Για τα γενέθλια της Παναγίας (8 Σεπτεμβρίου), τα Σεπτεμβριανά 1955 & κάποια ιεραποστολικά τετράδια...

Ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, παρακαλώ, στο:

Ευχές για εμάς στα δικά Της γενέθλια!

Επίσης:

Το έτος ως κύκλος εορτασμού της Παναγίας μας
Ο άγιος Bαρυψαβάς & το μυστηριώδες "αίμα του Χριστού" που είχε στην κατοχή του
Η Παναγία της αγριελιάς στο Τρίκερι (10 Σεπτεμβρίου)
11 Σεπτεμβρίου (άγιοι & μνήμες) & καλή σχολική χρονιά...
Κάθε ἐπιστήμονας εἶναι ὑποψήφιος ἥρωας καὶ ἅγιος...
ΑΓΙΑ ΕΡΜΙΟΝΗ η ΙΑΤΡΟΣ: Πρωτοπόρος σκαπανεύς του θεσμού των πανδοχείων-νοσοκομείων

 

Mε την έναρξη του σχολικού έτους:
Ιεραποστολικά τετράδια για την ενίσχυση της προσπάθειάς μας στην Ουγκάντα...

*****

Σεπτεμβριανά 1955: Όταν 100.000 Τούρκοι ισοπέδωσαν τον Ελληνισμό της Πόλης
Η θέση μας περί Τούρκων και ελληνοτουρκικών σχέσεων 

Η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα και στον κόσμο!...

Παρακαλώ, ενημερωθείτε για το επείγον και σοβαρό αυτό πρόβλημα, κάνοντας κλικ εδώ.

Και:
«Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι παράνομη και ανήθικη»

Ο γεωλόγος Χαράλαμπος Φασουλάς μιλά στο MadeinCreta για το έγκλημα της ιδιωτικοποίησης του νερού.

Της Κορίνας Καφετζοπούλου 

Η ιδιωτικοποίηση του νερού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Στις περισσότερες χώρες που εφαρμόστηκε ήρθε η πλήρης εξαθλίωση των πληθυσμών.
Παρά τα δεκάδες παραδείγματα σε πάρα πολλές χώρες το νερό ιδιωτικοποιείται συνολικά και όχι μόνο στις πόλεις, όπως στη Λατινική Αμερική και την Αφρική.
Στη Βολιβία είχαν ξεσπάσει τεράστιες ταραχές μέσα στα αστικά κέντρα και την ύπαιθρο εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης του νερού.
Στους πληθυσμούς των Ινδιάνων συνέβη το εξής εξωφρενικό. Οι Ινδιάνοι είχαν ως κληρονομικό δικαίωμα την ελεύθερη χρήση του νερού για τη γεωργία. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χρεώθηκαν στις τράπεζες για να αγοράζουν τους μεταλλαγμένους σπόρους. Κάποια στιγμή ήρθε το κράτος και  τους αντάλλαξε το κληρονομικό δικαίωμα της ελεύθερης χρήσης  του νερού με τα χρέη τους.
Το αποτέλεσμα, σήμερα, είναι να μην μπορούν να πάρουν νερό από το ποτάμι που τρέχει δίπλα από τα χωράφια τους και πρέπει να το πληρώνουν πανάκριβα ως χρυσάφι.

Αυτή η μέθοδος για την αρπαγή της ιδιωτικής περιούσιας έχει βρει πεδίο δράσης λαμπρό σε πολλά κράτη.     
Στην Ινδία οι γεωργοί χρεώνονται για να αγοράζουν σπόρους και δεν τους επιτρέπεται να αποθηκεύουν, για να είναι πλήρως εξαρτημένοι από τις εταιρείες και τις τράπεζες. Τι ακολουθεί; Η δέσμευση της περιουσίας τους.

Και αν αυτά σας φαίνονται κάπως… μακρινά στην κοντινή μας Ευρώπη, οι Δημοτικές Επιχειρήσεις του Βερολίνου και του Παρισιού δεν ανανέωσαν τις συμβάσεις με τους ιδιώτες - το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης ίσχυε για πολλά χρόνια. 

Έρευνες για τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης σε όλες τις ηπείρους, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, καθώς και έρευνα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι παντού, όπου υπήρξε ιδιωτικοποίηση, αυτή συνοδεύθηκε από υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, αύξηση της απώλειας νερού, υποβάθμιση των υποδομών και αύξηση των τιμών.

Όλη αυτή η αναταραχή προκάλεσε προσφάτως και την δημιουργία της κίνησης Right2Water.
Πριν μερικές ημέρες, 1,5 εκατομμύριο Ευρωπαίοι πολίτες μέσω αυτής της κίνησης ανάγκασαν  τον αρμόδιο για την Εσωτερική Αγορά επίτροπο Μισέλ Μπαρνιέ να δηλώσει ότι «η ιδιωτικοποίηση του νερού της βρύσης δεν υπήρξε ποτέ ως πρόθεση, ούτε ως πραγματικότητα για την Ε.Ε.», όμως ακόμα αυτός ο αγώνας είναι στην αρχή.
Η Right2Water, συμμετέχουν και ελληνικές οργανώσεις όπως η κίνηση136 από τη Θεσσαλονίκη, μάχεται για να αναγνωριστεί το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα.
Ανήθικη και παράνομη η ιδιωτικοποίηση του νερού
Στις περιοχές που έχει ιδιωτικοποιηθεί το νερό το κόστος έχει αυξηθεί ως και 400%!

