Κοιμήθηκε η μοναχή Πορφυρία

Έχει πλέον διαδοθεί η αναπάντεχη είδηση ότι κοιμήθηκε εν Κυρίω η αγαπημένη του ορθόδοξου λαού μας μοναχή Πορφυρία, γνωστή κυρίως από το βιβλίο της "Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης", όπου αφηγείται συγκλονιστικά περιστατικά (συναντήσεις με ανθρώπους) από τη ζωή της ως οδηγού ταξί, πριν γίνει μοναχή.
Έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο βιβλία της,  με τίτλους "Άκουσέ με" και "Πάλεψε μέ τά κύματα".
Η γερόντισσα είχε πει πως, όταν παλιά είχε φτάσει στο χείλος του θανάτου, είχε παρακαλέσει το Θεό: "Κύριε, αν είναι να πεθάνω, στείλε το γέροντα Πορφύριο να με πάρει".
Ελπίζουμε πως τώρα ο αγαπημένος της άγιος τη συνοδεύει στον ουρανό και ότι από εδώ και πέρα θα την έχουμε πρέσβειρα και προστάτισσα.
Ευχόμαστε ο Θεός να αγιάσει την ψυχούλα της, που τόσες άλλες ψυχούλες βοήθησε να βρουν το δρόμο τους!...
Μπορείτε να δείτε βίντεο με/για την (μακαριστή πλέον) αδελφή εδώ. Αναρτήσεις & αποσπάσματα του έργου της εδώ. Εδώ ενότητα του ιστολογίου μας για το θάνατο.
Αιωνία η μνήμη της!
 

Η γριούλα που δίδαξε έναν άγιο καθηγητή Πανεπιστημίου...

Μὲ θυσία καὶ κόπο (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς) 
Ακτίνες, Προσκυνητής  

Διηγοῦνται ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Σέρβου θεολόγου καὶ προσφάτως ἀναγνωρισθέντος Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας ("Ν": αφιέρωμα σ' αυτόν εδώ).
 
 

Πρέπει νὰ ἦταν τὸ ἔτος 1929, δηλαδὴ ὅταν ὁ Ἅγιος ἦταν σὲ ἡλικία 35 ἐτῶν. Ἦταν καλοκαίρι, καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Βράνιε μὲ προορισμὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στὸ Μοναστήρι αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ εἶχε ἰδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ εἶχε μεγάλη ἀγάπη στὸν ἅγιο Πρόχορο. Ἦταν ἤδη καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ στὸ Βελιγράδι.
 
Ὁ δρόμος μέχρι τὸ Μοναστήρι ἦταν δύσβατος καὶ γι’ αὐτὸ ἀρκετὰ κουραστικός. Ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ ὑπερνικᾶ αὐτὲς τὶς δυσκολίες, χρησιμοποιοῦσε κάποιο ἁπλὸ αὐτοκίνητο ("Ν": ταξί), γιὰ νὰ διασχίσει τὸν βουνήσιο δρόμο ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Μοναστήρι.

Σὲ μιὰ λοιπὸν τέτοια ἐπίσκεψή του συνάντησε στὸ δρόμο του μιὰ γερόντισσα, κι ἀμέσως κατάλαβε ὅτι κι αὐτὴ κατευθυνόταν μὲ τὰ πόδια πρὸς τὸ Μοναστήρι. Τότε ὁ Ἅγιος ἔκανε νόημα στὸν ὁδηγὸ νὰ σταματήσει καὶ προσκάλεσε τὴ γριούλα νὰ ἀνέβει στὸ αὐτοκίνητο, γιατί, ὅπως τῆς ἐξήγησε, κι ἐκεῖνος πήγαινε ὅπου καὶ αὐτή.
–Σ’ εὐχαριστῶ, παιδί μου, τοῦ ἀπάν­τη­σε ἡ γριούλα, ἀλλὰ ἐγὼ εἶμαι φτωχή.
 
Ὁ Ἅγιος τότε τῆς χαμογέλασε καὶ τὴ διαβεβαίωσε ὅτι δὲν θὰ πλήρωνε τίποτε, μιὰ καὶ τὸ αὐτοκίνητο ἦταν νοικιασμένο ἀπὸ ἐκεῖνον.
 
