"Χαῖρε, Μήτηρ τῆς ζωῆς, εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου..."

Ἀπεστάλη ἐξ οὐρανοῦ Γαβριὴλ ὁ Ἀρχάγγελος, 

εὐαγγελίσασθαι τῇ Παρθένῳ τὴν σύλληψιν·

καὶ ἐλθὼν εἰς Ναζαρέτ, ἑλογίζετο ἐν ἑαυτῷ, τῷ θαῦμα ἐκπληττόμενος·

ὅτι, Πῶς ὁ ἐν ὑψίστοις ἀκατάληπτος ὤν, ἐκ παρθένου τίκτεται!

ὁ ἔχων θρόνον οὐρανόν, καὶ ὑποπόδιον τὴν γῆν, ἐν μήτρᾳ χωρεῖται γυναικός!

ᾧ τὰ Ἑξαπτέρυγα καὶ Πολυόμματα ἀτενίσαι οὐ δύνανται,

μόνῳ ἐκ ταύτης σαρκωθῆναι ηὐδόκησε, 

Θεοῦ ἐστι Λόγος ὁ παρών.

Τὶ οὖν ἵσταμαι, καὶ οὐ λέγω τῇ Κόρῃ, Χαῖρε Κεχαριτωμένη ὁ Κύριος μετὰ σοῦ,

χαῖρε ἁγνὴ Παρθένε, χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε,

χαῖρε Μήτηρ τῆς ζωῆς, εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου.

 

Δοξαστικό του Εσπερινού της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ήχος πλ. β΄. Ποίημα του αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού (8ος αι.).