ασκούμαστε σιγά – σιγά αλλά σταθερά. Με ασκήσεις καθημερινές, συνεχείς. Κάθε χρόνο. Ξεκινάς με τη νηστεία. Βάζεις και τον εκκλησιασμό… Και την προσευχή το βράδυ… Και το να διαβάσεις ένα βίο Αγίου… Κάθε μέρα. Κάθε χρόνο. Έτσι προετοιμάζεσαι για τα μεγάλα πράγματα. Έτσι μοιάζεις στην Παναγία.

 

Ζωγραφιά για χρωμάτισμα

 

Η Παναγία δεν γεννήθηκε τέλεια. Αντίθετα με τους Καθολικούς που πιστεύουν ότι η Παναγία γεννήθηκε χωρίς προπατορικό αμάρτημα, η εκκλησία μας διδάσκει ότι η Παναγία γεννήθηκε όπως όλοι οι άνθρωποι. Σαν κι εμένα και σαν κι εσένα. Ο πνευματικός της αγώνας όμως και η πνευματική ωριμότητα την έκαναν να εξυψωθεί πάνω από όλους τους ανθρώπους και να γίνει μοναδικά Αγία, πάνω και περισσότερο από όλους Αγία (Παν -Αγία). Η δε τελείωση της και ο εξαγνισμός της κορυφώθηκε με τον Ευαγγελισμό, όταν δηλαδή ήρθε το Άγιο Πνεύμα μέσα της.

Και ακριβώς επειδή ήταν άνθρωπος και ξέρει τα προβλήματα και τις δυσκολίες μας είναι το μεγαλύτερο «μέσο» που έχουμε στον ουρανό. Ακούει τις προσευχές όλων μας και πρεσβεύει, μεσιτεύει για μας. Μακάρι, λοιπόν, η Παναγία να προστατεύει και να δυναμώνει όλους μας στον πνευματικό μας Μαραθώνιο.

Μάθημα κατηχητικού σχολείου από την Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής από εδώ, όπου και αφιερώματα για την Παναγία.



Δείτε την ανάλυση για μικρά παιδιά, με αποσπάσματα από το Θεοτοκάριο των εκδόσεων Χρυσοπηγή, εδώ.

 

"Ν": Επίσης:  

Τα Εισόδια της Θεοτόκου στην Αγία Γραφή  

Η Παναγία στα Άγια των Αγίων

Οι γιορτές της Παναγίας μέσα στο έτος   

Σύντομη βιογραφία της Παναγίας

Ο καθρέφτης και η Παναγία...
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες 

Για τα Χριστούγεννα: Ζεις τη μελαγχολία των γιορτών; Έλα μαζί μας!!

 

Το http://www.katixitiko.gr παρουσιάζει τη ραδιοφωνική εκπομπή αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου. Μια ιστορία για μικρούς και μεγάλους και ένα τραγούδι με τα ονόματα της Παναγίας.

 

π. Δανιήλ Συσόεφ: ο ιερέας που αγάπησε τους μουσουλμάνους περισσότερο από τη ζωή του (και πέθανε γι' αυτούς) !

 

«Οι χριστιανοί είναι πλάσματα άλλης φύσεως. 

Υπάρχει ο Homo Sapiens και o Homo Christian». 

Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Αέναη επΑνάσταση

Ασφαλώς κανείς δυτικός άνθρωπος δεν αγάπησε τους μουσουλμάνους όσο ο Ρώσος ορθόδοξος ιερέας π. Δανιήλ Συσόεφ. Τους αγάπησε τόσο, ώστε αφοσιώθηκε σ’ ένα τιτάνιο ιεραποστολικό έργο, για να γνωρίσουν τον Ιησού Χριστό όσο το δυνατόν περισσότεροι, όχι μόνο μουσουλμάνοι, αλλά και ακραίοι Ρώσοι νεοπαγανιστές, υπερεθνικιστές, προτεστάντες κ.λ.π.

Πίστευε ακράδαντα πως, εκεί όπου βρίσκονται, είναι παγιδευμένοι και καταστρέφονται. Διακήρυττε πως, αν δεν μεταφέρουμε το λόγο του Χριστού στους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε άλλες θρησκείες και δόγματα, θα είμαστε άσπλαχνοι και ρατσιστές. Το μόνο κίνητρό του ήταν η ανιδιοτελής αγάπη.

• Η προσπάθειά του αυτή απέφερε πολλούς καρπούς, δεκάδες μουσουλμάνοι και προτεστάντες τον αγάπησαν, όμως άλλοι τον μίσησαν. Μετά από πολλές απειλές, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία, στη Μόσχα, στις 19 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 34 ετών.

Η απόδοση τιμής στο θάνατό του είναι αφορμή για κήρυγμα αγάπης, όχι μίσους, γιατί εκείνος κινήθηκε μόνον από αγάπη, χωρίς κανενός είδους ρατσιστικό ή ιμπεριαλιστικό συναίσθημα.
Ένας αγαπημένος άγιος ιεραπόστολος (όπως και για πολλούς άλλους, τουλάχιστον στο εξωτερικό - φυσικά δεν έχει ανακηρυχθεί άγιος ακόμη) και πιστεύω ότι δίνει πολλά μηνύματα και ευχόμεθα και στην αγιοκατάταξή του.

Ο νεομάρτυρας ιεραπόστολος π. Δανιήλ Συσόεφ 

 († 19 Νοε 2009) και η σημασία του μαρτυρίου του 

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Μετά από χρόνια, η ιστορία του ίσως μοιάζει με παραμύθι. Ένα παλικάρι γεμάτο αγάπη, που δε φοβόταν να μιλάει στους άλλους για το Χριστό, αν και είχε δεχτεί πολλές απειλές και η δολοφονία του ήταν αναμενόμενη. Όμως προχωρούσε μπροστά, μεταδίδοντας σε Ρώσους νεοπαγανιστές, μουσουλμάνους, εθνικιστές, προτεστάντες και άλλες ομάδες την αλήθεια της Ορθοδοξίας, αφού πίστευε πως «αν δεν κηρύξουμε σ’ αυτούς το λόγο της σωτηρίας, θα είμαστε άσπλαχνοι». Αυτό το παλικάρι ήταν ένας ορθόδοξος ιερέας – και, από τις 19 Νοεμβρίου 2009, ένας νεομάρτυρας.

Είναι σίγουρο πως κάποιοι θα τον θεωρήσουν φανατικό και δε θα καταλάβουν την αγωνία του για το συνάνθρωπο, που προερχόταν από την ειλικρινή αγάπη, η οποία «ου ζητεί τα εαυτής» (=δεν επιδιώκει το συμφέρον της –αλλά, εννοείται, το συμφέρον του συνανθρώπου).

Σήμερα είναι της μόδας η ιδέα ότι όλες οι θρησκείες είναι εξίσου καλές, εξίσου «αληθινές» ή εξίσου απατηλές, ανάλογα με τις φιλοσοφικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις του καθενός. Οι χριστιανοί κατηγορούμαστε ότι φοράμε παρωπίδες, αλλά δεν είναι έτσι, γιατί οι αληθινοί χριστιανοί υπηρετούν με αγάπη το συνάνθρωπο και σέβονται την ελευθερία του, ακόμη κι όταν ασκούν ιεραποστολή, γι’ αυτό και η ορθόδοξη ιεραποστολή δεν ασκείται (δεν επιτρέπεται να ασκείται) ποτέ με τη βία ή με την απάτη.