Τότε ἡ γερόντισσα τοῦ εἶπε:
–Δὲν τό ’πα γι’ αὐτό, παιδί μου. Ἀλ­λὰ ἐπειδὴ ἐγὼ εἶμαι φτωχή, δὲν ἔχω ­τί­­πο­τα ἄλλο νὰ προσφέρω στὸν Ἅγιο πέ­ρα ἀπὸ τὸν κόπο μου αὐτό.

Τότε ὁ Ἅγιος χτύπησε με μιᾶς τὸ μέτωπό του ὡς ἔνδειξη κατάπληκτου θαυμασμοῦ καὶ μονολόγησε:
–Ἄχ, Ἰουστίνε, ἔγινες καθηγητὴς Θεο­λογίας, κι ὅμως! Τὴν εὐσέβεια αὐτῆς τῆς γερόντισσας ἀπέχεις πολὺ γιὰ νὰ τὴ φτά­σεις.

Στράφηκε τότε καὶ πάλι στὸν ὁδηγό. Τὸν πλήρωσε, κατέβηκε ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο καὶ συνέχισε πεζὸς μαζὶ μὲ τὴ γριούλα τὸν ὑπόλοιπο δρόμο ἕως τὸ Μοναστήρι.

Στὴν ἐποχὴ τῶν ἀνέσεων καὶ τῆς λογικῆς ἴσως ἀδυνατοῦμε νὰ ἐννοήσουμε βαθύτερα τὴν προσφορὰ τῆς γριούλας, ἀλλὰ καὶ τὸν θαυμασμὸ τῆς ἐνέργειάς της ἀπὸ τὸν Ἅγιο.

 

Γιατὶ μάθαμε στὴν ἄνεση καὶ στὶς εὐ­κολίες.
Γιατὶ ἀπεχθανόμαστε τὸν κόπο καὶ τὴν κακοπάθεια. Ὅλα τὰ μποροῦμε πλέ­ον μὲ τὸ πάτημα ἑνὸς κουμπιοῦ. Μάθαμε νὰ δωρίζουμε ἀπὸ τὸ περίσσευμα, ὄχι ἀπὸ τὸ ὑστέρημα. Καὶ στὸ Θεὸ καὶ στοὺς ἀν­­­θρώπους. Μάθαμε ν’ ἀγαποῦμε ἀπὸ συμ­φέρον ἢ ἔστω ἀπὸ συμπάθεια καὶ ὄχι ἔμπονα καὶ θυσιαστικά. Γι’ αὐτὸ καὶ αὐ­­­θόρμητα ἀναδύεται τὸ ἐρώτημα:
 
Γιατί πρέπει νὰ κουραστοῦμε; Ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεὸς τὴ σωματική μας καταπόνηση; Ὄχι φυσικά. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει νὰ ὠφεληθεῖ σὲ τίποτε ἀπὸ τὴ δική μας ἄσκηση. Ὅμως ἡ ἄσκηση εἶναι ἡ μητέρα τοῦ ἁγιασμοῦ, καὶ ἡ κακοπάθεια ἡ γεννήτρα τῆς ἀρε­τῆς.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατάκτηση τῆς ὁποιασδήποτε ἀρετῆς προϋποθέτει κόπο, ἄ­­­σκηση καὶ προσπάθεια, γιὰ νὰ ­φέρει καρ­­­πό. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχοσω­ματικὴ ἑνότητα, καὶ τὸ σῶμα ­βοηθᾶ τὴν ψυχή, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ψυχὴ ἐκ­­­φράζεται καὶ μὲ τὸ σῶμα.

Προσευχὴ θέλεις νὰ κάνεις; Χρειά­­ζεται κόπος. Νὰ γονατίσεις, νὰ σταθεῖς ὄρ­­θιος, νὰ συγκεντρώσεις τὸ ­μυαλό σου.
 
Στὴ Λατρεία θέλεις ἀπερίσπαστος νὰ συμμετέχεις; Κι ἐδῶ κόπος ­χρειάζεται γιὰ νὰ συγκεντρωθεῖς καὶ νὰ ­ἐκφράζεσαι προσ­ευχητικὰ ὅπως τὸ σῶμα τῶν πι­στῶν.
Τὰ πάντα χρειάζονται κόπο. Καὶ ὁ κό­πος αὐτὸς ἐκφράζει τὸν πόθο τῶν ἀν­­θρώπων νὰ βροῦν τὸν Θεό. Ὅμως ὁ κό­­πος αὐτὸς εἶναι χαρὰ κι ­ἀνάπαυση. Χαρὰ καὶ ἀνάπαυση ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπὸ τὴν πίστη ὅτι ὁ κόπος εἶναι προσ­φορὰ ποὺ γίνεται εὐπρόσδεκτη, εἴτε προσφέρεται στὸ Θεὸ εἴτε στὸ συν­άν­θρωπο.
Εἶναι διάχυτο αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς προσφορᾶς τοῦ κόπου μας στὴν Ὀρθόδοξη πνευματικότητα. «Δῶσε αἷμα, γιὰ νὰ λάβεις πνεῦμα».
 