«Το νερό δεν είναι απλά δημόσια περιουσία είναι κληρονομιά της ανθρωπότητας. Δεν ανήκει σε κανέναν δεν το παράγει κανείς, παράγεται μόνο του από τη φύση δεν είναι συγκεντρωμένο σε ένα χώρο, διότι το νερό κινείται δεν είναι στατικό.
Το νερό δεν ανήκει σε κανέναν, είναι για όλους, και η χρήση του γίνεται από όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Η εκμετάλλευσή του είναι παράνομη και ανήθικη και οι πολίτες πρέπει να αντιδράσουν» λέει ο γεωλόγος του ΜΦΙΚ Χαράλαμπος Φασουλάς στο MαdeinCreta.
Τα σχέδια για την ιδιωτικοποίηση του νερού σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αφορούν όλους τους  Έλληνες, πρόκειται για εθνική υπόθεση. Το  ότι σχεδιάζεται για να ξεκινήσει από εκεί είναι καθαρά για το κέρδος, επειδή οι καταναλωτές είναι εκατομμύρια.
Το κάθε κράτος, η κάθε κυβέρνηση, υποχρεούται να το διαχειρίζεται, να έχει τις κατάλληλες υποδομές για τη μεταφορά του και να παρέχει τον αναγκαίο έλεγχο.
«Προφανώς αυτό δεν μπορεί να γίνει με ιδιωτικά κριτήρια και χαρακτηριστικά, δεν μπορεί το νερό να το διαχειρίζεται ένας ιδιώτης με σκοπό το κέρδος αυτό πρέπει να το κάνει  μια κοινωφελής επιχείρηση», σημειώνει.

«Φτάσαμε εκεί όπως έχουμε φτάσει με όλους τους φυσικούς πόρους του πλανήτη. Ξεκινήσαμε από το πετρέλαιο και αυτό το παιχνίδι έγινε πλέον χρηματιστηριακό αγαθό, είναι τζόγος! Η τιμή του καθορίζεται από συμφέροντα και όχι από την κατανάλωση.
Και αυτή τη στιγμή δεν είναι μόνο το μόνο χρηματιστηριακό παιχνίδι, στο ίδιο καθεστώς είναι η σόγια και το κριθάρι
Οι τιμές στα δημητριακά και τη σόγια δεν καθορίζονται με βάση τις ανάγκες ή τις καιρικές συνθήκες για το προϊόν. Τις τιμές του καταναλωτή τις καθορίζει ο τζόγος.
Το ίδιο πάει να γίνει και με το νερό θα γίνει και αυτό χρηματιστήριο. Θα πουλάνε και θα αγοράζουν το νερό. Το είπε ξεκάθαρα ο πρόεδρος μιας από τις πέντε πολυεθνικές που ελέγχει το μεγαλύτερο ποσοστό της ύδρευσης ως ιδιώτης: Ότι δεν μπορεί το νερό να είναι ανθρωπινό αγαθό και κληρονομιά της ανθρωπότητας, είναι φυσικός πόρος και πρέπει να πληρώνεται επειδή είναι σε  έλλειψη γιατί όλο και λιγότεροι  άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε αυτό το υλικό.
Με αυτή τη δήλωση ουσιαστικά το δικαίωμα σου πρέπει να το πληρώνεις δεν μπορείς να το έχεις σε αφθονία, για να παίρνω εγώ για το κέρδος».
Μάλιστα, το κέρδος για τους ιδιώτες θα είναι ακόμη μεγαλύτερο, αν σκεφτεί κανείς ότι δε θα χρειαστεί να επενδύσουν σε υποδομές, καθώς θα πάρουν έτοιμες τις υπηρεσίες, τις υποδομές, τις γεωτρήσεις, τα δίκτυα και θα αρχίσουν να βγάζουν κέρδη  κάνοντας τη δουλειά που κάνει μια δημοτική επιχείρηση.

Δείτε επίσης:
 
Πρωτοβουλία για την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης του νερού στην Ελλάδα

Africa: trapped in water privatization - The global market scene of the “blue gold”!

Σχεδιάζεται μια παγκοσμιοποίηση όχι μόνο χωρίς Χριστό, αλλά κατά του Χριστού… (π. Γεώργιος Καψάνης)

Σημεία καιρών

*Ο Μακαριστός Γέροντας Γεώργιος Καψάνης σε μια ομιλία που έγινε πριν 18 χρόνια, προειδοποιούσε για όλα αυτά που βιώνουμε σήμερα, στο όνομα της παγκοσμιοποίησης.