• Ευχόμαστε η θυσία του π. Δανιήλ να βοηθήσει κάποιους να δουν τα πράγματα πιο ανοιχτόμυαλα.

Όπως τις δεκαετίες του 1970 και '80 προκάλεσε τεράστια εντύπωση στον ορθόδοξο κόσμο ο π. Σεραφείμ Ρόουζ στις ΗΠΑ, ο οποίος συγκλόνισε με τη ζωή του, τις πνευματικές του αναζητήσεις και τον πρόωρο θάνατό του († 2 Σεπτ. 1982), έτσι και σήμερα προκαλεί ανάλογη εντύπωση η ζωή και ο πρόωρος θάνατος του π. Δανιήλ Συσόεφ. Ό,τι ήταν τότε ο π. Σεραφείμ από την Αμερική, είναι τώρα, τηρουμένων των αναλογιών, ο π. Δανιήλ από τη Ρωσία.

Η εποχή μας δεν είναι πνευματικά ξηρή. Και σήμερα ακόμη, σ’ αυτό τον κόσμο που μοιάζει περισσότερο με καζάνι που κοχλάζει (και πότε δεν ήταν έτσι βέβαια; αλλά σήμερα υποτίθεται ότι είμαστε προοδευμένοι και ότι έχουμε ξεφύγει από την αγριότητα και τον πρωτογονισμό), και σήμερα λοιπόν ακόμη αναδεικνύονται ορθόδοξοι χριστιανοί άγιοι. Αυτοί οι άγιοι είναι και μοναχοί (όπως οι μεγάλοι γέροντες της εποχής μας) και κοσμικοί, και ιερείς και λαϊκοί.

Επίσης έχουμε αρκετούς σημαντικούς ιεραποστόλους, σε πάρα πολλές χώρες, ιδίως του τρίτου κόσμου, οι οποίοι μεταδίδουν με αυταπάρνηση το μήνυμα του Ευαγγελίου σε χιλιάδες ανθρώπους, υπό συνθήκες τρομερά αντίξοες και επικίνδυνες, αλλά και αγωνίζονται για τη βελτίωση της δύσκολης ζωής των λαών του τρίτου κόσμου. Πολλοί από αυτούς τους ιεραποστόλους – ίσως οι περισσότεροι – είναι Έλληνες, αλλά υπάρχουν και ντόπιοι, όπως ο π. Ανδρέας Ζιρόν στη Γουατεμάλα († 16 Φεβρουαρίου 2014), ο π. Αθανάσιος Μανάλου στην Ινδονησία († Χριστούγεννα 2013), ο π. Ιωάννης Τανβήρ στο Πακιστάν, πλήθος Αφρικανών ιερέων στην Αφρική, ο π. Πήτερ Γκίλκουιστ κ.ά. στις ΗΠΑ κ.π.ά. Κάποιοι μάλιστα πρωτοπόροι ιεραπόστολοι του καιρού μας μάλλον είναι και άγιοι ιεραπόστολοι.
Υπάρχουν επίσης στις πόλεις και τα χωριά μας πολλοί καλοί κληρικοί, οι οποίοι αγωνίζονται και για να ταΐσουν τους πεινασμένους και να ανακουφίσουν τους πονεμένους, αλλά και για να διδάξουν και να καθοδηγήσουν τους πνευματικά πεινασμένους και πονεμένους, βοηθώντας τους να πλησιάσουν τον ουράνιο άρτο, το Γιατρό των ψυχών, τον Ιησού Χριστό.

• Τέλος, σήμερα, ευτυχώς ή δυστυχώς, έχουμε και πολλούς μάρτυρες. Οι περισσότεροι είναι χριστιανοί που ζούσαν στις περιοχές, όπου μαίνεται ο πόλεμος με τους τζιχαντιστές, και πεθαίνουν για τη χριστιανική τους πίστη επειδή επιτίθενται εκεί οι βάρβαροι και φανατικοί πολεμιστές του Ισλάμ. Πολλοί πεθαίνουν επίσης επειδή μεταστράφηκαν από το Ισλάμ (τη θρησκεία των μουσουλμάνων) στο χριστιανισμό. Δεν είναι μόνον ορθόδοξοι, αλλά και κόπτες και προτεστάντες. Αλλά και ορθόδοξοι.

Η περίπτωση του π. Δανιήλ Συσόεφ έχει την ιδιαιτερότητα ότι συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία. Είναι και μεγάλος ιεραπόστολος και εξαίρετος κληρικός (έγγαμος και πατέρας τριών κοριτσιών) και μάρτυρας και, κατά πολλούς, ένας σύγχρονος άγιος. Και το ότι ήταν άνθρωπος που έζησε και έδρασε σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη, τον κάνει πιο «δικό μας», πιο όμοιο με εμάς, και η περίπτωσή του μας αφορά (και μας ταρακουνά, πρέπει να μας ταρακουνήσει) μάλλον περισσότερο από τις περιπτώσεις των αδελφών μας ιεραποστόλων που ξενιτεύτηκαν και έδρασαν ή δρουν σε μακρινές και τριτοκοσμικές χώρες.

Ο π. Δανιήλ γεννήθηκε το 1974. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και δάσκαλος και η μητέρα του δασκάλα. Τον μεγάλωσαν με αγάπη και πίστη στο Χριστό. Από μικρός ήταν κοντά στην Εκκλησία. Εργάστηκε μάλιστα εθελοντικά, σε εφηβική ηλικία, για την ανακατασκευή του ιστορικού μοναστηριού της Όπτινα, ενός από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα της Ορθοδοξίας, όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά σε όλο τον κόσμο. Συνεπώς, είχε κάποια επαφή με τη μεγάλη πνευματική παράδοση των Ρώσων αγίων και γερόντων.

Αν ποτέ έχασε την πίστη του ή είχε αμφιβολίες που μπορεί να τον συντάραξαν όταν ήταν έφηβος π.χ., δεν το ξέρουμε. Πάντως απ’ όποιες αναζητήσεις κι αν πέρασε ή δεν πέρασε, ως ενήλικας ήταν γεμάτος αγάπη για το Χριστό και τους συνανθρώπους του, για όλο τον κόσμο.

Μεγαλώνοντας σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο της Μόσχας και κατόπιν στη Θεολογική Σχολή, από την οποία αποφοίτησε το 2001.

Παντρεύτηκε σε ηλικία 21 ετών την Ιουλία Μιχαΐλοβνα Μπρίκινα, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες, την Ιουστίνα, τη Δωροθέα και την Αγγελίνα. Η Δωροθέα, η δεύτερη, ήταν 8 χρονών όταν σκοτώθηκε ο πατέρας της. Σήμερα οι κόρες του είναι 21 και 15 ετών, ενώ η μικρότερη δεν ξέρω τι ηλικία έχει.

• Το 1996, σε ηλικία 22 ετών και ενώ είχε χειροτονηθεί διάκονος, η Εκκλησία της Ρωσίας ανέθεσε στον π. Δανιήλ να συζητά με ανθρώπους μπλεγμένους σε αιρετικές ομάδες και παραθρησκευτικές σέχτες. Γράφει ο βιογράφος του Χαράλαμπος Άνδραλης: «Η ιεραποστολική φλόγα έκαιγε ακατάπαυστα στην καρδιά του π. Δανιήλ. Στεναχωριόταν πολύ, όταν έβλεπε ανθρώπους που δεν πίστευαν στο Θεό και ζούσαν μέσα σ’ ένα ψέμα. Τους θεωρούσε κι αυτούς παιδιά του Θεού και έκανε πολλές προσπάθειες για να τους μεταπείσει και να τους φέρει στην αληθινή πίστη».

