Η πραγματική και η ψεύτικη αγάπη ενός ζευγαριού...

ΕΥΧΗ
 
Η εντολή της αγάπης προς τον Θεόν συμπληρώνεται από τη «δευτέρα εντολή»: «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

Δεν μπορεί να αρέσει κανείς στον Θεό χωρίς να σέβεται τους άλλους.

Οι δύο εντολές της αγάπης, του Θεού και του πλησίον, είναι το αποκορύφωμα και το κλειδί του Νόμου (Μαρκ. 12,28).

Η αδελφική αγάπη είναι η τελείωση κάθε ηθικής υποχρέωσης και η μοναδική εντολή. «Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν, ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε, πως δύναται αγαπάν;» (Α΄ Ιω. 4,20). Όποιος δεν αγαπά τον αδελφό του που βλέπει, τον Θεό που δεν είδε πως μπορεί να τον αγαπά;

Στο γάμο, η αγάπη, εκφράζεται με τη μορφή του τέλειου δώρου σύμφωνα με το πρότυπο της θυσίας του Χριστού (Εφ. 5, 25). Για όλους είναι τελικά μια αμοιβαία δουλεία (Γαλ. 5, 13), όπου ο άνθρωπος απαρνείται τον εαυτό του μαζί με τον σταυρωμένο Χριστό (Φιλιπ. 2, 1-11).

Είναι λοιπόν θείο και τέλειο δώρο η αγάπη. Είναι υψηλό απόσταγμα της Θείας αγάπης και δεν έχουμε το δικαίωμα να το κατεβάζουμε χαμηλά, πεζοδρομιακά, όπως πολλές φορές γίνεται χωρίς ντροπή, χωρίς συναίσθηση, χωρίς ίχνος θυσίας και προσφοράς.

Η πραγματική αγάπη, όχι η προσωρινή και αισθησιακή, υπάρχει μέσα στο γάμο, γιατί ευλογείται και γίνεται εις τύπον [=συμβολισμό] Χριστού-Εκκλησίας: «Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την Εκκλησίαν».

Η πραγματική συζυγική αγάπη παραμένει και μάλιστα ενισχυμένη με την πάροδο του χρόνου έστω κι αν φανούν τα σημάδια του γήρατος και χαθούν η ομορφιά και το κάλλος.

«Συχνά οι νέοι προσπαθούν να δημιουργήσουν σχέσεις μακριά από τον Χριστό, έλεγε ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Αυτές δεν έχουν καμιά σταθερότητα. Στηρίζονται σε λάθος βάση. Μόνο σε σταθερές βάσεις πρέπει να περπατάμε και αυτές είναι μόνο εκείνες που δίνει η Εκκλησία.

-          Μοιάζει με τον όρκο των ερωτευμένων, έλεγε.

-          Μ’ αγαπάς;

-          Σ’ αγαπώ.

-          Μου το ορκίζεσαι;

-          Στην αγάπη μας.

Μα φυσικά αυτό είναι το ζητούμενο και δεν μπορείς να το επικαλείσαι σαν σημείο αναφοράς ως αποδεδειγμένη αλήθεια».

«Ο νέος που κοιμάται με ένα κορίτσι, για να μην αρρωστήσει σωματικά ή για να μην αποκτήσει ψυχολογικό πλέγμα κατωτερότητος, ή που θέλει να έχει «εμπειρίες», ή για να φανεί άνδρας και να μην τον κοροϊδεύουν οι φίλοι του, κατά βάθος σκέπτεται μόνο τον ίδιο τον εαυτό του και δεν αγαπά».

«Η νέα που δίνεται για να αποκτήσει – συνειδητά  ή ασυνείδητα – τη βεβαιότητα ότι μπορεί να γίνει μητέρα, ή γιατί έτσι θα μπορέσει να δεθεί με ένα άνδρα για να αποκατασταθεί, σκέπτεται μόνο τον ίδιο τον εαυτό της και δεν αγαπά πραγματικά».

«Κάθε κορίτσι έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Το χάρισμα να δοθεί ολοκληρωτικά σ’ έναν άνδρα. Αυτό το χάρισμα είναι σαν ένα μεγάλο κεφάλαιο σ’ ένα λογαριασμό Τραπέζης. Πολλά κορίτσια όμως ξοδεύουν αυτό το κεφάλαιο σε μικρές δόσεις. Κάθε μέρα αποσύρουν μέρος απ’ αυτό και το σπαταλούν. Λίγα φιλιά από δω κι από κει, ένα μικρό φλερτ πότε-πότε.

Έτσι καθαρά σωματικά ένα κορίτσι, μπορεί να έχει ακόμα διατηρήσει όλη την παρθενία του κι όμως την ικανότητά της να αγαπήσει την έχει λιγοστέψει ήδη».

Τα πρώτα σκιρτήματα ερωτικής ευαισθησίας δεν σημαίνουν σπουδή για σαρκικές πράξεις.

Τα πρώτα παράξενα συναισθήματα της καρδιάς δεν σημαίνουν και ολοκληρωτική παράδοση.

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «Έφηβοι και προγαμιαίες σχέσεις», σελ. 20-22.

Όμορφη και ευτυχισμένη εφηβική ζωή;

Ορθόδοξος
 
Δεν είναι όμορφη και ευτυχισμένη πάντοτε η ζωή των εφήβων με τη γνωριμία [=ερωτικό δεσμό, σχέση] και το σεξ, όπως δυστυχώς τη φαντάζονται. Έρχεται κάποτε η στιγμή να δεχθούν τον πόνο των ποικίλων προβλημάτων. Όπως:

1) Ερωτικές απογοητεύσεις με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τραυματικές ψυχολογικές καταστάσεις στους νέους και νέες.
2) Δημιουργούνται πολλές φορές έντονες διαμάχες, όταν η σχέση μεταξύ τους δεν πηγαίνει καλά με επώδυνη τέλος κατάληξη τον χωρισμό.
3) Ψεύδη, θυμοί, νευρικότητες, ζηλοτυπίες, έριδες, πείσματα, ασυνέπειες, εκδικήσεις με καταφυγή στη μαγεία, ακόμα και εγκλήματα, δηλητηριάζουν συχνά τις σχέσεις των εφήβων.
4) Δημιουργείται τρομερό άγχος, συνέπεια ανεπιθύμητων εγκυμοσυνών.
5) Έρχονται αντιμέτωποι σε δίλημμα ή και εξαναγκασμό για πρόωρο γάμο.
6) Παίρνουν απόφαση για έκτρωση και ξεκινούν τη ζωή με φόνο και ξερίζωμα του καρπού της «αγάπης» των, με όλες τις σωματικές και ψυχικές συνέπειες ιδιαίτερα για τις κοπέλες.
7) Αν δεν γίνει γάμος μετά την εγκυμοσύνη και η κοπέλα δεν θελήσει να κάνει φόνο και γεννήσει το παιδί, τότε θα έχει να σηκώσει το βάρος μόνη της, χωρίς την ύπαρξη του πατέρα.
8) Υπάρχει η εκδοχή να προσβληθούν από αφροδίσια νοσήματα ή AIDS. Από στατιστικές έρευνες που έγιναν, απεδείχθη ότι το 80% των ανθρώπων που πάσχουν από AIDS είναι αυτοί που είχαν προγαμιαίες ευκαιριακές ερωτικές σχέσεις.