Πολλοί σήμερα μιλούν για παγκοσμιοποίηση. Ενώ κάποιοι ολίγοι την σχεδιάζουν και την προετοιμάζουν. Παγκοσμιοποίηση στην οικονομία, στην δημιουργία ενός υπερκράτους, στην θρησκεία.
Η παγκοσμιοποίησις φαίνεται να είναι και ο στόχος του κινήματος της «Νέας Εποχής» που αποβλέπει στην αντικατάσταση του Χριστού από τον αντίχριστο. Η βασιλεία του αντιχρίστου, κατά τους νεοεποχίτας, θα αρχίσει με την γ΄ χιλιετία μ. Χ. Ο Ι.Χ.Θ.Υ.Σ (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) θα αντικατασταθεί με τον Υδροχόο (σύμβολο του αντιχρίστου).

Η παγκοσμιοποίησις δεν θα είναι εφικτή, εάν οι και θρησκείες δεν παραιτηθούν από την αξίωσή τους, ότι έχουν την απόλυτη Αλήθεια, και εάν δεν δεχθούν να προχωρήσουν σε μια υπερθρησκεία, ένα μίγμα θρησκειών.
Έτσι βλέπουμε το πρωτοφανές γεγονός Χριστιανοί, Ιουδαίοι, Μουσουλμάνοι, Βουδισταί, Ειδωλολάτραι, να συμπροσεύχονται για την ειρήνη και να προσχωρούν σε διαθρησκειακούς διαλόγους, στους οποίους υπερτονίζεται ότι (οι μονοθεϊστικές θρησκείες) έχουμε ένα κοινό Θεό.
Σ΄ αυτούς τους διαλόγους οι συμμετέχοντες χριστιανοί, και δυστυχώς και ορθόδοξοι κληρικοί και λαϊκοί, δεν ομολογούν τον Τριαδικό Θεό και τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού.
Με πολύ λύπη διαβάσαμε, ότι τελευταία στην Ρουμανία έλαβε χώρα πανθρησκειακή συγκέντρωση και προσευχή υπέρ της ειρήνης με την συμμετοχή και ορθοδόξων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων. Δεν συμμετείχαν, ευτυχώς, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και αι Εκκλησίαι Ιεροσολύμων, Ρωσίας, Σερβίας, Γεωργίας, Ελλάδος και Πολωνίας.

Σχεδιάζεται λοιπόν μια παγκοσμιοποίησις όχι μόνο χωρίς Χριστό αλλά και κατά του Χριστού.
Το υπερκράτος, η υπεροικονομία, η υπερθρησκεία δεν θα υπηρετούν τον Χριστό και τον άνθρωπο, ως εικόνα του Θεού, αλλά τον αντίχριστο και όσους προσκυνήσουν τον αντίχριστο.
Σ΄ αυτήν τη παγκοσμιοποίηση οι διάφοροι θεσμοί θα αφαιρούν τις ελευθερίες των ανθρώπων προκειμένου οι άνθρωποι να γίνουν πιόνια στα χέρια των ισχυρών της γης.
Κάτι τέτοιο άρχισε να γίνεται και στην πατρίδα μας, όπου θεσμοί έξωθεν ερχόμενοι επιβάλλονται στον λαό μας. Όλοι θα ελέγχονται με παγκόσμιο φακέλωμα. Ανησυχήσαμε για τη Συνθήκη του Σένγκεν, επειδή την είδαμε σαν πρόδρομο του παγκόσμιου φακελώματος.
Το ότι οι ανησυχίες μας δεν είναι ανυπόστατες αποδεικνύει το γεγονός, ότι βάσει της Συνθήκης αυτής οι Ορθόδοξοι Βαλκάνιοι αδελφοί μας δυσκολεύονται να έλθουν στη πατρίδα μας. Λειτουργεί δηλαδή η συνθήκη και εις βάρος της Ορθοδοξίας.

 

Φωτο από εδώ (μπείτε)

 
Ως χριστιανοί αρνούμεθα να δεχθούμε και να συμπράξουμε σε παγκοσμιοποιήσεις τύπου «Νέας Εποχής».
Η αληθινή παγκοσμιοποίησις άρχισε με τη Σάρκωση του Θεού Λόγου, που προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και ένωσε «τα πριν διεστώτα» και ανέστησε «παγγενή τον Αδάμ». Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινά παγκόσμιος άνθρωπος. Και τούτο διότι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε» εν Αυτώ(Γαλ. 3,28).
Κάθε χριστιανός που ενώνεται με τον Χριστό και που ο Χριστός ζει εν αυτώ και αυτός εν τω Χριστώ, γίνεται επίσης παγκόσμιος χριστιανός. Αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως φύλου, γλώσσης, θρησκείας, εθνικότητος. Γίνεται ένας καθολικός άνθρωπος, μικρόκοσμος και συγχρόνως μακρόκοσμος, γιατί περιέχει μέσα του όχι μόνο όλη την ανθρωπότητα αλλά και όλη την κτίση.
Πώς είναι δυνατόν ένας θεωμένος χριστιανός να μην είναι ένας παγκόσμιος και καθολικός άνθρωπος ;
Τέτοιοι παγκόσμιοι άνθρωποι ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, οι παλαιοί και νέοι Μάρτυρες, οι Ασκηταί, οι εν τω κόσμω άνθρωποι της αγάπης και της θυσίας.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι παγκόσμιος, γιατί θυσιάστηκε για όλο τον κόσμο.