Όταν αργότερα έγινε ιερέας και καθώς περνούσαν τα χρόνια, η ιεραποστολική του δράση έγινε πιο έντονη. Άρχισε να συζητάει με όλους. Να τονίζει ότι η Ορθοδοξία είναι ο δρόμος της σωτηρίας και να προσεγγίζει προτεστάντες, μάρτυρες του Ιεχωβά, ειδωλολάτρες (από εκείνους που αναβίωναν τη λατρεία των αρχαίων ρωσικών θεών), ακραίους εθνικιστές, νεοναζί, ακραίους αθεϊστές σταλινικής νοοτροπίας, και τελικά μουσουλμάνους, αν και αρχικά το Ισλάμ ήταν η θρησκεία που τον ενδιέφερε λιγότερο απ’ όλες – όμως τελικά ασχολήθηκε με αυτήν και έδωσε τη ζωή του για να μεταφέρει στους πιστούς του Ισλάμ την αλήθεια του Χριστού.

Έγραψε πολλά άρθρα και μερικά βιβλία, παρουσιάστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές, έκανε ομιλίες, δημιούργησε ιστολόγιο στο Διαδίκτυο και κανάλι με βίντεο στο YouTube, αλλά συμμετείχε και σε ανοιχτές συζητήσεις με ανθρώπους εκτός Εκκλησίας, όπως ειδωλολάτρες, μουσουλμάνους και προτεστάντες. Στους προτεστάντες πήγαινε και μόνος του, αλλά στις δημόσιες συζητήσεις, πολλές φορές (αν όχι πάντα) πήγαινε προσκαλεσμένος, δεν προκαλούσε ο ίδιος στη συζήτηση. Θεωρούσε όμως ότι έπρεπε να πάει παντού, ακόμη και με κίνδυνο της ζωής του. Σε μία από τις συζητήσεις του με μουσουλμάνους, ένας από τους διοργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος χριστιανός. Πεποίθησή του, αλλά και αιτία της ιεραποστολικής του αγωνίας ήταν: «Μόνο στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό ο άνθρωπος πλησιάζει τόσο πολύ τη Θεϊκή ζωή, που βλέπει τη μυστηριώδη φλόγα της τριαδικής αγάπης».

Κάποια στιγμή πήγε στην επαρχία του Κιργιστάν και κήρυξε σε συνάξεις προτεσταντών με μεγάλη επιτυχία, αφού ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι. Τόση ήταν η επιτυχία του, που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόταν εκεί ο π. Δανιήλ.

• Η δράση του αυτή είχε ως αποτέλεσμα να προσέλθουν στην Ορθοδοξία περίπου 80 μουσουλμάνοι και 500 προτεστάντες, καθώς και άνθρωποι που είχαν εμπλακεί με τον αποκρυφισμό, τη μαγεία, την ειδωλολατρία κ.τ.λ. Εκτός αυτού, βοηθούσε ανθρώπους όχι μόνο στην περιοχή του, αλλά συγκεντρώνοντας και στέλνοντας οικονομική βοήθεια και σε όλο τον κόσμο: στην Ινδονησία, στη Ζιμπάμπουε κ.λ.π., ενώ είχε ταξιδέψει στα Σκόπια για να μιλήσει με σχισματικούς εθνικιστές χριστιανούς, είχε φιλοξενήσει στη Ρωσία ορθόδοξους από την Ταϊλάνδη, την Κίνα και την Ινδία και έψαχνε ευκαιρία να μιλήσει με ρωμαιοκαθολικούς από τη Δυτική Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.

Ο π. Δανιήλ συνομιλεί με μουσουλμάνους [μάλλον]

Επειδή ήταν κατά το ήμισυ Τάταρος (φυλή στη Ρωσία, κατά βάσιν μουσουλμανική, η οποία στο παρελθόν είχε κατακτήσει τη Ρωσία όπως εμάς εδώ οι Τούρκοι), ο π. Δανιήλ είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με τους Τάταρους και πολλούς είχε φέρει στην Ορθοδοξία. Πίστευε και δίδασκε ότι η Ορθοδοξία είναι μια πίστη για όλους τους ανθρώπους, μια πίστη που ενώνει όλους τους ανθρώπους και ότι αν δεν τη μεταδώσουμε, με αγάπη και τιμιότητα, σε όλους τους ανθρώπους, είμαστε απάνθρωποι.

Σε κάποια συνέντευξη, τονίζει ότι, αν πεις σε ένα νέο να πιστέψει (αληθινά βέβαια) στο Χριστό, ουσιαστικά του λες να πάει κόντρα στην κοινωνία και μάλλον και στην ίδια την παρέα του. Και λέει:

• «Είναι δύσκολο για έναν νέο να πάει κόντρα στην παρέα του, να γίνει το μαύρο πρόβατο. Το ουσιώδες είναι να έχει θάρρος. Όταν ήμουν εγώ νέος θεωρούσαμε ότι σου ανεβάζει το πρεστίζ το να είσαι διαφορετικός από τους άλλους. Πιστεύω ότι πρέπει να επιστρέψουμε σ’ αυτήν την παράδοση. Το μαύρο πρόβατο είναι ένα ευγενές ζώο, από καλή ράτσα. Ένας αληθινός χριστιανός πρέπει να το θυμάται αυτό. Αν δεν έχει τη δύναμη, να ζητάει τη βοήθεια του Θεού. Ένας νεαρός ιεραπόστολος θα πρέπει να ετοιμαστεί: τα λόγια του θα προκαλέσουν σκάνδαλο και αγανάκτηση. Αλλά δεν πρέπει να φοβάται. Η αποστολή μας έγκειται στο να λέμε πράγματα δυσάρεστα».

Στην ίδια συνέντευξη έφερε ως παράδειγμα μια κοπέλα, που μεταστράφηκε από το Ισλάμ στον αποκρυφισμό και τελικά στην Ορθοδοξία. Οι μουσουλμάνοι γονείς της την πολέμησαν εξουθενωτικά, την καταράστηκαν, της πέταξαν τις εικόνες (πάντως δεν τη σκότωσαν, ενώ έχουμε και παρόμοιες περιπτώσεις αλλού), κι όμως αυτή έμεινε σταθερή και τελικά έγινε και βοηθός και συνεργάτης του π. Δανιήλ στην εκκλησία. Εδώ αντίσταση στο κατεστημένο θεωρείται το να μην πηγαίνουμε στην Εκκλησία. Όμως στην πραγματικότητα αντίσταση είναι να πηγαίνουμε στην Εκκλησία και να ζούμε χριστιανικά, με αγάπη και συγχώρεση για όλο τον κόσμο (και για τους ξένους και τους μετανάστες, και για τους βιαστές και τους παιδεραστές – όχι βέβαια να αγαπάμε τις εγκληματικές πράξεις, αλλά τους ανθρώπους που έχουν πέσει θύματα του σατανά και κατέληξαν εγκληματίες). Αυτό ήταν και είναι πάντα ενάντιο στην κοινωνία, ακόμη και στους υποτιθέμενους πιστούς χριστιανούς.