Φωτο από εδώ

9) Καθώς η ηδονή φέρνει κάποτε κορεσμό, στρέφονται στη διαστροφή και αργότερα, όταν βαρεθούν κι αυτή, στην εξόντωση του συντρόφου.
10) Οι διαδοχικές εναλλαγές συντρόφων πριν το γάμο δημιουργούν αργότερα προβλήματα μέσα στο γάμο με αποτέλεσμα τον χωρισμό που έχει αυξηθεί τρομακτικά στις ημέρες μας. Σύμφωνα με μια στατιστική ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανθρώπων που οι γάμοι τους διαλύθηκαν, είχαν προγαμιαίες σχέσεις.
11) Βασανίζονται οι νέοι μας από ενοχές και δημιουργείται μέσα τους ένα ψυχικό κενό που δεν αναπληρώνεται εύκολα.
12) Πολλοί νέοι παρά τις προγαμιαίες σχέσεις που έχουν, αισθάνονται πλήξη, μοναξιά που φθάνει μέχρι την απογοήτευση, την ψυχολογική διαταραχή και γιατί όχι και την αυτοκτονία. Δυστυχώς τόσοι και τόσοι ερωτικοί σύντροφοι δεν κατορθώνουν να διώξουν την ερημιά της ψυχής των.
13) Η πτώση στη σαρκική αμαρτία παίζει ενίοτε αρνητικό ρόλο και στην πίστη των εφήβων. Η πίστη τους υφίσταται σοβαρό κλονισμό. Για να σταματήσουν τον έλεγχο της συνειδήσεως, διαγράφουν τον ίδιο τον Θεό. Απομακρύνονται από την Εκκλησία. Δεν εξομολογούνται. Δεν προσεύχονται. Δεν κοινωνούν. Σιγά-σιγά οι ηθικές αντιστάσεις των εξασθενούν.
14) Αλλοιώνεται ο χαρακτήρας τους και η συμπεριφορά τους γίνεται αλλοπρόσαλλη. Ακόμα το μυαλό δεν συγκεντρώνεται στη μάθηση και τις σπουδές.
15) Με τις ελεύθερες σαρκικές σχέσεις πλήττεται θανάσιμα το αίσθημα της ντροπής. Οι νέοι σιγά-σιγά δεν ντρέπονται και μπορεί μπροστά σε άλλους μέσα σε οχήματα ή στο δρόμο να συμπεριφέρονται απρεπώς. Κι αν τυχόν τους παρατηρήσεις σε βρίζουν με αναίδεια και αναισχυντία.

Το βλέπουμε το φαινόμενο αυτό στις ημέρες μας. Και το χειρότερο είναι ότι η αμαρτία διαπράττεται με καύχηση. Καυχώνται γι’ αυτό που κάνουν.
Μπροστά σ’ αυτά τα προβλήματα είναι επιτακτική η ανάγκη της υπεύθυνης ενημέρωσης, της σωστής πληροφόρησης και τέλος της ορθής αγωγής των νέων πάνω στις προγαμιαίες σχέσεις.
Τι γνώσεις, τι αρετές και ποια προπαιδεία να έχουν οι έφηβοι, ώστε οι σχέσεις που δημιουργούν να στηρίζονται σε στέρεες βάσεις και να μη συντρίβονται σαν χάρτινοι πύργοι όλα τα όνειρα και οι ελπίδες τους;
Να βοηθήσουμε να καταλάβουν οι νέοι μας, ότι πάντοτε υπάρχει καλύτερη αντιμετώπιση του προβλήματος που απασχολεί κάθε φυσιολογικό άνθρωπο: γενετήσιο ένστικτο - έτερο φύλο - σύντροφο της ζωής. Πάντοτε η γνώση της αλήθειας είναι εγγύηση για την επιτυχέστερη αντιμετώπισή του.
Να μάθουν πως η καλύτερη προφύλαξη είναι η εγκράτεια ως το γάμο, η αγνότητα, ο προσωπικός αγώνας. Να τονίσουμε τη συζυγική πίστη και αφοσίωση. Να καταπολεμήσουμε το διαδεδομένο ισχυρισμό, ότι η εγκράτεια οδηγεί σε νευροψυχικές διαταραχές και να επισημάνουμε ότι οι διαταραχές αυτές είναι αποτέλεσμα όχι της εγκράτειας, αλλά της έλλειψης εσωτερικής και ολοκληρωμένης αγνείας και σωφροσύνης.
Να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι την πραγματική ευτυχία και χαρά δεν τη δίδουν οι προγαμιαίες σχέσεις, αλλά τις χαρίζει ο Χριστός με τον ευλογημένο γάμο.
Είναι νόμος, ότι μόνο αυτοί που αγωνίζονται νόμιμα στη ζωή τους τον καλό αγώνα της πίστης και της ηθικής, θα λάβουν τελικά το ευλογημένο στεφάνι της νίκης.
Μόνο αυτοί θα απολαύσουν την ευτυχία και τη χαρά μέσα στον ευλογημένο γάμο τους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «Έφηβοι και προγαμιαίες σχέσεις». 

Aρχική πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Επιδόρπιο:

Σημειώσεις για τη σεξουαλική πείνα μας και τον ελεύθερο έρωτα
Οι φτηνές αγάπες δεν πάνε στον παράδεισο - Γάμος: ένας δρόμος που περπατιέται στη γη, αλλά καταλήγει στον ουρανό
Έρωτας, σεξ, γάμος και μοναχισμός
Ενότητα για το γάμο στο ιστολόγιό μας
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ & ΓΑΜΟΣ (ιστολόγιο)
Για το γάμο και την αγάπη (π. Ανδρέας Κονάνος, Μεσογαίας Νικόλαος)

ΖΗΣΕ ΜΟΝΑΧΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΑΣΕ ΤΟ ΜΕΤΑ; 
Το σύνδρομο της Κόλασης
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Μια Θρησκεία που δε χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους!...
Υπέρ των αμαρτωλών
Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι, ευχαριστώ!
Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Άντε και πίστεψα - Τώρα τι κάνουμε;

Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους

ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!

ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

Είσαι ο άνθρωπός μου; 
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά 
Ο Χριστός στο Club
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...

Ενδιαφέροντες & σημαντικοί άγιοι στις 18 Αυγούστου

Κλικ στα:
 
Άγιοι Φλώρος και Λαύρος οι λιθοξόοι μάρτρες (εικ.)

Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του νέου, εν Πάρω

Άγιοι Πένητες Μάρτυρες (το άγιο Πλήθος των φτωχών)

Άγιοι Έρμος, Σεραπίων και Πολύαινος

Αγία Ιουλιανή πλησίον του Στροβίλου

Άγιος Λέων

Άγιοι Τέσσερις Όσιοι Ασκητές

Άγιοι Γεώργιος και Ιωάννης Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης

Όσιοι Βαρνάβας, Σωφρόνιος και Χριστόφορος
 
Όσιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης
 
Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας ο εξ Αγαρηνών (μεταστραφείς από το Ισλάμ) (εικ.)
 
Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς εν Ρεθύμνω (εικ.)
 
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς
 
Όσιοι Αγάπιος και Πορφύριος οι Κολλυβάδες οι ασκητές

 

Η Παναγία, η ελπίδα των απελπισμένων

Φώτης Κόντογλου
Ευχή / Μακκαβαίος

Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων.
Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο: κι η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο.
Γι' αυτό καταφεύγουμε σε Κεiνη που την είπανε οι πατεράδες μας: «Καταφυγή»,«Σκέπη του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα»,«Οξεία αντίληψη»,«Ελεούσα», «Οδηγήτρια»,
«Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε.
Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη ["Ν": συγχωρέστε με, μα θα πω: σε όλες τις ορθόδοξες χώρες, που όλες είναι πονεμένες χώρες]. Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.
Κι από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.
Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιληνάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας,σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.
Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει. Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις».

Και:

Η Παναγία των Ελλήνων! (αφιέρωμα)
Σύντομη βιογραφία της Παναγίας

Ορθόδοξες Παναγίες απ' όλο τον κόσμο  

Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες

Άγιος Ταρσίζιος, το παιδί που μαρτύρησε (και αγίασε) προστατεύοντας τη Θεία Μετάληψη! (14 Αυγούστου)

"Ν": Αφήστε τα παιδιά σας να γίνουν μάρτυρες. Και, προπαντός, μην τα κάνετε αρνησίθρησκους, ζητώντας γι' αυτά ψεύτικη απαλλαγή από τα Θρησκευτικά στο Λύκειο, που μόνο όποιοι δεν είναι χριστιανοί (και έχουν και τύψεις συνειδήσεως) δικαιούνται να λαμβάνουν.
 
Δημ. Τζαφέρης Θεολόγος
Ιερός Ναός αγ. Νικολάου του Νέου Θηβώ
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ 

Η εκκλησιαστική ιστορία διακρίνεται από μία παραδοξότητα. Ως γνωστό η ανάδειξη ενός προσώπου που χαράσσεται στην ιστορική μνήμη της ανθρωπότητας οφείλεται στο γεγονός είτε της κατοχής μεγάλου πλούτου είτε της απόκτησης φήμης και δόξας από ένα σπουδαίο κατόρθωμα είτε από την απόκτηση μεγάλης εξουσίας με οποιοδήποτε τρόπο είτε τέλος πάντων από ένα αναλόγου μεγέθους συμβάν που κατατάσσει το πρόσωπο αυτό στην αιωνιότητα. Όμως αυτό δεν συμβαίνει στην ζωή της Εκκλησίας.

Απλοί καθημερινοί άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας και καταγωγής, άνθρωποι που δεν πληρούν τα ανωτέρω κριτήρια που αναφέραμε ,άφησαν ανεξίτηλη την σφραγίδα τους στις σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας και μάλιστα κάτι που πρέπει να υπογραμμιστεί και να τονιστεί είναι ότι για την εκκλησιαστική κοινότητα αποτελούν πηγή έμπνευσης, ζωντανά παραδείγματα χριστιανικής βιωτής, σε κάθε δύσκολη περίσταση επικαλούνται την βοήθεια τους και τις πρεσβείες τους για την σωτηρία από την αμαρτία. Επίσης κατέχουν σημαντική θέση στην λατρεία της Εκκλησίας αφού έχουν συνταχθεί προς τιμή τους και προς δόξα Θεού ύμνοι, τροπάρια, ακολουθίες. Αυτή η παραδοξότητα για τα ανθρώπινα μέτρα οφείλεται στο γεγονός της ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ που μόνο στους κόλπους της Εκκλησίας συναντάμε.

Η αγιότητα συνίσταται στην σχέση του Θεού με τον άνθρωπο. Η πίστη στον αληθινό θεό, η αποδοχή της κλήσεως του Θεού για την σωτηρία από την αμαρτία εκ μέρους του ανθρώπου με το Βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος αποτελεί την αφετηρία ενός συναρπαστικού ταξιδιού που έχει προορισμό την Βασιλεία του Θεού.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ είναι η ορατή φανέρωση επί γης αυτής της πραγματικότητας. Τα μέλη Της, οι Χριστιανοί δηλαδή, αγωνίζονται καθημερινά για αυτό το σκοπό καλλιεργώντας τον νόμο της αγάπης που ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός δίδαξε και σταυρώθηκε για τις αμαρτίες όλων. Έχοντας ως νόημα και σκοπό στην ζωή τους την χαρά της Αναστάσεως που προσδοκούν και σε αυτούς και έχοντας κατανοήσει ότι αυτό είναι εφικτό μόνο μέσα από την σταυρική οδό όπως έπραξε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός πραγματοποιούν ένα αδιάκοπο αγώνα κατά των παθών τους, πράττουν έργα αγάπης προς τον συνάνθρωπο τους, επιτελούν λατρεία προς το Θεό, κοινωνούν τα Άχραντα Μυστήρια, ομολογούν με τον λόγο, με τα έργα τους ακόμα και με την ίδια την ζωή τους αν χρειαστεί. Κάποιοι πραγματοποίησαν αυτή την πορεία και είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας που αποτελούν τους φωτεινούς σηματοδότες για τους ανθρώπους που θέλουν να πραγματοποιήσουν αυτό το συναρπαστικό ταξίδι.

Βρισκόμαστε στην Ρώμη στα μέσα του Β΄ αιώνα μ.Χ. Αυτοκρατορικό διάταγμα θέτει υπό διωγμό όσους πιστεύουν στον Χριστό, όσους αρνούνται να θυσιάσουν στα είδωλα. 