Ο αντίχριστος και οι οπαδοί του σφετερίζονται τον τίτλο του παγκοσμίου. Και τούτο γιατί δεν θυσιάζονται για τους ανθρώπους, αλλά θυσιάζουν τους ανθρώπους εν ονόματι κάποιας ιδεολογίας και παγκοσμιοποιήσεως.
Κατά τους χρόνους της ελεύσεως του Κυρίου η Ρώμη είχε επιτύχει κάποια παγκοσμιοποίηση, την «Pax Romana». Όμως αυτή βασιζόταν στην διάκριση ελευθέρων και δούλων, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων και προϋπέθετε τη λατρεία των ειδώλων και του Ρωμαίου Αυτοκράτορος, στο πρόσωπο του οποίου οι χριστιανοί έβλεπαν τον πρόδρομο του αντιχρίστου.
Μεταξύ εκείνης και της σημερινής παγκοσμιοποιήσεως υπάρχουν πολλά τα κοινά.
Όπως ψάλλει ο Εκκλησία μας κατά τον Εσπερινό των Χριστουγέννων :

«Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπὶ τῆς γῆς, ἡ πολυαρχία τῶν ἀνθρώπων ἐπαύσατο, καὶ σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς Ἁγνῆς, ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται. Ὑπὸ μίαν βασιλείαν ἐγκόσμιον, αἱ πόλεις γεγένηνται· καὶ εἰς μίαν Δεσποτείαν Θεότητος, τὰ Ἔθνη ἐπίστευσαν. Ἀπεγράφησαν οἱ λαοί, τῷ δόγματι τοῦ Καίσαρος, ἐπεγράφημεν οἱ πιστοί, ὀνόματι Θεότητος, σοῦ τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ἡμῶν. Μέγα σου τὸ ἔλεος, δόξα σοι».

Κάθε χωρίς Χριστόν μοναρχία και παγκοσμιοποίησις ημπορεί να καταργεί την πολυαρχία των ανθρώπων. Αλλά την πολυθεΐα των ειδώλων, της λογής – λογής ειδωλοποιήσεις ψευδών θεών και ιδεολογιών, μόνον ο ενανθρωπήσας εκ της Αγνής Χριστός καταργεί.
Απεγράφησαν τότε οι λαοί «τω δόγματι του Καίσαρος» και απογράφονται σήμερα στις διάφορες κρατικές και υπερκρατικές εξουσίες.
Όμως οι χριστιανοί δεν αρκούνται σ΄ αυτήν την απογραφή. Γιατί είναι ανθρωποκεντρική που κάποτε γίνεται και δαιμονική.
Ζητούν να απογραφούν και επιγραφούν στο όνομα του Θεανθρώπου Χριστού. Ζητούμε παγκοσμιοποίηση θεανθρώπινη, παγκοσμιοποίηση στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.
Εκεί είναι η ελπίδα μας και γι' αυτήν ο αγώνας μας.
Ως χριστιανοί δεν προσκυνούμε υπερανθρώπους, ιδεολογίες, είδωλα, ψευδοσωτήρες.
Προσκυνούμε μόνον τον εν Βηθλεέμ τεχθέντα Κύριον Ιησούν Χριστόν. Τον ταπεινόν Ιησούν. Αυτόν που μας ελύτρωσε με τον Σταυρόν και την Ανάστασή Του. Και τον ικετεύουμε να δώσει πλουσία την Χάρι Του στο λαό Του, και σε μας να μη παρασυρθούμε από τους ψευδοπροφήτες, αλλά να μείνουμε πιστοί στο όνομά Του άχρι θανάτου.

Χριστούγεννα 1998, Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου +π. Γεώργιος Καψάνης
«ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», τευχ. 3, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1998, σσ. 5-6. (tribonio.blogspot.gr)

Δείτε παρακαλώ:

Θρήνος για την Ευρώπη!...
Αντίχριστος (ενότητα)

Συγκλονιστική επιστολή - κάλεσμα προς τους αναρχικούς από τον π. Βασίλειο Βολουδάκη

 

 

Δημοφάντης

 

Τά ξημερώματα τῆς Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2016, ὁ Κεντρικός Ναός τῶν Ἀθηνῶν, Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ, πού βρίσκεται μεταξύ Λυκαβηττοῦ καί Ἐξαρχείων, δέχθηκε ἀπό ἐσᾶς ἰσχυροτάτη βομβιστική ἐπίθεση μέ 2 μεγάλες φιάλες ὑγραερίου τύπου Camping, πλήρεις εὐφλέκτων ὑλικῶν!

Ἐν τῷ μεταξύ, στίς 6 Αὐγούστου, ἀναλάβατε τήν εὐθύνη τῆς βομβιστικῆς ἐπιθέσεως ὡς ὀργάνωση «Χαοτικά Νεφελίμ».