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση ἔχει τὶς νηστεῖες, τὶς μετάνοιες, τὶς γονυκλισίες, τὶς ἀγρυπνίες καὶ τόσα ἄλλα ὡς κατάθεση κόπου στὸν ἅγιο Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τοὺς Ἁγίους ἐκ μέρους μας πρὸς ἐκζήτησιν τῆς χάριτός Του.
Προοδεύσαμε σήμερα. Κάναμε τὴ ζωή μας εὔκολη καὶ ἄνετη, ὅμως τὴν εὐ­σέ­βεια τῆς Σέρβας γριούλας ὄχι μόνο δὲν τὴν ἔχουμε, ἀλλὰ δυστυχῶς τὴν ἀ­­πεμπολήσαμε καὶ ὡς φρόνημα!

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Δείτε επίσης:

Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά
Άγιοι της διπλανής πόρτας
Ένα μήλο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα...
Γερόντισσες
"Σούπερ Γιαγιάδες"

«Άναψα τα καρβουνάκια στην άκρη του γεμιστήρα του καλάσνικοφ, έβαλα το λιβάνι και θύμιασα τους ανθρώπους»...

Εμπειρίες και βιώματα από το Νότιο Σουδάν
  Φωτο από εδώ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ
 
Γράφει ο μητροπολίτης Νουβίας Νάρκισσος

Με την χάρη του Θεού και την ευλογία του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β΄ ξεκίνησα στις αρχές του χρόνου μια περιοδεία στην απροσπέλαστη περιοχή του Νοτίου Σουδάν.

Για δεκαετίες μαινόταν άγριος εμφύλιος πόλεμος που συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση, γεγονός που δημιουργούσε συνεχή απογοήτευση και απελπισία στους γηγενείς.

Ξεκίνησα χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, ο προορισμός μου ηταν ακαθόριστος καθώς όλες οι πληροφορίες και οδηγίες ήταν συγκεχυμένες και πιο πολύ με μπέρδευαν παρά μου ξεκαθάριζαν το ούτως ή άλλως θολό τοπίο. Οπωσδήποτε η μόνιμη σύσταση ήταν «να προσέχεις».

Αυτές τις στιγμές θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει στην Αγία Γραφή και δεν το αντιλαμβανόμουν πλήρως. Στην προς Εβραίους επιστολή στο 11ο κεφάλαιο: Ἁβραάμ ὑπήκουσεν ἐξελθεῖν εἰς τόν τόπον ὅν ἔμελλε λαμβάνειν εἰς κληρονομίαν, καί ἐξῆλθε μή ἐπιστάμενος ποῦ ἔρχεται. Η προσωπική εμπειρία της πρόσβασης στον άγνωστο τόπο μού έδειξε πόσο δύσκολο είναι ανθρωπίνως να ξεκινήσεις για κάπου και να μην ξέρεις πού πας. Και εν προκειμένω ακόμη και η καλύτερη πληροφορία για το Νότο ήταν αποκαρδιωτική.


Τελετή θεμελίωσης του πρώτου ιεραποστολικού κέντρου στο Νότιο Σουδάν

Ωστόσο, εκεί συντελέστηκε το θαύμα της πίστεως και πήγαν όλα πολύ καλά, ανοίξαμε τους ναούς που ήταν κλειστοί για πολλά χρόνια, ακούστηκε για πολλούς για πρώτη φορά και για άλλους νοσταλγικά το «ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγ. Πνεύματος», κοινώνησαν όλοι όσοι σαν ήρωες παρέμειναν στην περιοχή της πρωτεύουσας του νότιου Σουδάν κυριολεκτικά με κίνδυνο της ζωής τους κρατούντες το φως του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Την επομένη κόψαμε την Αγιοβασιλόπιτα για το νέο έτος και μετά καθίσαμε στην αυλή της εκκλησιάς με ζωγραφισμένη την ανακούφιση και την ψυχική τόνωση στα πρόσωπα των συμμετεχόντων.