Μετά από μια μικρή περίοδο γαλήνης για την χριστιανική κοινότητα της Ρώμης ξανά στην καθημερινότητα των πιστών η αντιμετώπιση της πρόκλησης με την ίδια τους την ζωή πλέον η ομολογία πίστεως, η θυσία, το μαρτύριο. Δεν δειλιάζουν όμως διότι ο Ιησούς Χριστός έδειξε στην ανθρωπότητα την οδό του μαρτυρίου με τον Σταυρό, έδωσε ελπίδα και χαρά με την δική του Ανάσταση. Η Εκκλησία με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μπολιάζει τον κόσμο με τον Χριστό στις υπάρξεις του κάθε πιστού με την αιώνια ζωή έτσι δεν υπάρχει χώρος για φόβο, δειλία, άρνηση προδοσία και το παράδοξο είναι όταν αυτό το βλέπουμε σε ένα μικρό παιδί!

ΤΑΡΣΙΖΙΟΣ το όνομά του και έχει μία χρυσή σελίδα στην εκκλησιαστική ιστορία με την θυσία του για την πίστη του στον Χριστό για την εκπλήρωση μιας ιερής αποστολής. Ήταν ένα παιδί που το χαρακτήριζε ενθουσιώδη αγάπη για την λατρεία και έτσι διακονούσε τους ιερείς στην ιερουργία του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Προσηλωμένο στην ιερή του ευθύνη με πλήρη συναίσθηση ότι συμμετείχε ενεργά σε ότι πιο ιερό, σε ότι πιο άγιο υπάρχει στην γη. Σπάνιο χάρισμα για μία παιδική ψυχή που η ύπαρξη του είχε γίνει ένα με τον Ιησού Χριστό. Με το ξέσπασμα του νέου διωγμού πολλοί χριστιανοί βασανιζότανε στις ρωμαϊκές φυλακές.

Η Εκκλησία αποφασίζει να τους μεταδώσει με μυστικό τρόπο τα Άχραντα Μυστήρια για τους στηρίξει στις τελευταίες τους στιγμές. Ανάμεσα στους πολλούς που εμπιστεύονται για αυτή τη τόσο σημαντική τόσο σπουδαία τόσο ιερή μα και πολύ επικίνδυνη αποστολή ήταν και ο Ταρσίζιος. Το ήθος του, τα σπάνια για την ηλικία του χαρίσματα και η παιδική του ηλικία που δεν θα κινούσε υποψίες ήταν τα κριτήρια για την ανάθεση ενός τόσο μεγαλειώδους έργου.

Μέσα σε ένα αργυρό κουτί με πολύ προφύλαξη μετά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας ξεκίνησε για την εκπλήρωση της ιερής αποστολής για τους αδερφούς χριστιανούς που βασανιζότανε μέσα στην φυλακή για τον Χριστό. Αυτό του έδινε περισσή δύναμη και κουράγιο να ξεπεράσει τους φόβους του. Γεγονός αξιοθαύμαστο για τα κοινά ανθρώπινα μέτρα αυτή η αταλάντευτη πορεία σε επιλογές που θέτουν την ζωή σε τόσο μεγάλο κίνδυνο και μάλιστα όλα αυτά από ένα μικρό παιδί. Δυστυχώς στο δρόμο γίνεται αντιληπτός από ειδωλολάτρες και στρατιώτες λίγο πριν φτάσει στις φυλακές και απαιτούν από το νεαρό Ταρσίζιο να τους παραδώσει τα άχραντα μυστήρια. 

Εκείνη την στιγμή κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό να τα προφυλάξει και ας χάσει την ζωή του αρκεί να μην πέσουν σε ειδωλολατρικά χέρια και τα βεβηλώσουν. Περικυκλώνεται, ξυλοκοπείται, λιθοβολείται με μανία. Πέφτει αιμόφυρτος και πεθαίνει. Τον πλησιάζουν για να του πάρουν αυτό που με την ίδια του την ζωή προστάτευε και έντρομοι ανακαλύπτουν ότι τα Άχραντα Μυστήρια θαυματουργικά είχαν εξαφανιστεί. Παράτησαν το νεκρό σώμα και έφυγαν. Ήταν 15 Αυγούστου του έτους 257 μ.Χ.

Οι χριστιανοί παρέλαβαν ευλαβικά το άγιο λείψανο του και το μετέφεραν στο κοιμητήριο (κατακόμβη) του τάφου του Αγίου Καλλίστου (στη Ρώμη), όπου μέχρι σήμερα δείχνουν το σημείο του τάφου του.

Αργότερα ο επίσκοπος Ρώμης Δάμασος τοποθέτησε πάνω στον τάφο του, το έξης επίγραμμα: «... Ενώ ο Άγιος Ταρσίζιος έφερε τα μυστήρια του Χριστού, κάποιος με χέρι βέβηλο πήγε να τα μολύνει. Κείνος όμως προτίμησε να δώσει τη ζωή του, παρά να δώσει τοις κυσίν... τους θείους μαργαρίτες».

Για όλους τους χριστιανούς, για όλα τα παιδία είναι υπόδειγμα άπειρης αγάπης για τον Χριστό. Μας φανερώνει αυτό το ταπεινό για τον σκοπό του κατά την κοινή ανθρώπινη λογική περιστατικό θυσίας πόσο σπουδαίο είναι τελικά για μας η Θεία Ευχαριστία και όπως ο Χριστός ήρθε σαν βρέφος σε μία φάτνη που κανείς δεν έδινε σημασία για την σωτηρία της ανθρωπότητας, έτσι κατά τα φαινόμενα και ο Ταρσίζιος ζώντας στο περιθώριο της ανθρώπινης ιστορίας ένα μικρό παιδί ανέδειξε ο Θεός για την φανέρωση μιας μεγάλης αλήθειας που θεμελιώνει την υπόσταση της ίδιας της Εκκλησίας.

Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΛΛΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ.Η ζωή του μικρού και ταπεινού Ταρσίζιου μας δείχνει τον δρόμο αυτό της σωτηρίας για αυτό και για την Εκκλησιαστική ιστορία είναι ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΚΑΜΑΡΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ.-

Και:

Ο άγιος παιδομάρτυρας Γαβριήλ από την Πολωνία 
Το κακοποιημένο αγόρι που άγιασε
Κακοποιημένο θαυματουργό κορίτσι!
Κακοποιήθηκε από τον πατέρα της μέχρι θανάτου (και αγίασε!)
Η αντιμετώπιση της Ορθόδοξης μεταμόρφωσης
Λείψανο άγνωστου νεομάρτυρα ανάβλυσε μύρο σε θέατρο της Ρουμανίας

   
Ο ορθόδοξος άγιος Γαβριήλ της Πολωνίας (από αυτό το αφιέρωμα - και εδώ)

A Christian perspective on Islam

The author, a member of the Orthodox Peace Fellowship living in Britain, prefers to remain anonymous. His homeland is a country with a Muslim majority.