Στήν προκήρυξή σας γράψατε:
«Στίς 27/7 οἱ δυνάµεις καταστολῆς τοῦ κράτους εἰσέβαλαν στίς καταλήψεις Στέγης Μεταναστῶν Ὀρφανοτροφεῖο, στήν Καρόλου Ντήλ (Hurriya) καθώς καί στήν κατάληψη στήν ὁδό Νίκης στήν Θεσσαλονίκη κατόπιν ἐντολῆς τοῦ κλήρου, τοῦ Δήµου καί ἰδιοκτητῶν. Ἡ µία ἐκ τῶν καταλήψεων καταστράφηκε ὁλοσχερῶς προκειµένου νά µήν ἀξιοποιηθεῖ ποτέ ξανά ἀπό ἀνθρώπους πού ἀρνοῦνται τήν ὑπάρχουσα καθεστωτική νόρµα ἡ ὁποία µετουσιώνεται µέσα ἀπό τήν διάχυτη ὑποτέλεια καί ἐθελοδουλεία πού ἐπιβάλλεται τόσο ἀπό τό κράτος ὅσο καί ἀπό τούς ἀγαστούς συνεργάτες τους.

Ἡ ἐκκλησία καί οἱ ἀκόλουθοί της, πιστοί δογµατιστές ἀνθρωπιστικῶν ψευδαισθήσεων, ἐπιχειροῦν νά ἐπιβάλουν µιά κανονικότητα στήν ὁποία ὅσοι φλερτάρουν µέ τήν ἐλευθερία καί τήν καταστροφή τῆς διάχυτης ἐξουσίας δέν ἔχουν καµία θέση. Γιαυτό τό λόγο εἴµαστε πεπεισµένοι πώς οὐδεµία ἀνακωχή µέ τό κράτος, τούς θεσµούς καί τό σύνολο τῶν µηχανισµῶν του µπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ καί οὔτε πρέπει στήν πορεία µας γιά τή διάχυση τῆς ἀναρχίας και τῆς καταστροφῆς τοῦ ὑπάρχοντος. Θεωροῦµε πώς ἡ ὄξυνση τοῦ πολέµου ἀπέναντι στούς κρατικούς µηχανισµούς θά πρέπει νά είναι ἀναπόσπαστο κοµµάτι τοῦ ἀναρχικοῦ ἀγῶνα καί ἡ δράση µας δέν θά ἔπρεπε νά εἶναι ἐπακόλουθο τῆς καταστολῆς ἀλλά ἀπόρροια τῶν ἀτοµικῶν µας ἐπιθυµιῶν.

Ἀναλαµβάνουµε τήν εὐθύνη γιά τήν τοποθέτηση ἐµπρηστικοῦ µηχανισµοῦ στήν µονή (σηµ. δική µας: Ἀντί Ναός, γράψατε Μονή!) Ἁγίου Νικολάου στά Ἐξάρχεια ὡς ἐλάχιστη ἀπάντηση στίς ἐκκενώσεις καθώς καί ὡς συνεισφορά στό κάλεσµα γιά ἕναν Μαῦρο Ἰούλη ἀπό τούς συντρόφους τῆς Rigaer 94 στή Γερµανία.

Ἀλληλεγγύη στήν κατάληψη «Biblioteca Kaos» στό Πόρτο Ἀλέγκρε στή Βραζιλία πού ἀπειλεῖται µέ ἐκκένωση.

Γιά ἕναν Μαῦρο Ἰούλη
Χαοτικά Νεφελίµ».

Ἀποροῦμε! Γιατί σεῖς οἱ Ἀντιεξουσιαστές χτυπήσατε τόν Ναόν μας καί, μάλιστα, πρῶτον καί ἀπό τήν εἰσβολή τῆς Θεσσαλονίκης; Ἔχουμε δώσει δείγματα μελῶν τῆς «διάχυτης ἐξουσίας» ἤ ἔχουμε πρωτοστατήσει σέ ἐκκένωση Στέγης Μεταναστῶν; Ἔχει ἐνοχληθεῖ ἀπό τόν Ναό μας τό σχολεῖο πού βρίσκεται δίπλα μας (στήν ὁδό Ἀραχώβης) καί φιλοξενεῖ 315 μετανάστες ἐδῶ καί 4 μῆνες; Ὄχι, βέβαια! Μπορεῖ ὁποιοσδήποτε ἀμφιβάλλει, νά ρωτήση τούς ὑπευθύνους τῆς Στέγης γιά νά πληροφορηθῆ περί τῆς ἀγαστῆς σχέσεώς μας.