Θεμελιώσαμε το νέο ιεραποστολικό κέντρο του Αγίου Μάρκου στην περιοχή Mogala στο ανατολικό άκρο της πρωτεύουσας Juba. Εκεί, για την τέλεση του αγιασμού δεν είχαμε λιβανιστήρι για να θυμιάσουμε στην ώρα της τελετής και έτσι ψάχνοντας για να δώσω μια πρόχειρη λύση της στιγμής, το μόνο που μπόρεσα να βρω ήταν ένας γεμιστήρας για σφαίρες από όπλο καλάσνικoφ. Άναψα τα καρβουνάκια στην άκρη του γεμιστήρα, έβαλα το λιβάνι και κράτησα το γεμιστήρα από την άλλη του άκρη και θύμιασα τους ανθρώπους που με συνόδευαν και αναλογιζόμουν μέσα μου ότι με αυτόν τον γεμιστήρα του καλάσνικοφ που σκόρπισε το θάνατο έμελλε να λιβανίσω στον αγιασμό για το θεμέλιο λίθο του πρώτου ιεραποστολικού κέντρου του Αγίου Μάρκου και μέσα μου προσευχόμουν αυτά τα εργαλεία του πολέμου και της καταστροφής να μεταμορφωθούν σε σκεύη λατρείας του Θεού. Μόνο τότε θα βασιλέψει η ειρήνη και η ενότητα του λαού σε αυτή την χώρα.

Το δεύτερο ταξίδι την μεθεπομένη ήταν η μετακίνησή μου στο δυτικό τροπικό, στην πόλη Wau του Νοτίου Σουδάν. Ήταν μια πραγματική αποκάλυψη το ότι εκεί βρήκα ανθρώπους ατόφιους, ανυπόκριτους, γνήσιους, και δυστυχώς απόλυτα φτωχούς χωρίς ρεύμα και νερό. Και όταν λέμε χωρίς ρεύμα, φαντάζεστε πόσα πράγματα είναι ανύπαρκτα, ενώ σ' εμάς στον δυτικό κόσμο είναι σκανδαλωδώς δεδομένα. Μια ευχάριστη ωστόσο ανακάλυψη αποτέλεσε το γεγονός ότι πάρ” αυτα η έλλειψη του ρεύματος έχει ένα καλό… Μπορείς να δεις τα άστρα το βράδυ και να αισθάνεσαι ευρύχωρα.


Χαμόγελα

Με τη χάρη του Θεού, βαφτίσαμε δέκα παιδιά και λειτουργήσαμε την εκκλησία του Προφήτη Ηλία που είχαν χτίσει οι Έλληνες, κοντά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Χτύπησε η καμπάνα ξανά, μετά από πολλές δεκαετίες, τους διάβασα την συγχωρητική ευχή και κοινώνησαν όλοι.

Εκεί ένα βράδυ, στο φτωχικό δείπνο που με αρχοντιά μού πρόσφεραν, όπου όλοι τρώγαμε με τα χέρια από το ίδιο μεγάλο πιάτο στο τραπέζι, μου διηγήθηκαν γύρω από το μαγκάλι με τη φωτιά, ιστορίες για το πως ζούσαν στις μέρες του εμφυλίου… Ξήλωναν τον τσίγκο από τις σκέπες των σπιτοκάλυβων, για να μαγειρέψουν επάνω τους να φάνε κάτι, ενώ ελάχιστη ήταν η τροφή τους και οι αρρώστιες αντιμετωπίζονταν χωρίς τα στοιχειώδη, ούτε φάρμακα ούτε γιατρούς.

Εν τω μεταξύ, η ελονοσία έχει θερίσει το μισό πληθυσμό. Δεν υπάρχει κάποιος που να μη νοσεί από ελονοσία. Οι πιο δυνατοί οργανισμοί αντέχουν, οι πιο αδύνατοι καταλήγουν και κυρίως τα παιδιά. Η ζωή όλων είναι στην κόψη του ξυραφιού και ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνουν. Η ζωη δεν είναι σίγουρη, ο θάνατος είναι καθημερινότητα είτε προέρχεται από χολέρα είτε από ελονοσία είτε έμπολα και, αν γλυτώσεις από όλα αυτά, ο εμφύλιος σε περιμένει στην άλλη γωνία. Όποιος επιζήσει εκεί είναι πρωταθλητής της ζωής.

Η ελληνική κοινότητα μας στο Wau είναι απόγονοι Ελλήνων που έφτασαν εκεί στις αρχές του 1910. Ήταν μεγάλη συγκίνηση για μένα, όταν έφτασα εκεί και δεν είχα ακόμη προλάβω να τακτοποιήσω τα πράγματα μου. Το πρώτο τους μέλημα ήταν να με πάνε να διαβάσω ένα τρισάγιο στους Έλληνες πατεράδες τους και προγόνους τους στο ελληνικό κοιμητήριο. Φόρεσα τα άμφια μου, άναψα το λιβανιστήρι και, ενώ έψελνα την ακολουθία, μέσα μου αναλογιζόμουν τη γενναιότητα αυτών των ανθρώπων να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, τα ελληνικά νησιά Μυτιλήνη, Λήμνο και άλλα, να έρθουν εδώ στην άκρη του κόσμου, να ζήσουν, να δημιουργήσουν οικογένειες, να δουλέψουν κάτω από δυσμενείς συνθήκες ζωής, εκτός πολιτισμού και ανέσεων. 

Με μια πρόχειρη εκτίμηση θα λέγαμε ότι αυτή η περιοχή του πλανήτη ήταν πάντα 100 χρόνια πίσω. Γι' αυτό ήταν σπουδαίο επίτευγμα τότε, το 1910 που δημιούργησαν κοινότητα, ελληνική λέσχη, σχολειό, έχτισαν εκκλησία, με άλλα λόγια δημιούργησαν μια μικρή Ελλάδα εκτός Ελλάδας να ζήσουν μέσα της και να ζήσει αυτή μέσα τους. Παρατήρησα: πάνω στα μνήματά τους είχαν χαράξει περίτεχνα στο μάρμαρο λόγια νοσταλγίας για την πατρίδα, που διαβάζοντάς τα και από πέτρα αν είσαι φτιαγμένος θα δάκρυζες. Ήταν πραγματικοί άνδρες που υποκλινόσουν μπροστά τους. Ας είναι αιωνία η μνήμη του παραδείγματός τους.



Το πρώτο εκκλησίασμα

Τέλος ήρθε η μέρα της επιστροφής στην πρωτεύουσα Juba, καθ' ότι υπήρξε προγραμματισμένη συνάντηση με τον Υπουργό Εξωτερικών της χώρας. Στο αεροδρόμιο ένιωσα ότι δεν ήθελα να φύγω και όταν έπρεπε να αποχαιρετήσω τους ανθρώπους και να κατευθυνθώ προς το αεροπλάνο αισθάνθηκα την καρδιά μου να ματώνει και να μη θέλει να τους αποχωριστεί. Όμως παρηγορήθηκα καθώς αυτός ο μικρός θάνατος, ο αποχωρισμός, θα φέρει την ανάσταση του, καθώς η επιστροφή μου εκεί είναι δεδομένη.

Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής, επειδή η λύπη, όταν μοιράζεται, ελαττώνεται και η χαρά, όταν μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται, γι” αυτό έχω τη χαρά να επικοινωνήσω μαζί σας και να σας κάνω κοινωνούς των ιεραποστολικών προσπαθειών μας στην Αφρική. Εμείς σπέρνουμε, εσείς ποτίζετε, ο Θεός αυξάνει και εύχομαι αυτές οι κοινές προσπάθειές μας να βρουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, ώστε να δοξάζεται το άγιο όνομα του Θεού εν παντί καιρώ και τόπω.

Καλή δύναμη

Ο Νουβίας Νάρκισσος (Gammoh)

Άρθρα & ειδήσεις από την Ορθόδοξη Εκκλησία στο Νότιο Σουδάν & από τη μητρόπολη Νουβίας
Ιερείς της Μαύρης Αφρικής
Πρωτοπόροι Έλληνες ιεραπόστολοι στην Αφρική
Ο Χριστός στην Αφρική

Εβδομάδα για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή, 2015 (α΄ εβδομάδα της Μ. Σαρακοστής)...

Ένα κλικ αγάπης στους τίτλους:

5ο ΓΕ.Λ. Αχαρνών: «Τι είναι αυγό, τι είναι παπούτσια, τι είναι χαρτί και μαρκαδόρος;»... Σύντομη περιδιάβαση σε τόπους μακρινούς...