Και λέει ο π. Δανιήλ:
«Εμείς οι χριστιανοί είμαστε τρομοκράτες, είμαστε μέλη μιας επαναστατικής ομάδας, που μάχεται τον άρχοντα του αιώνος τούτου, τον διάβολο. Οι εκκλησίες είναι οι ενδιάμεσοι σταθμοί. Εκεί δεχόμαστε πληροφορίες από την κυβέρνηση μας [σ.σ.: δηλαδή το Χριστό]: κωδικούς (Καινή Διαθήκη), ενισχύσεις (Θ. Ευχαριστία) και στήριξη από την κοινότητα. Κατέχουμε πολλές τεχνικές για να κάνουμε τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τούτου».

«Συχνά αυτοί που δεν συμμετέχουν στις ακολουθίες της εκκλησίας βαριούνται εύκολα. Αυτοί που νομίζουν ότι κοιμώμενοι την Κυριακή αναπληρώνουν τον ύπνο που έχασαν την υπόλοιπη εβδομάδα και δεν πηγαίνουν στη Θεία Λειτουργία, σύντομα θα καταλάβουν ότι ο κυριακάτικος ύπνος δεν προκαλεί ευχαρίστηση. Μπορείς να φας και να αισθάνεσαι πεινασμένος ή να κοιμηθείς 25 ώρες και να νυστάζεις. ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ. Αν είσαι ερωτευμένος με κάποιον, θέλεις να τον βλέπεις συνέχεια, να επικοινωνείς μαζί του. Δεν πρέπει να σε καταναγκάσει κανένας να πας στη συνάντηση, έτσι δεν είναι; Ο χριστιανισμός ανυψώνεται πάνω σ’ αυτήν την αγάπη μεταξύ Θεού και ανθρώπου». «Οι χριστιανοί είναι πλάσματα άλλης φύσεως. Υπάρχει ο Homo Sapiens και o Homo Christian». (https://proskynitis.blogspot.gr/2009/11/blog-post_29.html)

Με τον καιρό, δημιουργήθηκε η Κοινότητα Ορθόδοξων Τατάρων και ο Οργανισμός Πληροφόρησης του Αγίου Αχμέτ.

• Το 2006 ο π. Δανιήλ οικοδόμησε έναν ξύλινο ναό προς τιμήν του αγίου αποστόλου Θωμά, του αποστόλου που, από τη μεγάλη λαχτάρα του να βεβαιωθεί για την αλήθεια της ανάστασης του Χριστού, ζήτησε να βάλει τα χέρια του στις πληγές Του και ο Χριστός ανταποκρίθηκε. Μέσα σ’ αυτή την εκκλησία ο π. Δανιήλ δολοφονήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2009. Είχε απειληθεί 14 φορές, ενώ είχε προληφθεί από την αστυνομία (εν αγνοία του) μια απόπειρα δολοφονίας του. Του είχε ανακοινωθεί ότι το Ισλάμ τον καταδικάζει σε θάνατο. Μετά το μαρτύριό του, όπως γράφτηκε, υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις μουσουλμάνων που βρήκαν το θάρρος να βαφτιστούν ορθόδοξοι χριστιανοί, επηρεασμένοι από το έργο και τη ζωή του.

• Λέει ο φίλος του και στενός συνεργάτης του π. Γιούρι Μαξίμωφ:

«Γνωρίζω πολλούς καλούς ιερείς στη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν συνάντησα έναν άνθρωπο που ν' αγαπά τόσο πολύ και με τόση αφοσίωση το Θεό όπως ο π. Δανιήλ».
«Ποτέ του δεν επέβαλε τη γνώμη του δικτατορικά και πάντα άκουγε την αντίθετη γνώμη… Εάν καταλάβαινε ότι έχει κάνει λάθος, υποχωρούσε. Ήταν ένας άνθρωπος τίμιος και ήξερες από πριν ότι, εάν του ζητήσεις μια βοήθεια, θα σου τη δώσει. Για μένα ήταν ένας ιερέας-παράδειγμα».

«Λάμβανε από μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του η μουσουλμάνα δημοσιογράφος H. Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμησης του π. Δανιήλ, πράγμα που οι ορθόδοξοι δε γνωρίζουν αφού δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μουσουλμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης».

«Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως: «Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη Εκκλησία με ένα προτεστάντη», όπου με βάση τη Βίβλο εξηγεί τη δομή της ορθόδοξης λατρείας. Το βιβλίο του ”Γάμος με έναν μουσουλμάνο” αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε έναν μουσουλμάνο. Ο π. Δανιήλ έλαβε πλήθος επιστολών όχι μόνο από κοπέλες που σκέφτονταν να παντρευτούν μουσουλμάνο και ζητούσαν συμβολή, αλλά και από Ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστό για να παντρευτούν μουσουλμάνο και τώρα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα. Πολλές από αυτές τις γυναίκες με τη βοήθειά του επέστρεψαν στην Ορθοδοξία».

Σημείωση δική μου: Τι λέει ο π. Δανιήλ σ’ αυτό το βιβλίο δεν ξέρω, αλλά στο Διαδίκτυο δημοσιεύσαμε ένα εκτενές άρθρο που λέγεται «Γάμος χριστιανής με μουσουλμάνο» και εκεί εκφράζουμε την αγάπη μας σε χριστιανούς και μουσουλμάνους και εξηγούμε γιατί είναι σωστό ένας τέτοιος γάμος να σημαίνει προσπάθεια να έρθει ο μουσουλμάνος σύζυγος στην Ορθοδοξία (αν θέλει φυσικά) και όχι, όχι, να γίνει μουσουλμάνα η χριστιανή, για να παντρευτεί «τον αγαπημένο της». Αν τον αγαπά όντως, και αν είναι χριστιανή όντως, ας του μιλήσει για το Χριστό, την αληθινή ζωή.

Λέει ο π. Γιούρι Μαξίμωφ: «Η τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του ξεκίνησε με τη Θεία Λειτουργία. Την ίδια μέρα βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην αγκαλιά της εκκλησίας έναν νέο τον οποίο γλύτωσε από τον αποκρυφισμό. Λίγες ώρες πιο αργά άρχισε – ως συνήθως – τις ομιλίες του με βάση την Αγ. Γραφή και έμεινε έως αργά στον ναό συζητώντας με τους ενορίτες διάφορα προβλήματα. Όταν πια έμεινε μόνος, πήγε στο Άγιο Βήμα να προσευχηθεί. Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος άρχισε να πυροβολεί και να φωνάζει: “Πού είναι ο Sisoev;”. Ο π. Δανιήλ βγήκε από το Άγιο Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο.

• …Πρέπει ν' αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου [σ.σ.: τον ψάλτη του ναού Βλαντιμίρ Στρελμπίτσκυ, που πυροβολήθηκε κι εκείνος, τραυματίστηκε αλλά έζησε]: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «Πήγε κατευθείαν επάνω του».

Λόγια της πρεσβυτέρας Ιουλίας, της συζύγου του π. Δανιήλ, μετά τη δολοφονία του (μεταξύ άλλων):

«Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, σας ευχαριστώ για την υποστήριξη και τις προσευχές σας. Αυτός είναι ο πόνος που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Αυτός είναι ο πόνος που βιώνουν εκείνοι που στάθηκαν στο Σταυρό του Σωτήρα. Αυτή είναι η χαρά που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, αυτή είναι η χαρά ποου βιώνουν εκείνοι που ήρθαν στον κενό Τάφο.