Πότε προκάλεσε ὁ Ναός μας καί πότε χωρίσθηκε ἀπό τά δίκαια συμφέροντα τῶν ἐνοριτῶν του, ἕνας Ναός ἱστορικός, μνημειώδης, πού τόν ἔκτισε, καί πρόσφατα τόν ἀνακαίνισε ἡ ἀγάπη, ἡ εὐλάβεια καί τό ὑστέρημα τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, χωρίς καμμιά Κρατική χρηματοδότηση;

Μέ τό χτύπημά σας στόν Ναό μας πλήξατε ἐσεῖς οἱ Ἀναρχικοί κάποιον ἤ κάποιους πού δυναστεύουν, κοροϊδεύουν καί ἐκμεταλλεύονται τόν λαό; Ζημιώσατε αὐτούς πού ἔχουν μετατρέψει τούς νοικοκυραίους πολίτες τῆς Πατρίδος μας σέ ζητιάνους; Πότε ὡς Ἀντιεξουσιαστές καί Ἀναρχικοί βλάψατε ἤ ζημιώσατε τούς πραγματικούς ὑπευθύνους τῆς Παγκοσμίου ἀλλά καί τῆς ἐγχωρίου ἐκμεταλλεύσεως; Τό νά ζηµιώνης ἀθώους, ἀφρούρητους καί ἀνυπεράσπιστους, δέν εἶναι ἡρωϊκή πράξη. Ἡρωϊσµός εἶναι νά ἀντιµετωπίσης κατά πρόσωπο τήν θωρακισµένη καί φρουρουµένη ἐκµετάλλευση. Νά ἀντιµετωπίσης τήν αἰχµή τοῦ δόρατος, πρωθυπουργούς καί ὑπουργούς καί ὄχι ἐπειδή δέν ἔχεις τά κότσια γιά «νά δείρης τόν γάϊδαρο, νά δέρνης τό σαµάρι»!

Ἔχω γράψει παλαιότερα καί ἔχω πεῖ σέ ὁµιλία µου, πού εἶναι ἀναρτηµένη στό διαδίκτυο, ὅτι ἄν κάποιος δέν πιστεύει στόν Θεό, τότε ἡ µόνη λογική συνέπεια εἶναι ἡ Ἀναρχία. Γιατί νά ὑπακούση ὁ ἄθεος σέ µιά συγκεκριµένη ἐξουσία, τήν ὁποία ἐπέλεξαν καί ἐξέλεξαν ἄλλοι, ἐνῶ ὁ ἴδιος δέν τήν ἐγκρίνει; Ἄν δέν πιστεύης ὅτι ἡ πραγματική ἐξουσία πηγάζει ἀπό τόν Θεό, ποιός µπορεῖ νά σέ δεσµεύση μέ µιά ἐγκόσµια ἐξουσία, καί, μάλιστα, ἐξουσία αὐθαίρετη, αὐτοθεοποιημένων κυβερνητῶν πού, προφανῶς, ἔχουν κατορθώσει νά τήν ἐγκαταστήσουν καί τήν στηρίζουν ὅλες οἱ δυνάµεις καί οἱ δυναστεῖες τῶν ἐκµεταλλευτῶν;

Γι’ αὐτό, ἀποροῦµε, πῶς σεῖς οἱ πλησίον μας Ἀναρχικοί δέν ἔχετε καταλάβει ἀκόμη ὅτι τά μέλη τῆς Διοικήσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Πευκακίων Ἀθηνῶν, ἐκ πεποιθήσεως δέν εἶναι ἀκόλουθοι, οὔτε βεβαίως «πιστοί δογματιστές ἀνθρωπιστικῶν ψευδαισθήσεων», οὔτε ἐγκρίνουν καί οὔτε συμμετέχουν «στήν διάχυτη ἐξουσία», ἀλλά ἐνστερνίζονται τήν «ἐξουσία» πού ὁ Χριστός μας ὅρισε ὡς συμπεριφορά τῶν γνησίων μαθητῶν Του, δηλαδή τήν μέ ταπείνωση διακονία τοῦ λαοῦ μέ καθημερινές προσωπικές θυσίες. Γι’ αὐτό μαχόμεθα μέ κάθε τρόπο νά καταστρέψουμε τούς μηχανισμούς τῆς ὑπάρχουσας καταπιεστικῆς καί καθεστωτικῆς ἐξουσίας, κατ’ ἐξοχήν τοῦ πολιτικοῦ χώρου καί ὅσων φορέων ἤ ἀξιωματούχων (κληρικῶν καί λαϊκῶν) συμπλέκονται, διαπλέκονται ἤ καί ἁπλῶς συνεργάζονται μέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἐξουσία.

Καλοῦμε, λοιπόν, ἐσᾶς, ὅσοι ἀπό τούς ἀναρχικούς καί ἀντιεξουσιαστές διαθέτετε ἐλεύθερη καί ὄχι φανατικά ἐπηρεασμένη σκέψη, ὅσοι ἔχετε γνώση καί διαθέτετε ἐκφραστικές ἱκανότητες, ὅπως δείχνει ἡ διατύπωση τῆς προκηρύξεώς σας, νά ἔλθετε σέ ἄμεση ἐπικοινωνία καί συνεργασία μαζί μας, ἀκόμη καί νά συμμετέχετε στίς καταμετρήσεις τοῦ παγκαρίου τοῦ Ναοῦ μας, γιά νά διαπιστώσετε μόνοι σας ἐάν ἀνήκουμε στούς ἐξουσιαστές πού καταδικάζετε ἤ ὅτι προσπαθοῦμε νά ζήσουμε, νά ἐφαρμόσουμε, καί νά διδάξουμε τήν «ἐξουσία» τοῦ Χριστοῦ μας, πού, ὅπως προείπαμε, εἶναι Διακονία τοῦ Λαοῦ καί προσωπική καθημερινή θυσία.