Η Ι. Μητρόπολη Ιλίου σε συνεργασία με τον Iεραποστολικό σύλλογο «ΣΥΜΒΟΛΗ στην Εκπαίδευση Παιδιών της Αφρικής» διοργανώνει εκδήλωση στα πλαίσια της εβδομάδας Εξωτερικής Ιεραποστολής



«Ένα παιδί που το έλεγαν Σπάρτα-το ξεκίνημα της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στην Ουγκάντα» (παράσταση κουκλοθέατρου)

Έκκληση από την Ορθόδοξη Εκκλησία στη Κένυα: Σώστε τα παιδιά με 20 ευρώ μηνιαίως.A cry from Orthodox Church in Kenya: Save the children ( with 20 euro every month ).

Ένας νέος αγώνας ξεκινά για τους πιστούς της Sangmelima στο Καμερούν. A new struggle is opening for the faithful of Sangmelima of Cameroon.

Επείγουσα έκκληση από τον Ορθόδοξο ιερέα στο Πακιστάν. January 2015 – Fr. John Tavneer Appeals for Help.

Κυριακή της Ορθοδοξίας 1 Μαρτίου 2015. Έρανος για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή σε όλους τους ορθόδοξους ναούς της Ελλάδας.

https://ierapostoli.wordpress.com/2015/02/15/sunday_orthodoxy_2015/
 
Εβδομάδα Εξωτερικής Ιεραποστολής – Ελλάδα ( 1-7 Μαρτίου 2015 )
  
https://ierapostoli.wordpress.com/ebdomada_mission2015/

10 ιεραποστολικά βίντεο (& άλλα 10+3)

Η Ορθοδοξία στην Αϊτή, τη χώρα του βουντού και της φτώχειας

Λατινική Αμερική: λαοί που αναζητούν την Ορθοδοξία

Και:

Αγίες Φωτεινή, Ανατολή, Φωτώ, Φωτίς, Παρασκευή και Κυριακή, άγιοι Βίκτωρ, Ιωσής και Σεβαστιανός ο Δούκας (26 Φεβρουαρίου)
 

"THE WAY" - An Introduction to the Orthodox Faith

Photo from here

by Fr. George D. Metallinos
Professor Emeritus, f. Dean of the Athens University School of Theology

CONTENTS

Preface

Introduction: Christianity as a Church throughout History

1. The Redemptive dialogue between the Created and the Uncreated in History
  2. Jesus Christ: The Light and the Hope of the World

3. Orthodoxy as Therapy

4. From Water and Spirit

5. Orthodoxy’s Worship

Clik here

6. The Importance of Hesychasm in the History of Orthodoxy

7. In Prayer and Fasting

8. Philokalian (Patristic) distinction between “Orthodoxy” and “Heresy”

9. Paradise and Hell in the Orthodox Tradition

10. Orthodoxy and Sociopolitical “Deaconship”

11. Faith and Science in Orthodox Gnosiology

12. Synods of the Orthodox Church
 
Orthodoxy's Worship

1. Christian Worship
 
2. Liturgical Order and Historical Evolution
 
3. The worshipping community
 
4. “Churchifying” the media
 
5. Liturgical Theology
 
6. The Liturgy
 
7. The sanctification of the entire world
 
8. Worship and Spiritual Life
 
9. The Liturgy after the Liturgy
 
Bibliographical Notes

See also:

Faith And Science In Orthodox Gnosiology and Methodology

LIVE, BEYOND THE LIMITS!
Protestants ask: Why be Orthodox? 

Travelers on the Way to the Light

Ancient Faith Radio
Orthodox America - By Issue Number
"The Orthodox World"
Saint Herman Press
Journey to Orthodoxy
Road to Emmaus
"Death to the world"
Orthodox Outlet for Dogmatic Enquiries 

PSYCHOTHERAPY

Orthodoxy

Fr. Anthony Alevizopoulos, Th.D., Ph.D, THE ORTHODOX CHURCH – Its Faith, Worship and Life.

BASIC DOGMATIC TEACHING – An Orthodox Handbook, by Fr. Anthony Alevizopoulos.

Γιατί θα είναι πια οικογένειά σου...

 

Τώρα.
Στ΄αλήθεια!
Αυτή, 20 χρονών & 2 μηνών... έγκυος.
Αυτός, 26 χρονών, με σπουδές στα Οικονομικά, αλλά χωρίς δουλειά...
Έξω από την PASSARELLA.
Αν θα περάσεις και συ από εκεί,
πριν να επισκεφτείς τον Χαράλαμπο
(Χρόνια καλά, Μπάμπη!),
που γιορτάζει απόψε*,
μπορεί και να τους δεις...

Το δικό μας "δίλεπτο της χήρας" μπορεί να είναι εκτός από τα φραγκοδίφραγκα που στενάζουν στις τσέπες μας,
ένα κασκόλ (κάνει "ψόφο" και βράδιασε),
ένα μπολάκι ζεστό φαγάκι από τα φτηνά & έτοιμα,
που πουλάει απέναντι ο Σκλαβενίτης,
ή ακόμα καλύτερα ένα βιβλιαράκι,
που μιλάει για τον Άγιο Πορφύριο
ή τον Άγιο Παϊσιο
ή τον Άγιο Ιάκωβο
(μη μου πεις πως δεν είναι ακόμα "Άγιος", θα μαλώσουμε...)
 

Θα λάμψουν τα μάτια τους, όταν θα ρωτήσεις για τα ονόματά τους
(Κωνσταντίνα & Αλέξανδρος)
και θα σε 1000ευχαριστήσουν,
καθώς θα τους σφίγγεις χαμογελαστός το χέρι.
Και συ θα φύγεις από δίπλα τους με μια αγνή & ευλογημένη
(χωρίς ίχνος εγωισμού) ικανοποίηση,
πως στάθηκες δίπλα σε κάποιους ανθρώπους στη δύσκολή τους ώρα...
Χωρίς να έχεις κάνει & τίποτα το ιδιαίτερο.
 

Και - τι παράξενο; - θα έχεις για λίγο ξεχάσει τα δικά σου
(ανυπέρβλητα μέχρι πριν λίγο) προβλήματα...
Και όταν φεύγοντας,
θα ρίξεις μια τελευταία ματιά στον καθρέπτη
του αυτοκινήτου σου,
θα τους δεις με τα χέρια σηκωμένα να σε χαιρετούν...
Και από εκείνο το βράδυ θα τους βάλεις στην προσευχή σου,
μαζί με την γυναίκα σου & τα παιδιά σου...
Γιατί θα είναι πια οικογένειά σου...
Καλό βράδυ.

Αμφοτεροδέξιος.-

 

*"Ν": Το κείμενο γράφτηκε 10 Φεβρ. του αγίου Χαραλάμπους. Η Passarella, που αναφέρει, είναι στο Ίλιον, Αθήνα.

Συγχώρησε τον πατέρα της, που την κακοποιούσε φρικτά επί χρόνια!...

"Ν": Ένα σκληρό άρθρο, από κάθε άποψη. Λέει πολλά για τη δυσκολότερη διδασκαλία του Χριστού, αυτήν για την αγάπη προς τους εχθρούς.

Η Εφημερίδα

 
Η Τζούντι Βαν Νιεκέρκ ήταν μόλις έξι χρονών, όταν η μητέρα της αποφάσισε να εγκαταλείψει την οικογένειά της, καθώς δεν άντεχε τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου της.
Η μικρή Τζούντι δεν μπορούσε να φανταστεί τον Γολγοθά που θα αντιμετώπιζε, όταν έμεινε μονή με τον πατέρα της στα περίχωρα του Δουβλινου. «Τα περισσότερα παιδιά έχουν χαρούμενες αναμνήσεις. Οι δίκες μου είναι τα μαθήματα κολύμβησης και τα πικνίκ με τον πατέρα μου, αλλά δυστυχώς είναι οι μόνες» δηλώνει η Τζούντι στα 46 της.
Η φυγή της μητέρας της έκανε την συμπεριφορά του πάτερα της ακόμα πιο βίαιη και αποφάσισε να κρατήσει την κόρη του κλειδωμένη στο σπίτι και να την βάλει να ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού. Για χρόνια, ο πατέρας της την έδερνε και την κακοποιούσε σεξουαλικά. Μάλιστα, είχε φτάσει στο σημείο να την πυροβολήσει στο στήθος γιατί δεν υπάκουγε στις εντολές του.


Η Τζούντι με τον πατέρα της

Η Τζούντι σταμάτησε το σχολείο, καθώς ο πατέρας της πίστευε ότι αυτή έπρεπε να αναλάβει το ρόλο της νοικοκυράς του σπιτιού. Το μικρό κορίτσι έφτιαχνε πρωινό για όλους και έπλενε στο χέρι τα ρούχα της οικογένειας, προσπαθώντας να κρατήσει τον πατέρα της ευχαριστημένο. Ωστόσο, η διαστροφή του πατέρα της δεν είχε όρια, καθώς άρχισε να κακοποιεί σεξουαλικά την 11χρονη κόρη του. Η ψυχολογική της κατάσταση επιδεινώθηκε και δεν έδινε σημασία στις δουλειές του σπιτιού, με αποτέλεσμα ο πατέρας της να εξαγριωθεί: «Μου είπε ότι ήμουν κακή και δεν άξιζα την αγάπη του» διηγείται η Τζούντι και προσθέτει ότι απείλησε να την σκοτώσει, αν δεν αλλάξει συμπεριφορά. Ο διαστροφικός πατέρας δεν άργησε να πραγματοποιήσει την απειλή του και πυροβόλησε στο στήθος την νεαρή κοπέλα.
Οι γείτονες, που άκουσαν τον πυροβολισμό, ειδοποίησαν την αστυνομία και τις πρώτες βοήθειες. Η Τζούντι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση αλλά κατάφερε να ξεφύγει τον κίνδυνο. Οταν οι αστυνομικοί την ρώτησαν τι συνέβη, η νεαρή κοπέλα απάντησε ότι η ίδια πάτησε τη σκανδάλη χωρίς να το θέλει, υπό το φόβο των αντιποίνων του πατέρα της.
Ο επόμενος σταθμός του μαρτυρίου της θα ήταν και ο πιο οδυνηρός: «Έμεινα έγκυος και ήθελα να κρατήσω το μωρό για να έχω παρέα στο σπίτι, αλλά ο πατέρας μου δεν ήθελε, γιατί τότε θα μάθαινε ο κόσμος τι γινόταν στο σπίτι. Άρχισε να με χτυπάει με γροθιές στο στομάχι για να ρίξω το μωρό και με έβαζε να κάνω ζεστά μπάνια. Όταν είδε ότι δεν υπήρχε αποτέλεσμα, μου έκανε ο ίδιος έκτρωση χρησιμοποιώντας μια κρεμάστρα».


Η Τζούντι στα 14 της

Στα είκοσί της, η Τζούντι αποφάσισε να φύγει από το σπίτι. Απευθύνθηκε σε ένα γραφείο ευρέσεως εργασίας, βρήκε δουλειά και άνοιξε ένα λογαριασμό στην τράπεζα. Η κοπέλα μετακόμισε στο Λονδίνο, αλλά ένοιωθε ακόμα βαριά πάνω της τη σκιά του πατέρα της και αποφάσισε να μεταναστεύσει στην Νότια Αφρική. Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της Τίνι, στον οποίο διηγήθηκε την οδυνηρή ιστορία. Ο Τίνι την συμβούλεψε να καταθέσει μήνυση εναντίον του πατέρα της και τον Οκτώβριο του 2000 άρχισε η δίκη. Ο δικαστής καταδίκασε τον πατέρα της σε 15ετή φυλακίση, λέγοντας ότι ήταν μια από τις χειρότερες υποθέσεις που είχε εκδικάσει. 
Η Τζούντι πίστευε ότι είχε τελειώσει με το παρελθόν αλλά τέσσερα χρόνια μετά έλαβε ένα μήνυμα από την αστυνομία.


Η Τζούντι με το σύζυγό της

Ο πατέρας της  βρισκόταν στο νοσοκομείο, με τελικό στάδιο καρκίνου του πνεύμονα. Η Τζούντι απόφασισε να πάει να τον δει και να τον συγχωρέσει. «Όταν τον είδα στο κρεβάτι αδύναμο και φοβισμένο, θυμήθηκα μόνο τις καλές στιγμές που περάσαμε μαζί, τα πικνίκ και τα μαθήματα κολύμβησης. Αποφάσισα να τον συγχωρέσω, τον κοίταξα στα μάτια και του είπα ότι τον αγαπώ. Για πρώτη φορά στην ζωή μου, αισθάνθηκα ήρεμη».  


Με τον πατέρα της στο νοσοκομείο

Δείτε και:

Η πιο φρικτή ιστορία μετάνοιας στην Ορθοδοξία (νομίζω)
Ιστοσελίδα για παιδεραστές και αιμομίκτες
Νίτσε και Φρόυντ περί χριστιανικής αγάπης