Ο π. Δανιήλ είχε προβλέψει ήδη το θάνατό του αρκετά χρόνια προτού συμβεί… Ανέβηκε στο Γολγοθά του στην ίδια εκκλησία που είχε χτίσει, στην εκκλησία στην οποία αφιέρωσε όλο το χρόνο και τη δύναμή του. Τον σκότωσαν, όπως τον προφήτη του παλιού καιρού, μεταξύ του ναού και του ιερού, και βρέθηκε πράγματι αντάξιος της κλήσης ενός μάρτυρα…

Πολύ συχνά μου έλεγε ότι φοβόταν ότι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος, χρόνος για να γίνουν όλα. Βιαζόταν. Μερικές φορές, και ανθρώπινα, υπερέβαλλε, έσφαλλε, σκόνταφτε και έκανε λάθη, αλλά δεν έκανε κανένα λάθος για το κύριο ζήτημα, ότι η ζωή του ήταν αφιερωμένη εξ ολοκλήρου σε ΑΥΤΟΝ [στο Χριστό].

…Πολλές φορές είχε πει ότι θα τον σκότωναν. Εγώ τον ρωτούσα ποιος θα φρόντιζε εμένα και τα τρία παιδιά μας, κι αυτός μου απαντούσε ότι μας άφηνε σε ασφαλή χέρια. «Θα σας αφήσω την Παναγία. Αυτή θα σας φροντίσει».

Αυτά τα λόγια ξεχάστηκαν πολύ γρήγορα. Μας είπε με ποια άμφια να τον θάψουμε. Κι εγώ αστειεύτηκα ότι δεν υπήρχε λόγος να μιλάει γι’ αυτό, γιατί δεν ξέραμε ποιος θα έθαβε ποιον. Είπε ότι εγώ θα τον έθαβα. Μόλις γύρισε η κουβέντα στις κηδείες, δε θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά του είπα ότι δεν είχα πάει ποτέ σε κηδεία ενός ιερέα. Και μου απάντησε ότι δεν πειράζει, επειδή θα ήμουν στη δική του…

Δεν είμαι διαλυμένη. Με υποστηρίζει. Τον αισθάνομαι δίπλα μου. Είχαμε πει ο ένας στον άλλο τόσα τρυφερά λόγια που δεν είχαμε πει ποτέ στη ζωή μας [σ.σ.: εννοεί, το τελευταίο διάστημα]. Μόνο τώρα καταλαβαίνω πόσο αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο».

«Οι Άγιοι είναι δύσκολοι άνθρωποι. Διαθέτουν πάντοτε μια εμπνευσμένη ροπή και βρίσκονται πάντοτε μπροστά από τους άλλους όσον αφορά τις ιδέες τους, τα λόγια και τις πράξεις τους. Φαινόταν ότι πάντοτε βιαζόταν. Ωστόσο ήταν εμείς που βρισκόμασταν πίσω του. Ο π. Δανιήλ δεν βιαζόταν ποτέ, ήταν ένας μετρημένος άνθρωπος. Ήταν όμως αυτός που έδινε το βήμα και την ταχύτητα και δεν επέτρεπε σε κανένα να καθυστερεί», γράφει ο φίλος του και ιεραπόστολος π. Ολέγκ Στένυαβ.

• Πρέπει να επισημάνουμε ότι ο π. Δανιήλ ήταν ο 25ος ορθόδοξος ιερέας που δολοφονήθηκε στη Ρωσία τα τελευταία περίπου 25 χρόνια. Μετά από αυτόν, υπήρξαν κι άλλοι. Πολλές από αυτές τις δολοφονίες έγιναν από σατανιστές, ενώ άλλες από μέλη συμμοριών (με τις οποίες τα έβαζαν οι άξιοι αυτοί κληρικοί και αποσπούσαν μέλη τους, όπως ο π. Νέστωρ του Ζάρκι, 31 Δεκ. 1993) ή και από τυχαίους μεθυσμένους. Προσωπικά δεν έχω ακούσει άλλη περίπτωση δολοφονίας από μουσουλμάνο. Προφανώς δεν είχαν γίνει επικίνδυνοι, γι’ αυτό. Να αναφέρουμε φυσικά το νεομάρτυρα Ευγένιο Ροντιόνωφ, του 1996, Ρώσο στρατιώτη 19 ετών, που βασανίστηκε επί τρεις μήνες από Τσετσένους μουσουλμάνους για να αρνηθεί το Χριστό, σφάχτηκε σαν αρνί και, όπως φαίνεται, είναι πλέον θαυματουργός και μυροβλύτης.

Επίσης το 2010 δολοφονήθηκε στη Ρωσία ο πεντηκοστιανός πάστορας Άρθουρ Σουλεϊμάνωφ (Artur Suleimanov), πρώην μουσουλμάνος που είχε μεταστραφεί στο χριστιανισμό και ήταν πάστορας (δηλ. ιεροκήρυκας, ό,τι πιο κοντινό έχουν σε ιερέα) σε μια μεγάλη πεντηκοστιανική κοινότητα του Νταγκεστάν.

Στην Ελλάδα δε βλέπουμε παρόμοιες περιπτώσεις. Ίσως υπάρχουν, αλλά δεν γίνονται γνωστές. […]

Για να επιστρέψουμε στον π. Δανιήλ, το Συμβούλιο Μουφτήδων της Ρωσίας καταδίκασε το φόνο του, ενώ Ρώσοι μουσουλμάνοι αξιωματούχοι και ακτιβιστές αποκάλεσαν το φόνο προβοκάτσια (δηλ. ότι δεν τον έκανε αληθινός μουσουλμάνος, αλλά ψεύτικος), που, σε συνδυασμό με φόνους μουσουλμάνων κληρικών στο Βόρειο Καύκασο, είχε στόχο να προκαλέσει διαθρησκειακές συγκρούσεις στη Ρωσία. Πάντως οργανωμένοι εξτρεμιστές μουσουλμάνοι είχαν ανακοινώσει στον π. Δανιήλ ότι ήταν καταδικασμένος σε θάνατο.

Δέκα μέρες μετά τη δολοφονία του, ένας ύποπτος σκοτώθηκε από την αστυνομία στη Μαχατσκαλά, στην προσπάθειά τους να τον συλλάβουν, ενώ λίγο μετά ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας του π. Δανιήλ μια οργάνωση ισλαμιστών από το Βόρειο Καύκασο. Στο Βόρειο Καύκασο είχαν γίνει και οι δολοφονίες μουσουλμάνων κληρικών, ενώ στη Μαχατσκαλά (πρωτεύουσα του Νταγκεστάν) έγινε μετά από 7 μήνες η δολοφονία του πάστορα Άρθουρ Σουλεϊμάνωφ. Πώς συνδέονται όλα αυτά (αν συνδέονται), δεν το γνωρίζω. (βλ. εδώ)

Ποιοι σκότωσαν τους μουσουλμάνους κληρικούς; Εθνικιστές, νεοναζί; Εξτρεμιστές δήθεν ορθόδοξοι; Πάντως όχι αληθινοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Όμως ο π. Δανιήλ, με βάση το Κοράνιο (δηλ. το κανονικό «ιερό βιβλίο» του Ισλάμ), έπρεπε να πεθάνει, γιατί ήταν εχθρός του Ισλάμ και το Κοράνιο διατάζει την εξόντωση των εχθρών του Ισλάμ, που χαρακτηρίζονται «εχθροί του Θεού»:

«Η τιμωρία εκείνων οι οποίοι πολεμούν τον Αλλάχ και τον Απόστολό Του, και διαβιούν στη γη άσχημα, είναι να εκτελούνται ή να σταυρώνονται ή να κόβονται τα χέρια και τα πόδια αντίπλευρα ή να εξορίζονται απ’ αυτή τη γη. Αυτοί έχουν την ατίμωση στον κόσμο αυτό και τους περιμένει στον άλλο Κόσμο μεγάλος παιδεμός, εκτός απ’ εκείνους που μετάνιωσαν και προτού τους κατακρίνετε, μάθετε ότι ο Αλλάχ είναι Πολυεπιεικής και Φιλεύσπλαχνος» (σούρα 5, στ. 33-34).

Ο π. Δανιήλ ήταν φίλος των μουσουλμάνων, αλλά εχθρός του Ισλάμ. Η θρησκεία του Ισλάμ, όπως νομίζω, μισεί τους μουσουλμάνους, όπως και κάθε ακραία θρησκεία και οργάνωση μισεί τους οπαδούς της. Τους χρησιμοποιεί, αλλά δεν τους αγαπά. Γι’ αυτό τους κρατάει παγιδευμένους στο σκοτάδι, γι’ αυτό και είναι έτοιμη να τους εξοντώσει ανελέητα μόλις ξεφύγουν από το δρόμο που τους έχει ορίσει. Ο π. Δανιήλ ήταν φίλος των μουσουλμάνων, γι’ αυτό αγωνίστηκε να ανασύρει όσο το δυνατόν περισσότερους από το σκοτάδι προς το Φως του Χριστού.

Για τον π. Δανιήλ πρέπει να πούμε ότι υπάρχει πλέον στη Ρωσία ένα ιεραποστολικό κέντρο που φέρει το όνομά του και πλαισιώνεται από φίλους και συνεργάτες του, που τιμούν τη μνήμη του με ιεραποστολική δράση (η ιστοσελίδα τους στο Διαδίκτυο: http://mission-center.com), ενώ ήδη εντοπίζονται στο Διαδίκτυο πολλές εικόνες του, ρωσικής προέλευσης, που τον απεικονίζουν ως άγιο (μία από αυτές, όπως μου επισήμανε ο φίλος και εξαίρετος αγιογράφος Αντώνης Λίτινας, έχει και θήκη για λείψανο, αυτό το μικρό κυκλάκι που υπάρχει πάνω ["Ν": είναι αυτή που δημοσιεύεται αμέσως παρακάτω]).

• Επίσης υπάρχουν στα ελληνικά τρία απολυτίκια, ένα μεγαλυνάριο και ένα ποίημα Χαιρετισμών γι’ αυτόν.

Το μεγαλυνάριο και το ένα απολυτίκιο τα έγραψε ένας ροκάς, νέος σε ηλικία, στιχουργός ροκ τραγουδιών, που έχει πλησιάσει την Ορθοδοξία και έχει γράψει αρκετά τροπάρια για παλαιούς και σύγχρονους ορθοδόξους αγίους. Δεν ξέρω αν κάποια από αυτά ψάλλονται στην εκκλησία, πάντως είναι πολύ ενδιαφέρουσα για μένα η συνάντηση ενός ροκά (δηλαδή εξ ορισμού αντισυμβατικού και επαναστάτη) με ό,τι πιο πραγματικά αντισυμβατικό και επαναστατικό υπάρχει στον κόσμο, το Χριστό και τους ορθόδοξους αγίους. Ονομάζεται Ιωάννης Τσιλιμιγκάκης.

Το άλλο απολυτίκιο είναι του δικηγόρου και συγγραφέα Χαράλαμπου Άνδραλη, που έγραψε για τον π. Δανιήλ στο εξαίρετο βιβλίο του «Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα», εκδόσεις Σταμούλη 2012, ενώ το τρίτο απολυτίκιο και οι Χαιρετισμοί έχουν δημοσιευθεί ανώνυμα στο Διαδίκτυο.

Πολλοί έχουν μιλήσει για τον π. Δανιήλ ως άγιο, όπως η μοναχή Προσδόκη από την ιερά μονή Ορμύλιας στη Χαλκιδική. (εδώ)

Το μήνυμα του μαρτυρίου του π. Δανιήλ 

είναι πολλαπλό. Ξεκάθαρο, αλλά πολλαπλό.

Αποδεικνύει και επισημαίνει με έμφαση ότι:

Και σήμερα ακόμη, στην εποχή μας, «εποχή μαζικής αποστασίας από το χριστιανισμό» (όπως είχε γράψει ο γέροντας Σωφρόνιος), αξίζει να πεθάνει κάποιος για το Χριστό.

Και σήμερα μπορεί κάποιος να ζήσει τέτοια ζωή, ώστε τελικά να γίνει μάρτυρας του Χριστού – όχι απλά επειδή επιτέθηκαν οι τζιχαντιστές και τον έσφαξαν ή έσφαξαν όλο τον πληθυσμό της περιοχής, αλλά επειδή ο ίδιος έζησε έτσι, ώστε με τη θέλησή του πρόσφερε τον εαυτό του στο μαρτύριο (και στην αγιότητα).

Σημαντικό επίσης είναι ότι ο π. Δανιήλ άσκησε σπουδαίο ιεραποστολικό έργο χωρίς να φύγει από τον τόπο του. Μέσα σε μια μεγαλούπολη του σύγχρονου κόσμου. Εμείς ζούμε εδώ και μπορούμε – καλούμαστε – να γίνουμε ιεραπόστολοι στον τόπο μας, αφού τόσοι και τόσοι άνθρωποι ακριβώς δίπλα μας αγνοούν το Χριστό (και Έλληνες και ξένοι).

Μπορεί λοιπόν κάποιος να γίνει μεγάλος ιεραπόστολος σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη, χωρίς να μεταφερθεί στον τρίτο κόσμο, γιατί οι πόλεις μας τείνουν να μετατραπούν σε τριτοκοσμικές κολάσεις και μέσα στα σπλάχνα τους κρύβουν κομμάτια τριτοκοσμικών κοινωνιών. Μπορεί κάποιος να γίνει ιεραπόστολος χωρίς να πάει στη ζούγκλα, γιατί οι πόλεις μας έχουν γίνει ήδη ζούγκλα. Το πεδίο της ιεραποστολικής δράσης λοιπόν μπορεί να είναι στην Αφρική ή τη Λατινική Αμερική ή την Ασία, αλλά μπορεί να είναι και η ζούγκλα της πόλης μας.

Εξάλλου, εδώ έχουμε και τον τουρισμό και είναι υποχρέωσή μας να προσφέρουμε στους χιλιάδες επισκέπτες μας όχι μόνο φαγητό, ήλιο, θάλασσα και αρχαία ιστορία, αλλά και τον πιο πολύτιμο θησαυρό που έχουμε: δυο λόγια για το Χριστό και την Ορθόδοξη Εκκλησία, με τα οποία μπορεί να αλλάξει η ζωή τους και ένας δυστυχισμένος άνθρωπος (ή ένας άνθρωπος που δεν ήξερε ότι είναι δυστυχισμένος, μακριά απ’ το Θεό) να γίνει πολίτης του ουρανού. Γιατί δεν το κάνουμε αυτό, για μένα είναι ακατανόητο.

Ιεραποστολή δεν κάνουμε για να αυξήσουμε τους «δικούς μας», ούτε για να επεκτείνουμε την «κυριαρχία μας» (πολιτισμική, οικονομική κ.λ.π.) σε άλλους. Κάνουμε ΜΟΝΟ για ένα λόγο: για να προσκαλέσουμε τους αδελφούς μας στη σωτηρία, την οποία κι εμείς δεν έχουμε «στο τσεπάκι μας», αλλά αγωνιζόμαστε όλη μας τη ζωή γι’ αυτήν (αν αγωνιζόμαστε), προσπαθώντας να μάθουμε ν’ αγαπάμε και μόνο ν’ αγαπάμε.