Μέ ἀνυπόκριτη ἀγάπη Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης   http://voloudakis.blogspot.gr/2016/08/blog-post_29.html  

Επισκεφτείτε, αν θέλετε, και την ενότητά μας Αναρχία και αιώνια Ζωή

2 Σεπτ., μνήμη αγίου Μάμαντος, π. Σεραφείμ Ρόουζ κ.ά.!...

Παρακαλώ, κλικ εδώ (αλλά και εδώ)!

Η περίπτωση του αγίου Μάμαντος φανερώνει πως κι ένα ορφανό που γεννήθηκε στη φυλακή και ανατράφηκε από ξένα χέρια μπορεί να γίνει άγιος και μάλιστα να είναι μεγάλος και ηρωικός άγιος σε ηλικία 15 ετών. Παρακαλώ, προσέξτε τον, παιδιά, έφηβοι, γονείς, ενήλικες, όλος ο κόσμος. Έχει κάτι πολύ σημαντικό να μας πει, στην εποχή μας, που είναι κάπως παρόμοια (ίσως ΛΙΓΟΤΕΡΟ δύσκολη - με εξαίρεση όπου γίνεται πόλεμος) με τη δική του:

Άγιος Μάμας, το ορφανό αγόρι που ίππευε τα λιοντάρια και άρμεγε τα ελάφια 

 

 

A Noetic Life

Fr. Stephen Freeman 

Glory 2 God for all things

Eskimos really do have over 50 words for snow. In total, there are around 180 words for snow and ice. There is “aqilokoq” for “softly falling snow” and “piegnartoq” for “the snow [that is] good for driving a sled.” There is also “utuqaq,” which means, “ice that lasts year after year” and “siguliaksraq,” the patchwork layer of crystals that forms as the sea begins to freeze; and “auniq,” ice that is filled with holes, like Swiss cheese. The reason, of course, is simple. If the information about snow and ice are a matter of survival, human beings develop a vocabulary sufficient to cover their need. They also develop a keen eye for snow and ice. They do not see better or different than anyone else, but they pay attention to certain things that others would ignore.

This simple reality can also be applied to the words of our spiritual life. Modern language can make a distinction between high-definition television and ultra-high definition, or even super ultra-high definition (this latter being so extreme in its resolution that an Eskimo could use it to classify snow). We even have words for sub-atomic particles. But modern language is extremely impoverished in its spiritual vocabulary. The culture has been overwhelmed by the ideas and concepts of psychology, pushing aside an entire vocabulary of human experience. Some of the words of classical Christian experience disappeared long before the modern period (and that is a different story).
Where words are absent, the ability to perceive is reduced. Language and perception work together. There are many things you cannot see until you are taught to see them. Having words for such things is part of the process of learning to see.

A key word from classical Christianity is the Greek term “nous,” and its adjectival form, “noetic.” Western translators early on translated the term as intellectus, which in its English forms is simply incorrect. Modern translators vary in translating it as either “mind” or “heart.” Neither of these is accurate, and both can be misleading in the extreme. Increasingly, some writers are simply choosing to use the word in its original form (my preference).
All of this is by way of introduction. The fact that our modern vocabulary doesn’t have an actual word for what the Fathers meant when they wrote about noetic perception, or when they said that the “nous should descend into the heart” (very important and common phrases), does not mean that what they are describing is closed to us, but does indicate that it is a reality which we largely ignore, like the incredible variety within snow and ice. It’s there, but we fail to see it.

Our culture champions the mind. We think of ourselves as far more brilliant than those who lived in the past and certainly more aware and understanding of the processes and realities of the world around us. In short, we think we’re the smartest people who have ever lived. In point of fact, we have narrowed the focus of our attention and are probably among the least aware human beings to have ever lived.
Our narrowed focus is largely confined to two aspects: the critical faculty and emotions. The critical faculty mostly studies for facts, compares, judges, measures, and so forth. Emotions run through the varieties of pleasure and pain, largely pairing with the critical faculty to maximize pleasure and minimize pain. This way of experiencing the world is largely the result of living in a consumerist culture. We not only consume things – we are constantly under a barrage of information geared solely towards consumption. We consume everything. Information is more than information – it is information for the purpose of consumption. Even religious notions are governed by consumption. We “like” or “don’t like” Church. We find it useful, or of no interest. People are even known to “shop” for Churches.

The nous is not a faculty of consumption. It is a faculty of perception, particularly of spiritual perception. The modern struggle to experience God often fails because it is carried out by consumers. God, the true and living God, cannot be consumed, nor can He be known by the tools of consumption. Consumerist Christianity peddles experience and ideas about God. It has little or nothing to do with God Himself.
I occasionally use kinesthetic experiences to describe the nous. The knowledge we have of riding a bicycle is not critical knowledge. You cannot think your way into the knowledge of riding. Playing the piano is a similar experience. My reason for citing these forms of knowledge is to point to the fact that we already have some experience of non-consuming knowledge. Interestingly, kinesthetic knowledge is not solely in the head. My fingers “know” how to play the piano. My whole body rides a bicycle.