Incommunion
 
Not much time has passed since Europe was last in danger of being overrun by Islam. In 1453, Constantinople, the Eastern bulwark of Christianity, was captured by the Ottomans. In1529 and again in 1683 the Turks stood at the gates of Vienna. The struggle to free Belgrade lasted almost 200 years, and it was only a short time before the First World War that the last Balkan countries were able to free themselves from the Ottoman rule. It is naive, however, to assume that Islam and Christianity were wrestling with each other in that region for six hundred years. The fact is that empires are not built on any religion but on economic and military powers. Christianity and Islam both became servants of empire, the first of the Roman Empire and the second of the Ottoman Empire.
Many Christians have forgotten that Syria and North Africa were once the heartland of the Christian world, but were overrun and fell under Arab control during the first Islamic invasions between 632 and 732 AD. Arab armies swept into Europe and stood within 200 kilometers south of Paris, and near Geneva, too. If Charles Martel had not stood firm, we might all be Muslims today.
Again many Christians are pondering the questions: What is Islam? Who is Allah? What relationship does Allah have to Jesus Christ and his Church?

Allah in the Thought and Lives of Muslims

A Muslim’s relationship to Allah can be seen in the five daily prayers, which belong to the five pillars of Islam. “Islam” means surrender, submission or subjugation.
If it were possible to watch from space, we could see the prayer ritual of Islam sweeping across our globe like a mighty wave five times a day, as millions of Muslims bow to the ground in worship. At dawn, as soon as one can distinguish between a white and a black thread, the prayer of the Muslim begins in the Philippines. The first wave of worship surges over Indonesia, Malaysia, Bangladesh, India, then Iran and Turkey. Finally it reaches Europe, at which time the second wave of worship begins at noon for the Muslims in China. This new wave will have reached India and the forty-five million Muslims in Central Asia just as a third wave will have started at 3 p.m. for afternoon prayers in the Far East. These three waves of worship follow each other successively, molding and determining life under the Islamic culture. Then, as dawn is breaking on the East Coast of America with its Morning Prayer, Muslims in the Nile Valley are bowing down in the heat of noon prayer and in Pakistan men are gathering in their mosques for afternoon prayer. When the final wave of the Muslim night prayer begins in the Far East two hours after sunset, the rays of the setting sun touch the worshipers in the Ganges Delta, while pilgrims in Mecca bow down for afternoon prayer before the black stone in the Ka’ba. At that moment the second prayer wave has already reached faithful Muslims in the high Atlas Mountains in Morocco, while the first wave breaks with the early morning dawn in the Rocky Mountains of America.
These five waves of prayer unite millions of Muslims in worship. Many Muslims pray earnestly, disciplining themselves by repeating their prayers 17 times a day. Early in the morning, the Muezzins call from the minarets: “Arise to prayer! Arise to success! Prayer is better then sleep!” Everyone who serves Allah hopes to receive a reward from him. Muslims thank Allah because he has already granted faith, which leads them to pray and keep the law in order to have the goodwill of Allah bestowed upon them.
Islam, then, is a religion based on keeping the Law of God. Prayer is an obligation. In Saudi Arabia a visitor may observe policemen forcing passers-by into mosques during the prayer times, so that the wrath of Allah may not descend on the country because of neglected prayer.
There is also in Islam a deep longing for purity. Before each prayer time, every Muslim performs a compulsory ablution — the washing of hands, arms, feet, mouth, face and hair. Those who know something of Judaism will see the parallel with the Pharisaic ablutions. Everyone must be clean before entering Allah’s presence to pray.
A sentence from the al-Fatiha in the main prayer for all Muslims reads, “Guide us in the straight path, the path of those whom thou hast blessed, not of those against whom thou art wrathful, nor of those who are astray,” a cry expressing the desire for guidance and a total dependence on Allah. A Christian cannot deny the faithful intent of Muslims to serve God. On the contrary, their discipline, sincerity and consistency in praying can be an example to us. Without a doubt, every true Muslim desires to serve God with all his heart. He calls on Allah in his prayers; he wants to honor him; he fights for him and submits his entire being to him.

The Beautiful Names of Allah

“Allah” is the Semitic name of God which comes originally from El, Eloh and Elohem. What is the Muslim concept of Allah? Whom do they worship? In his struggle against polytheism, Muhammad waged a merciless campaign against all gods, idols and images. His outcry was: “Allah is One! All other gods are nothing!” He had accepted the basic monotheistic faith of the Jews who were living in the Arabian Peninsula after being exiled from their homeland by the Romans. Influenced by them, Muhammad freed the Arab world from idolatry. The first half of the Islamic creed makes a sharp distinction between the Oneness of God and the claims of religions and magical cults which teach that other gods exist. Millions of Muslims confess daily, “There is no god save Allah!” as the core of the Islamic faith. Any theological assertion that contradicts this is rejected without question.
Muhammad not only testified to Allah’s uniqueness, but described him with many names:. Islamic theologians have systematized all his statements into “the 99 most beautiful names of Allah”. Sorting through these names of Allah according to their significance and frequency, moves us closer to the heart of Islam. Allah is the Omniscient One with infinite wisdom who hears all and sees all, understands all and encompasses everything. He both builds up and destroys. He is the exalted one above everything, great and immeasurable, magnificent and almighty, without equal. He is the living one, ever-existing, unending, everlasting, the first and the last, the one and the only one, the incomparably beautiful one. He is praiseworthy and excellent, the holy one, light and peace. He is the true reality and the foundation of everything, who created everything out of nothing by the strength of his word. He brought everything into being, and to him we shall all return. He creates life and causes death (Sura al-A`raf 7:44; note that Eastern Christianity does not accept that God created death). He will raise the dead and unite the universe. Allah is the sovereign lord and king to whom the universe belongs. He saves whom he wills and condemns whom he wishes. Above all, Allah is called the compassionate and merciful one, and yet he is also the avenger. He has recorded everything and will be the incorruptible and indisputable witness on the day of judgement.

The authority of Allah may open the door to success or lock it. Nothing takes place without his will. He has no need of any mediator. Everything depends directly on him. He is also benevolent and patient, faithful and kind to Muslims, the giver of all gifts. From him alone comes provision for all mankind. He who possesses everything makes people wealthy and protects all who glorify him. He is guardian over all who worship him. Allah acknowledges those who repent, and forgives because he is the forgiving one. He is gracious toward Muslims.
Often, the names of Allah are ascribed to him in a spirit of wishful thinking rather than confident faith. The more oppressive attributes create fear and drive people to do everything possible to keep the law. Poverty and illness are regarded as signs of Allah’s wrath for secret sins. By the same token, riches, success and esteem in Muslim society are taken as indications of favor. Some Muslims say, “Because we have remained faithful to Allah for 1300 years, he has rewarded us with the oil.”
The wealth of the divine names of God can be discovered only in Sufism. Ordinary Muslims accept that Allah cannot be proved to exist, or described. One can only sense him through experience. A pious Muslim confirms his faith that God is beyond our understanding by the common words, “Allahu akbar! God is great!” This statement, repeated millions of times each day, is an abridged form of the Islamic creed. With this testimony Khomeini’s revolutionary guards ran blindly into mine fields knowing they would be torn to shreds. Yet it is not a complete sentence. Its literal meaning is “Allah is greater!” Every listener should complete the thought: Allah is wiser than all philosophers, more beautiful than the most fascinating view, stronger than all atomic and hydrogen bombs together, and greater than anything we know. Allah is the unique, and inexplicable one — the remote, vast and unknown God. Everything we may think about him is incomplete, if not wrong. Allah cannot be comprehended. He comprehends us. We are slaves who have only the privilege to worship him in fear.
Islam stands for renunciation of the rationalism that prevails in Europe and America. For a long time it was the characteristic of Islamic theology that Allah could not be described philosophically. Understanding this brings us to a crucial statement expressed by the Islamic theologian al-Ghazali, who meditated at length on the ninety-nine excellent names of God. He wrote that these names can mean everything and yet nothing. One name of Allah can negate another and the content of one may be included in the next. No one can understand Allah, so devout believers can only worship this unknown God and live before him in fear and reverence, observing all his laws in strict obedience.

Islam — a theocentric culture

What are the practical consequences of such an understanding for the daily life of a Muslim? The image of a great, all-embracing Lord has conditioned the home, education, work and politics. “Show me your God and I will explain to you why you live as you do.” Similarly Genesis tells us, “God created man in his own image, in the image of God he created him.” (1:27 ) This means that the concept of God is the pattern and measure of the culture associated with it.
In Islam, the father of the family is not an equal partner with his wife, but the patriarch of the house, holding all rights and authority. The children belong to him alone. He supplies provisions and grants no insight into his financial situation. His wife is not necessarily a life-time companion with equal rights, but often just a means of satisfying his physical desires, sometimes merely a baby factory. There are exceptions, of course, where noble and sensitive Arabs open themselves to the influence of world-wide humanism or where some resolute wives exert influence over their husbands. Christendom has also influenced Arab customs to some extent. In general, however, Islam is a man’s world where women must stay in the background, not seen in mosques, coffee bars, or public life. Khomeini in particular used the resurgence of Islam to reduce women to medieval subjection.
In schools, too, until a few years ago, the teacher gave instruction like a patriarch, ruling over his pupils and forcing the lessons down their throats. Any pupil who could not fully repeat the subject matter was punished. The main goals of education in many Islamic schools are not understanding, individual thinking and development of character, but acceptance and conformity. This is closely associated with the concept of thought in the Islamic religion, since a Muslim is forbidden to think critically about the Qur’an. He must accept it and memorize it. Being thus filled with the spirit of Islam, he walks in accordance with Allah’s law in his daily life. (How many Christians know even one of the Gospels by heart? Yet many Muslims have mastered the whole of the Qur’an.)
The forms of educational instruction and thought in Islam are based upon the picture of Allah given by Muhammad. A person is not guided to become active and responsible, but to submit himself passively to his fate. This is why Muslim emotions often flare up uncontrollably, for their entire education amounts to a submission of will and integration into an Allah-centered society. Again, in politics, democracy does not appear as the best model for social organization. Rather Allah, the king and lord over all, is the unconscious pattern for many sultans and dictators. The strong man who swept away corruption with an iron hand, who brought renown to Islam, has always been admired. (In Arab schools one can find children with such unusual first names as Bismarck, Stalin, de Gaulle and Nasser, because the parents wish and hope that there will be a glorious future for their offspring in the spirit of such historic personalities.) Complaisance and compromise mean weakness and incompetence.
It is not surprising, then, that Nasser and Khomeini were the dominating figures in the Near East. While Nasser attempted to combine an Arab socialism with Islam in order to meet the attack of atheistic communism, Khomeini trod a still more radical path by attempting to establish the kingdom of Allah on earth in Shi’ite countries. The ultimate aim of Khomeini’s revolution was not merely the removal of the shah or the elimination of Christian, capitalistic or communistic principles from among his people, but the reinstatement of an Islamic theocracy in which Allah prevailed in every area of life. This brought a “mullah state” into existence, where more people were killed in a few years in the name of Allah and Islam than during the long reign of the shah. Enemies of the Islamic revolution were no longer even regarded as people. Khomeini himself declared, “In Persia no people have been killed so far — only beasts!”

As the Islamic spirit cannot tolerate any other gods beside Allah, Islam will find no rest until all people have become Muslims. This mission-consciousness is based on the Islamic confession of faith which states that “there is no God except Allah.” Thus there can be no real peace on earth except through Islam.
We must confess, however, that Christians Crusaders who came to the Near East left behind them a trail of blood, engraving on the consciousness of Muslims the image of Christians as aggressive militants. Yet all “holy wars” are in direct conflict with the teaching of Jesus, who said, “Do not resist evil! Put your sword away! Love your enemies!” Christ never commanded his followers to fight in religious wars; rather, he forbade them any demonstration of violence. Muhammad, on the other hand, repeatedly fought in person alongside his fighters until they conquered Mecca and the whole of the Arabian Peninsula. The spread of Islam is based on the sword, holy war being considered a direct command of Allah. This is why there is still in Islam the potential for holy war. (Sura al-Baqara 2:245). In Islam, there is no separation between throne and altar, between politics and religion. Mosques are often the starting point for political upheaval. Friday sermons are not confined to the fostering of faith and spiritual life, but may stir up the people for political conflict in the name of Allah.
According to the Islamic portrayal of Allah, nothing exists outside the province of his omnipotence, and anyone not surrendering voluntarily must be brought into subjection either by cunning strategy, economic persuasion or revolutionary force. Islam demands surrender of all areas of life to Allah’s spirit and the Qur’an’s control over all thought and conduct. Bedouin tribes once said to Muhammad, “We believe in Allah ” But he replied, “You have not believed until you say, ‘We have submitted ‘”
Islam cannot compromise with any “isms” for any period of time. As its history unfolded, strong impulses repeatedly flowed out of the Qur’an, which overcame ideas and concepts that had penetrated the Islamic culture from Europe, Persia and India, resulting in an all-pervading legalistic religion. The ultimate aim was nothing less than the establishment of Allah’s kingdom on our earth.

Allah in the Light of the Christian Faith

Islam has recovered much ground and expanded in the last ten years, making a substantial thrust into the cultures of Christianity, Hinduism, communism and the African cults. When we as Christians meet Muslims and try to understand them, we should not forget that many of them are genuine worshipers who serve their God with dedication. We Christians should never despise their deep aspirations, but should love and respect every Muslim who sincerely worships Allah.
This, however, does not absolve us from the obligation to seek the truth about Islam. Our respect for Muslims leads us to compare the Qur’an and the New Testament, which for us is the only standard of truth. If one compares the 99 names of Allah in Islam with the names of God in the Bible, one must acknowledge that the Allah of the Muslims is not in harmony with our God. If someone says, “Your God and Islam’s God are the same,” he does not understand who Allah and Christ really are, or glosses over the deeply rooted differences.

Allah — No Trinity

In the Arabic language, the name Allah can be understood as a sentence: al-el-hu. ‘El’ is an old Semitic name for God meaning ‘the strong and mighty’. The Islamic name, Allah, corresponds to the Hebrew name Elohim. Although the Hebrew name contains the possibility of a plural (hum), the name of Allah (hu) can only be singular. Thus, Allah in Islam is always only one and never a unity of three. It is unthinkable for a Muslim to believe in the existence of God as Father, Son and Holy Spirit in the New Testament sense. Consequently, the Islamic confession of faith not only declares the uniqueness of Allah but at the same time firmly rejects the divinity of Christ and the Holy Spirit.

Allah — No Father

The name ‘Father’, the revelation of God’s innermost reality, is an indispensable element of the Christian faith. God has bound himself to us as our eternal Father. “How great is the love the Father has lavished on us, that we should be called children of God.” (1 John 3:1) In dialogue with Muslims and Jews, we must scrutinize anew statements of Jesus in the New Testament concerning the name “Father” for God. This name is mentioned at least 164 times in the Gospels. Christ did not preach about a distant God whom no one can know or comprehend, nor did he teach us to approach him with a trembling fear as the unapproachable holy Judge. Instead he gently moved the veil from before the God of the Old Testament and revealed him to us as the Father. He did not teach us to pray to Elohim, Yahweh, or the holy Trinity, but placed on our lips the loving name — “our Father.” Christ thus shared his own privilege with us, the unworthy ones. Through him we have become children of God, a relationship which Muhammad emphatically rejects (Sura al-Ma’ida 5:18).
If we compare the occasions when Christ used the name “God” with the occasions when he used the name “Father,” we are in for a surprise. Speaking to outsiders, demons or his enemies, Jesus spoke of the hidden God, the great and powerful Lord. But when he prayed or talked in the intimate circle of his followers, he revealed the innermost secret of God — his Fatherhood. For this claim Jesus was convicted of blasphemy when the high priest Caiaphas asked him, “I adjure you by the living God, that you tell us if you are the Christ, the Son of God.” (Mt 26:63) For Caiaphas to refer to God as “Father” would have been scandalous to the Jews, so he asked Jesus if he considered himself the “Son of God,” implying God’s Fatherhood. Christ confirmed his confession. His first words on the cross were, “Father, forgive them, for they do not know what they are doing.” But as the Father veiled his face the Son cried out, “My God, my God, why have you forsaken me?” Yet the crucified One held on to the reality of God’s Fatherhood in the midst of his suffering and died with the words: “Father, into your hands I commit my spirit.”

Please, see also:

Islam Through the Heart and Mind of a Convert to Orthodox Christianity

Paul, the Christian equivalent to Mohammed

Early Muslim conquests & Rashidun Caliphate
The Penalties for Apostasy in Islam

Traditionalist View on Sex Slavery in Islam

The Orthodox Christian sentiment regarding the persecutions of Christians by Islamist 

Selected miracles of St. George the Trophy-bearer to Muslims

A Miracle of the Virgin Mary in a Turkish Home of a Paris Suburb

From Islam to Christianity: Saints in the Way to the Lihgt

From Islam to Christianity: To our brethren who converted from Islam to Protestantism or Roman Catholicism

Islam (tag)
Islam (tag in the other our blog)

Το Πάσχα του Καλοκαιριού - Της Κοίμησης

Ένα κλικ αγάπης & ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας στα:

Το Πάσχα του καλοκαιριού
 
Άπνοο Σκήνος… Το Θεομητορικό Νεκροκρέβατο

Εις την Κοίμηση της Θεοτόκου(Αγ.Λουκά Κριμαίας)  

Η Χαρά των Χριστιανών (Φώτη Κόντογλου) (από εκεί η εικ.) 

Ἡ λευκὴ βασίλισσα - Ἡ λατρεία τῆς Παναγίας στὴ Σαντορίνη ("Ν": τιμή είναι το σωστό) 

Η Κοίμηση της Θεοτόκου Μωσαϊκό 13ος αιώνας

Η Κοίμηση της Θεοτόκου Τοιχογραφία 14ου αιώνα

Παναγία (ενότητα στο blog μας)
  
Βοήθειά μας η χάρη Της (σε πιστούς & απίστους ή "απίστους"), έτη πολλά και ευλογημένα, αδελφοί. Καλό παράδεισο! Και καλή λευτεριά!

Kαι:

Ἡ Ἁγία Εἰρήνη ἡ Βασίλισσα (μετονομασθείσα σε Μοναχὴ Ξένη)

Μια Θρησκεία που δε χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους!...

Φωτο από εδώ (Αδελφότητα του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα - βλ. εδώ)

Πολλές φορές ακούμε ότι οι θρησκείες χωρίζουν τους ανθρώπους δημιουργώντας φανατισμό και συχνά αυτό σημαίνει ότι οι θρησκείες πρέπει να εξαφανιστούν και ότι, αν είχαν λίγη ανθρωπιά και αξιοπρέπεια οι ηγέτες τους, θα παραδέχονταν ότι εξαπατούν τον κόσμο και θα αυτοκαταργούνταν - ενώ τα κράτη, αν ήταν όντως ανθρωπιστικά, θα έκοβαν όλα τα προνόμια των θρησκειών, ώστε να χάσουν τον πλούτο και την εξουσία τους και να μαραζώσουν και να σβήσουν, αφού δεν θα προσφέρουν πια κανένα ώφελος στους υποκριτές λειτουργούς τους.
Ο χριστιανισμός, ο καθαρος, δεν χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους. Και αυτό τον καθαρό χριστιανισμό θα τον βρούμε στις διδασκαλίες των αγίων της Ορθοδοξίας και στους ταπεινούς μαθητές τους, που εντοπίζονται όχι μόνο ανάμεσα στους αγράμματους, αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους κάθε λογής, κάθε κοινωνικής θέσης και μορφωτικού επιπέδου.
Σε ορθόδοξους χριστιανούς θα βρεις και νοθευμένο, παραμορφωμένο χριστιανισμό, αλλά δεν αναφέρομαι σ' αυτόν. "Έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί", να διακρίνεις το χρυσάφι από το μπακίρι.

Ο χριστιανισμός ενώνει τους ανθρώπους, διδάσκοντας πως όλοι οι άνθρωποι, όλων των φυλών και των θρησκειών, δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού και πως όλοι μα όλοι είναι καλεσμένοι να γίνουν συνκληρονόμοι και συμβασιλείς του Χριστού στη βασιλεία των ουρανών. Τους ενώνει, διδάσκοντας πως ο Θεός (ο Ένας της Τριάδος, με τη συνεργασία των Άλλων Δύο) έγινε άνθρωπος από αγάπη και πόνο για όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο για τους ενάρετους ή για τους πιστούς Του, αλλά και για κείνους που ποτέ δεν θα μετανοήσουν ή ποτέ δεν θα πιστέψουν.
Διδάσκοντας πως κι αυτούς που δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ χριστιανοί (ούτε "ηθικοί") ο Θεός τους αγαπάει και καλούμαστε, αν είμαστε του Χριστού, κι εμείς να τους αγαπάμε και να επιθυμούμε τη σωτηρία τους κατά το έλεος του Χριστού, είτε αλλάξουν ρότα στη ζωή είτε όχι.

Ακόμη κι όταν οι άγιοί μας διδάσκουν πως οι θεοί των διαφόρων θρησκειών είναι ψεύτικοι ή προσωπεία δαιμονίων, εκτός του ότι λένε μια αλήθεια, το διδάσκουν για να βοηθήσουν στη σωτηρία των ανθρώπων. Η ιεραποστολή, είτε γίνεται στο διπλανό σπίτι είτε σε μακρινές ηπείρους, έχει κίνητρο τον πόνο για τη σωτηρία του άλλου και όχι ταπεινά πολιτικά ή οικονομικά κίνητρα. Κι όταν αποκτά τέτοια κίνητρα, δεν είναι αληθινή ορθόδοξη ιεραποστολή. Αυτό εξάλλου είναι κι ο λόγος που η Ορθοδοξία προοδεύει τόσο στην Αφρική, ενώ έχει ελάχιστα χρήματα και μικρές δυνατότητες ανθρωπιστικής προσφοράς σε σχέση με τους ρωμαιοκαθολικούς και τους προτεστάντες: ότι δεν είμαστε εκεί για να εκμεταλλευτούμε τους λαούς, αλλά γινόμαστε ένα μαζί τους για την αλήθεια και τη σωτηρία τους.
"Η παγκοσμιότητα του Χριστού είναι η μοναδική και αυθεντική παγκοσμιότητα και το να αναζητά κανείς οπουδήποτε οτιδήποτε πιο παγκόσμιο είναι κατανοητό μόνο για όσους δεν έζησαν τη χάρη του Βαπτίσματος" γράφει ο γέροντας Σωφρόνιος σε επιστολή του, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του "Αγώνας Θεογνωσίας" (σελ. 346), το οποίο συνιστώ ταπεινά σε κάθε αληθινό πνευματικό αναζητητή.

Και ο όρος "βασιλεία των ουρανών" ή "βασιλεία του Θεού" στην πραγματικότητα είναι αναρχικός όρος (με τη βαθύτερη, μόνη ορθή - επιτρέψτε μου - έννοια της αναρχίας): είναι μια πνευματική κατάσταση, όπου βασιλιάς είναι κάθε άνθρωπος που εισέρχεται σ' αυτήν - και εισέρχεται κάθε ένας που το επιθυμεί και, βεβαίως, αγωνίζεται να υπερνικήσει τα εμπόδια (συνήθως εσωτερικά του εμπόδια) που δεν τον αφήνουν να εισέλθει. Και σ' αυτό τον αγώνα πάλι ο Χριστός, ο μόνος αληθινός βασιλιάς, που μοιράζει τη βασιλεία Του με όλους μας, δίνει την καθοριστική βοήθεια μέσω της Εκκλησίας που ο ίδιος ίδρυσε γι' αυτό το σκοπό.
Βρείτε μου μια θρησκεία, που να λέει πως ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους για να τους κάνει θεούς και πως, όταν εκείνοι απέτυχαν υποκύπτοντας στον εγωισμό τους, δεν τους καταδίκασε, αλλά έγινε άνθρωπος και πέθανε με φρικτό θάνατο για να τους βοηθήσει να το πετύχουν, ΑΝ θέλουν.
Μόνο ο χριστιανισμός και, από το χριστιανισμό, απ' ό,τι ξέρω, μόνο η Ορθοδοξία. 
Γι' αυτό, δε θέλω να είμαι τίποτε άλλο παρά ορθόδοξος χριστιανός.

Θα κλείσω αυτές τις λίγες σκέψεις παραπέμποντας στις αναρτήσεις μας Γίνε κι εσύ πολεμιστής του Φωτός και Παιδιά χωρίς Θεό (όπου, στο τέλος, θα δείτε αναρτήσεις για το ζήτημα της ύπαρξης του Θεού και την αθεΐα).
Επίσης, ως επιδόρπιο (ένα μικρό κέρασμα, μια που ήρθατε στην καλύβα μας):
Υπέρ των αμαρτωλών
Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι, ευχαριστώ!
Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Άντε και πίστεψα - Τώρα τι κάνουμε;
Η ομορφιά & η αλήθεια της Ορθοδοξίας μέσα από τα μάτια τριών αλλοθρήσκων 
Νέα Υόρκη: ο Ιάπωνας ζητιάνος που έγινε Ορθόδοξος μοναχός!

Σας ευχαριστώ όλους. "Καλή Παναγιά", όπως λέει ο λαός μας, δηλ. με καλό να γιορτάσουμε την Κοίμησή Της και τη μετάστασή Της "από γης προς ουράνια". Και στα δικά μας.
Δόξα τω Θεώ.