Επίσης ο π. Δανιήλ μας δείχνει ότι μπορεί να γίνει ιεραποστολή και μέσα στο Ισλάμ και μας υποδεικνύει και τον τρόπο που μπορεί να συμβεί αποτελεσματικά αυτό. Προϋποθέτει αυτοθυσία βεβαίως, έχουν δίκιο εκείνοι που φοβούνται (κι εγώ φοβάμαι), αλλά μπορεί να γίνει, και ένας σύγχρονος άνθρωπος, κάτοικος μεγαλούπολης, με γυναίκα και παιδιά, το έκανε και έφερε πλούσιους καρπούς. Το ίδιο και ιεραποστολή μεταξύ ακραίων παγανιστικών και εθνικιστικών ομάδων (που δεν είναι χριστιανοί, ό,τι κι αν λένε, γιατί ο εθνικισμός πάει μαζί με τη βία και το ρατσισμό), αλλά και ανάμεσα στους προτεστάντες.

• Το ζήτημα της ορθόδοξης ιεραποστολής στο μουσουλμανικό και τον προτεσταντικό κόσμο (ιεραποστολής που δεν κάνουμε) έχει δύο προβληματικές πτυχές, που και στις δύο απαντά η ζωή και το μαρτύριο του π. Δανιήλ. 

Η μία πτυχή είναι ότι δεν κάνουμε ιεραποστολή στους μουσουλμάνους, επειδή «θα μας σφάξουν».

Αυτό φυσικά δεν είναι απόλυτο και ας έχουμε υπόψιν ότι ο π. Δανιήλ βάφτισε περισσότερους από 80 ανθρώπους πριν «τον σφάξουν». 

• Ο ίδιος όμως θα έλεγε: «Ας μας σφάξουν. Δεν είναι η αποστολή μας αυτή; Σταμάτησε ποτέ να κηρύττει κάποιος από τους αποστόλους του Χριστού, επειδή θα τον έσφαζαν; Όχι, ήταν έτοιμος και με χαρά θα τελείωνε τη ζωή του έτσι και όχι αλλιώς».

Στις μουσουλμανικές χώρες έχουμε ορθόδοξους χριστιανούς, και λαϊκούς, αλλά και ιερείς και αρχιερείς. Εκείνοι ιδίως οι ιερείς και αρχιερείς δεν έχω ακούσει ποτέ να έκαναν ιεραποστολή. Μάλιστα έχουμε και αντίθετα δείγματα, δείγματα όπου πλησιάζουμε τους αλλόθρησκους και τους αιρετικούς σα να είμαστε όλοι μαζί πιστοί του αληθινού Θεού. Αλλά ο π. Δανιήλ δείχνει ότι μάλλον έπρεπε και πρέπει να το δούμε αλλιώς.

• Η τραγική ειρωνεία είναι ότι και χωρίς να κάνουμε ιεραποστολή και «να δώσουμε αφορμή», και «αθώοι» που είμαστε, τώρα μας σφάζουν. Καλύτερα δε θα ήταν λοιπόν να είχαμε κάνει το έργο μας, ώστε και να σφαζόμαστε με αιτία και όχι αναίτια, αλλά και να έχουν σωθεί, με τη χάρη του Θεού, μερικοί – ή ίσως και πολλοί – συνάνθρωποί μας;

Η δεύτερη πτυχή του ζητήματος της (απούσας) ιεραποστολής στο μουσουλμανικό και τον προτεσταντικό κόσμο είναι η παράλογη ιδέα ότι «πρέπει να είμαστε φίλοι με τις άλλες θρησκείες και με τους ηγέτες τους» και ότι, αν αγαπάμε και σεβόμαστε το διπλανό μας, που ανήκει σε άλλη θρησκεία ή άλλο χριστιανικό δόγμα, «πρέπει να τον αφήσουμε όπως είναι και να μην προσπαθούμε να τον αλλάξουμε, καλώντας τον να μεταστραφεί στην Ορθοδοξία». Γι’ αυτούς τους λόγους, αν και στο δυτικό κόσμο ευτυχώς δρουν αρκετοί ορθόδοξοι ιεραπόστολοι, όμως βλέπουμε να πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, που δρουν ιδιωτικά από το προσωπικό φιλότιμό τους, και όχι για οργανωμένες ιεραποστολικές προσπάθειες κεντρικά σχεδιασμένες από την Εκκλησία.

Εμείς επίσημα, ως Ορθόδοξη Εκκλησία, «δεν κάνουμε ιεραποστολή στους προτεστάντες», ούτε στους ρωμαιοκαθολικούς βεβαίως, αλλά τους θεωρούμε «ήδη χριστιανούς» και τρώμε και πίνουμε μαζί τους και συνεορτάζουμε τις εορτές τους και τις εορτές μας και συζητάμε για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, αλλά δεν τους λέμε να γίνουν ορθόδοξοι χριστιανοί, γιατί αυτό προφανώς θα εγείρει συγκρούσεις.
Επίσης, εδώ και μερικά χρόνια βλέπουμε ορθόδοξους αρχιερείς να επισκέπτονται επίσημα πρόσωπα μουσουλμανικού θρησκεύματος και να τους προσφέρουν ως δώρο πολυτελείς εκδόσεις του Κορανίου, αντί για την Αγία Γραφή ή την Καινή Διαθήκη!
Εδώ ταιριάζουν τα λόγια ενός «δυσάρεστου» ορθόδοξου αρχιερέα ότι έτσι τους κοροϊδεύουμε. Δεν τους αγαπάμε, αφού δεν τους κηρύττουμε το λόγο της σωτηρίας!

• Ταιριάζουν επίσης τα λόγια του π. Δανιήλ: «Αν δεν κηρύξουμε το λόγο της σωτηρίας στους αλλόθρησκους, θα είμαστε σκληρόκαρδοι».

Και τα λόγια του:
«Όσο πιο πολύ είναι βουτηγμένος ο άνθρωπος σε μια λάθος παράδοση τόσο πιο δύσκολο είναι να ξεφύγει από αυτή. (…) Γι’ αυτό δεν συστήνεται να επιδοκιμάζουμε τον θρησκευτικό ζήλο των ιουδαίων ή των μουσουλμάνων, αλλά να προβάλλουμε όλη την ανοησία της πλάνης τους, όπως το έκαναν οι άγιοι. Είναι λάθος πράξη να τους ευχόμαστε στις γιορτές τους και με αυτό τον τρόπο να υποστηρίζουμε περισσότερο την αμαρτωλή τους επιμονή.

• Σε ένα βιβλιαράκι έδωσε κάποιος ένα παράδειγμα κατά το οποίο ένας Τάταρος απηύθυνε σε έναν ιερέα την ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνω όταν οι αδερφοί μου με πιέζουν να πάω στο τζαμί;» Τι θα έπρεπε να απαντήσει ένας σωστός ιερέας σε μια τέτοια περίπτωση; Φυσικά, «Εγκατάλειψε το Ισλάμ, βαπτίσου και πήγαινε στο μοναστήρι, εάν θέλεις πιο γρήγορα να ευχαριστήσεις τον Κύριο». Αλλά αυτός ο ιερέας απάντησε: «Πήγαινε στο τζαμί δύο φορές την εβδομάδα και υπάκουσε στον ιμάμη».

Ο συγγραφέας του βιβλίου κρίνει αυτή τη συμβουλή σχεδόν ως ηρωισμό (όχι τυχαία ο ιμάμης επιδοκίμασε αυτόν τον ψευδοβοσκό), στην πραγματικότητα όμως είναι απλώς και μόνο ατιμία. Λόγω του κακώς εννοούμενου ανθρωπισμού έριξε ο ιερέας τον καημένο τον άνθρωπο σε μία πιο μεγάλη πλάνη και τον καταδίκασε σε αιώνια πτώση». (εδώ)

Θα κλείσω με μια αναφορά του αγαπημένου μου Κλάους Κένεθ – ενός αναζητητή που ταξίδεψε σχεδόν σ’ όλες τις θρησκείες πριν καταλήξει ορθόδοξος χριστιανός, μετά τη γνωριμία του στην Αγγλία με τον άγιο γέροντα Σωφρόνιο του Essex. Ο Κλάους Κένεθ γράφει:
«Κι ενώ σε 60 χώρες πάνω από 200 εκατομμύρια χριστιανών υφίστανται εις βάρος τους διακρίσεις, υπάρχει στη χριστιανική πίστη υπεραρκετός χώρος για τους μουσουλμάνους αδελφούς και τις αδελφές μας, αν παίρναμε το ιεραποστολικό μας χρέος επιτέλους στα σοβαρά! […] Θα μπορούσαν τότε να κατανοήσουν ότι ένταξη στο σύνολο δεν σημαίνει συγκατάβαση και προσαρμογή σε άσεμνες χολιγουντιανές ταινίες ή γυμνές γυναίκες στα περιοδικά των περιπτέρων, ούτε αποδοχή και στήριξη των ομοφυλοφίλων [δηλ. της προπαγάνδας για την ομοφυλοφιλία εννοεί, αυτό είναι το πρόβλημα και όχι βέβαια οι ομοφυλόφιλοι ως άνθρωποι], του ελεύθερου σεξ και των ναρκωτικών […].
Όλα τούτα σκιαγραφούν τις αξίες της κοινωνίας μας τόσο άστοχα και λανθασμένα, όσο και άλλες καθαρά υλιστικές τάσεις. Θα μπορούσαν όμως αντιθέτως να αγγίξουν τους μουσουλμάνους οι γνήσιες αξίες μας, όσες δηλαδή συνεπάγεται η συνταύτιση και συμπόρευση με τον Ιησού Χριστό, ο οποίος οδηγεί προς έναν Θεό-Πατέρα δυνατόν να βιωθεί προσωπικά, καθώς και προς τη συγχώρηση των όποιων υπερβάσεων ή λοξοδρομήσεών τους […].
Ένας φίλος λέει πως συλλαβίζει τη λέξη Ισλάμ στα Αγγλικά ως εξής: I Sincerely Love All Muslims, δηλ. «Αγαπώ ειλικρινά όλους τους μουσουλμάνους». Ο Ιησούς θα το έλεγε ακριβώς έτσι και εμείς μπορούμε το δίχως άλλο να Τον μιμηθούμε…» (από το βιβλίο του Θεοί, Είδωλα, Γκουρού, εκδ. Εν Πλω 2012, σελ. 64-66.).
Θα παρακαλέσω, όποιον ένιωσε κάποιο ενδιαφέρον απ’ όλα αυτά, να αναζητήσει στο Διαδίκτυο το άρθρο μας «Γάμος χριστιανής με μουσουλμάνο», και το άρθρο μας «Οι τουρίστες έρχονται – Τι θα τους προσφέρουμε;», που μιλάει για την πιθανή σύνδεση της ιεραποστολής με τον τουρισμό, αλλά και το ηλεκτρονικό βιβλίο μας «Σημειώσεις για το Ισλάμ», το οποίο κυκλοφορεί μόνο στο Διαδίκτυο, όχι στα βιβλιοπωλεία, και όποιος θέλει μπορεί από εκεί να το εκτυπώσει και να το διαβάσει δωρεάν.
Κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Ο Χριστός και η Εκκλησία δεν είναι μόνο για τους Έλληνες. Ο παράδεισος δεν είναι μόνο για τους Έλληνες. Ο τουρισμός, η μετανάστευση ξένων στην Ελλάδα και το προσφυγικό πρόβλημα είναι ευκαιρίες για ιεραποστολή, ευκαιρίες για να μεταδώσουμε το μήνυμα του Ιησού Χριστού, βοηθώντας στη σωτηρία εαυτών και αλλήλων.
Σας ευχαριστώ.

• Υστερόγραφο: Τα τροπάρια του Ιωάννη Τσιλιμιγκάκη [εδώ]

Δανιὴλ ἀνυμνοῦμεν ἱερομάρτυρα, τὸν ἐν ναῷ τοῦ Κυρίου ὅπλῳ τρωθέντα δεινῶς, καὶ ἀπάραντα εἰς δώματα οὐράνια, τὸν σοφωτάταις διδαχαῖς, προσελκύσαντα ὀρδάς, ἀπίστων εἰς Ἐκκλησίαν, καὶ κηρύξαντα παῤῥησίᾳ, τῶν ὀρθοδόξων τὴν ὁδὸν ἀληθῆ.

Τὸν ἱερομάρτυρα Δανιήλ, ἐν ᾠδαῖς καὶ ὕμνοις, εὐφημήσωμεν οἱ πιστοί, βλήμασι τρωθέντα, ἐν τῷ ναῷ Κυρίου, ἐν ἔτεσιν ἐσχάτοις, ὑπὲρ τῆς πίστεως.

• Έτερον Απολυτίκιον, ποίημα Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη. Θείας πίστεως. Ήχος γ'.

Ως απόστολος Ρωσσίας νέος, ως καλός ποιμήν ποιμενομένων, Δανιήλ, Θείον Λόγον εκήρυξας. Τας απειλάς των ανόμων ηγνόησας και τη ανδρεία Σατάν κατεπάτησας. Διό, μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. (Από το βιβλίο του Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα, Αθήνα 2012, σελ. 165).

• Έτερον Απολυτίκιον (ανωνύμου) Τον συνάναρχον Λόγον. Ήχος πλ. α'.

Των αρχαίων μαρτύρων οδόν ηγάπησας, ευαγγελίζεσθαι τρέχων τους εν Ρωσσία λαούς, αληθείας θησαυρούς παρέχων άπασιν. Όθεν, Χριστώ τω Λυτρωτή υπέρ ποίμνης εξ εθνών δεδώρισαι την ψυχήν σου, πάτερ Δανιήλ Συσόεφ, πάντας ημάς καλείς προς μίμησιν.


"Ν": Στην αρχική ανάρτηση, υπάρχουν και βίντεο. Από εμάς, με σεβασμό, περισσότερα εδώ: 

19 Νοε: μνήμη του νεομάρτυρα ιεραποστόλου π. Δανιήλ Συσόεφ († 2009)
 
Από τον π. Δανιήλ Συσόεφ († 19 Νοεμβρίου 2009) στα Εισόδια της Θεοτόκου & τη μνήμη δυο σύγχρονων γερόντων (π. Ιάκωβου Τσαλίκη & π. Γεωργίου Καλτσίου)...

New Martyr fr Daniel Sysoev († 19.11.2009) - “The warriors of Christ are not killed, but crowned”!...