The Fathers often locate the nous in the heart – the physical heart. By this we should understand that the knowledge of noetic experience extends beyond the brain and rests more generally in the very center of our body, in every fiber of our being. Most importantly, it is not a part of the critical faculty. It is a means of perception and knowledge, but not the means of judging, weighing, measuring, comparing, etc. It is much closer to observation (though most modern people only engage in consumer observation).
Vladimir Lossky, the great 20^th century Russian theologian, says:

Knowledge is given to us by faith, that is to say, by our participatory adherence to the presence of Him Who reveals Himself. Faith is therefore not a psychological attitude, a mere fidelity. It is an ontological relationship between man and God, an internally objective relationship…

“Participatory adherence” is the key phrase in this description. It is a noetic awareness that does not stand outside what it observes. It is a sympathetic observation in which we ourselves are open and vulnerable to what we perceive.

An example.
You meet a stranger. The most common approach is to immediately engage the critical faculty. We make observations and judgments almost instantly. Emotional triggers may encourage us to make immediate decisions. We may react in such a way as to be guarded or skeptical, or attracted, or even disinterested. In many ways, we are “consuming” the stranger.
Imagine, instead, that you meet a stranger and completely suspend judgment. You do not compare them, categorize them, or measure them in any way. You refrain as much as possible from engaging emotional reactions. Rather, you are simply attentive, observing them with an awareness that does not judge. Imagine at the same time that you not only observe them in such a manner, but that you fully engage your own willingness to see them sympathetically while being willing to allow them into your own life. This is something of what Lossky means by a “participatory adherence.”
But how is this practiced with regard to God?

God is not a static object. He is personal and therefore acts in freedom. We can know or perceive Him because He makes Himself known. By and large, people in our culture are looking for a God who can be experienced by the critical faculty. In short, we want a God whom we can consume. Do I like Him? Do I want Him? Will I give Him my life? Do I choose Him? This is largely accomplished by substituting the idea of God for God Himself.
I knew a woman who was a self-professed non-believer, though she was willing to believe. Her husband began bringing her to my parish. She attended faithfully for a period of time. One day she asked to meet with me and told me her story. With tears she said she had been in the Church during a service. She was looking at the icon of Christ on the iconostasis. “Why do I not know you?” she asked quietly. “And then I did,” she said. There was no argument, no promise of experience. There was, however, a “participatory adherence.” She was there and she was there repeatedly. Her question was not a critical examination. If anything, it was a cry of love though she had little hope of an answer.

The tradition uses two other words that are important in this perception. One is hesychia, translated “silence” or “stillness.” The second is nepsis (adjective, neptic), often translated “sobriety,” or “attentiveness.” These are noetic expressions, describing the stillness and attention that are generally required for the nous to perceive what is around it. That stillness is not quite the same thing as peace and quiet. It also indicates refraining from our various agendas. Nepsis is an attentiveness that avoids the distractions of the various passions (anger, lust, greed, envy, etc.).
We can know God because He wills to make Himself known. But noetic living is not a technique, per se. It simply describes the proper grounding for the spiritual life. Thus, whether reading Scripture, praying, attending a service, or simply being still, we actively and quietly offer ourselves to God. We should not expect this to automatically produce some wonderful result (it’s not a technique). But as we engage in these activities with the right mind (noetically, neptically, hesychastically) we do indeed learn to perceive God. We learn to be aware of what our nous perceives.

This is, of course, much more successfully learned with good guidance (such as from a priest or monk, or someone who has knowledge of these things – and not all priests or monks do). Many people simple stumble into this and never have words to describe it. It is a perfectly natural thing.
If there were anything that a Christian could practice that would help nurture this aspect of their life, it would be refraining as much as possible from the consumerism of our culture. It teaches us habits that are very destructive to our souls. Instead, we should practice generosity and kindness, and give ourselves over to the care of God rather than the spirit of shopping. You cannot serve God and mammon.
In the Orthodox service, those attending frequently hear the priest or deacon intone: “Wisdom! Let us attend!”
Let us attend. Indeed.

I offer an afterthought. One means of practicing “participatory adherence” is to say “yes.” And, another word for “participatory adherence” might be “love.”

Filed Under: Conversion, Knowledge of God, Modernity, Reflections, Union with God

Fr. Stephen is a priest of the Orthodox Church in America, serving as Rector of St. Anne Orthodox Church in Oak Ridge, Tennessee. He is also author of Everywhere Present and the Glory to God podcast series.

Асан Капузеев, a "Russian Orthodox Turk": "There are entire Turkish people, who are Christians"...

From the comments below this video:
"In Assyrian Land and in Central Asia live Orthodox Turks."
"Turkish tribes for centuries in the Russian Empire took Orthodoxy. There are entire Turkish people, who are Christians. There are saints of Turkish origin and Bulgarian Abram Peter Odynsky."

"N": please, see our tag about Islam.

From the channel of the Асан Капузеев in YT:
The preaching of Christians in Russia: