Προ του σκηνώματος του οσίου Βησσαρίωνος (22 Ιανουαρίου)

"Θεέ μου, τι είναι αυτό που ζω; 10 εκατ. Έλληνες πρέπει να πάρουμε μια λαμπάδα και να αναφωνήσουμε: Εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε!"

 

Ιατροδικαστής † Παναγιώτης Γιαμαρέλλος

 

Ομάδα "Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος"

Την 3ην Μαρτίου του έτους 2006, έγινε η Ανακομιδή του ιερού Σκηνώματος του Γέροντος Βησσαρίωνος, Ιερομονάχου της Ιεράς Μονής Αγάθωνος.

Τότε το σώμα του Γέροντος, το οποίο παρέμεινε για δεκαπέντε ολόκληρα έτη στον τάφο, βρέθηκε άφθαρτο, αδιάλυτο και ευωδιάζον.

Από τότε το ιερό σκήνωμα, τοποθετημένο σε λάρνακα, αναλλοίωτο αποτελεί, «σημείο» αναφοράς των πιστών που επισκέπτονται τη Μονή Αγάθωνος, τον τόπο της ασκήσεώς του.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, τότε, προκειμένου να διασφαλίσει την τιμή του Οσίου Γέροντος αλλά και της μονής μας, εκάλεσε τον συνταξιούχον, πρύτανη των ιατροδικαστών, κ. Πάνον Γιαμαρέλλον.

Ο κ. Γιαμαρέλλος ήλθε στο μοναστήρι μας, για να εξετάσει μακροσκοπικά το σκήνωμα του Γέροντα. Η εξέταση δεν ήταν ακριβώς μακροσκοπική, αφού ο ιατροδικαστής, για να έχει πιο ασφαλή γνώμη, έπιασε τα χέρια και τα πόδια του π. Βησσαρίωνα και τα κούνησε.

Αυτό, όμως, που άφησε όλους εμάς που είμασταν εκεί και πιο πολύ τον πεπειραμένο ιατροδικαστή, άφωνους, ήταν το εξής θαυμαστό γεγονός.

Όταν επιχείρησε να πάρει το μικρό Ευαγγέλιο από τα χέρια του Οσίου Γέροντα, για να ελέγξει αν και πόσο φθάρθηκε από το χρόνο, ο Γέροντας δεν… του το έδινε.

Ο ιατροδικαστής το τράβηξε δυο τρεις φορές επίμονα χωρίς αποτέλεσμα.

Και τότε ψιθύρισε:

– Θεέ μου, τι είναι αυτό που ζω; Τέτοιο φαινόμενο δεν έχω ξαναδεί καθ’ όλην τη διάρκεια της υπερπεντηκονταετούς ιατροδικαστικής μου καριέρας!

Άνθρωπος πεθαμένος, πριν από 15 χρόνια, και να κρατάει σφιχτά στα χέρια του το Ευαγγέλιο και να μην μπορώ να του το πάρω! Αυτό είναι πραγματικά για μένα πολύ θαυμαστό γεγονός.

Γεμάτος έκπληξη και θαυμασμό απευθύνθηκε στον Όσο και του είπε:

– Δος το μου, πάτερ, να το δω και θα σου το δώσω πάλι.

Τότε, είδαμε το χέρι του Γέροντα να χαλαρώνει και να αφήνει το Ευαγγέλιο στα χέρια του ιατροδικαστού, ο οποίος συγκλονισμένος έκανε τον σταυρό του.

Αφού το ξεφύλλισε, το βρήκε ανέπαφο από τον χρόνο, το έβαλε πάλε στο χέρι του Οσίου Γέροντα, ο οποίος, το έσφιξε πάλι στην παλάμη του και έτσι το κρατάει μέχρι σήμερα!

Αυτά τα θαυμαστά γεγονότα παν ζήσαμε, ο κορυφαίος Ιατροδικαστής και εμείς μαζί του μέσα στο παρεκκλήσιο της Ιεράς μονής μας, το Σάββατο της 11ης Μαρτίου 2006, θέλησα να τα καταγράψω σ’ αυτό το μικρό φυλλάδιο, με τη μορφή ποιήματος.

Μοναδικός σκοπός μου είναι να καταθέσω τη μαρτυρία μου, να πληροφορηθούν οι χριστιανοί τα θαυμάσια του Θεού, να δοξάζουν το Άγιο Όνομά Του.

Να τιμούν τον π. Βησσαρίωνα ως Άγιο της Εκκλησίας μας και να τον επικαλούνται στις προσευχές τους.

 

π. Δαμασκηνός

 

Έγραφον εν τη Ιερά Μονή Αγάθωνος την 1ην Σεπτεμβρίου του έτους 2016, ημέρα εορτασμού της Εκκλησιαστικής μας Πρωτοχρονιάς.

 

Σημείωμα (αντί προλόγου), του Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Θ. Ζαχαράκη (†2017), Ηγουμένου Ιεράς Μονής Αγάθωνος, στο βιβλίο του το “Ευαγγέλιο του Γέροντα Βησσαρίωνα”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγάθωνος.

 

***

 

Σχολιάζοντας το συμβάν του άφθαρτου σώματος του Οσίου Βησσαρίωνα, ο διεθνώς καταξιωμένος ιατροδικαστής, Παναγιώτης Γιαμαρέλλος το είχε χαρακτηρίσει ως “μέγα μυστήριο”.

“Είδαμε έναν νεκρό με φυσιογνωμία αγία” είχε δηλώσει ο ιατροδικαστής, ζητώντας από τους πιστούς να περιμένουν 2-3 χρόνια κι αν αυτός ο χρόνος δείξει ότι το σκήνωμα παραμένει άθικτο, τότε 10 εκατ. Έλληνες πρέπει να πάρουμε μια λαμπάδα και να αναφωνήσουμε: Εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε ! Πρόκειται περί θαύματος, περί Αγίου. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε 50 ή 100 χρόνια είχε αναφέρει ο επιστήμονας.

 

***

 

Ο Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης ευλαβούταν πολύ τον άγιο Οσιομάρτυρα Αναστάσιο τον Πέρση. Ο ίδιος ο Άγιος Γέροντας συνέστηνε σε όσους Αναστάσιους γνώριζε να εορτάζουν και να τιμούν την μνήμη του αγίου Αναστασίου του Πέρσου λέγοντάς τους: «Να εορτάζεις τον άγιο Αναστάσιο τον Πέρση, γιατί το Πάσχα όλοι γιορτάζουμε».

 

O βίος του: Ο νεοφανής άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης (22 Ιανουαρίου)

Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω (23 Ιανουαρίου)

 

Eν σαρκί ως άσαρκος έζησας πάτερ,
Και τοις ασάρκοις νυν συνευφραίνη νόοις.

Ορθόδοξος Συναξαριστής (εικ)

Ο Άγιος Διονύσιος γεννήθηκε λίγο πριν το 1500 μ.Χ. στο ορεινό χωριό Σκλάταινα της Καρδίτσας, την σημερινή Δρακότρυπα. Το όνομά του ήταν Δημήτριος και από παιδί επέδειξε ζήλο για την αγάπη του Χριστού και την ασκητική ζωή.

Σε ηλικία 18 ετών μόνασε στα Μετέωρα λαμβάνοντας το όνομα Δανιήλ.

Τρία χρόνια αργότερα, αναζητώντας πιο απομονωμένο τόπο και επειδή δεν του έδιναν την ευκαιρία ν’ αναχωρήσει, πήδηξε ως δια θαύματος κάτω από το βράχο των Μετεώρων και μετέβη στις Καρυές του Αγίου Όρους. Εκεί γίνεται ιερεύς και μεγαλόσχημος μοναχός, μετονομασθείς σε Διονύσιο.

Αργότερα εγκαθίσταται στην σκήτη Καρακάλου όπου έζησε ερημικά για δέκα έτη με αυστηρή άσκηση, προσευχή και νηστεία, βιώνοντας πολλές θαυματουργικές ενέργειες του Θεού. Η ισάγγελη ζωή του στάθηκε αιτία της εκλογής του ως ηγουμένου της βουλγαρικής, τότε, μονής Φιλοθέου. Συναντώντας μεγάλες αντιδράσεις για τον τρόπο ζωής που θέλησε να εφαρμόσει στην μονή εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε γύρω στο 1524 μ.Χ. στην μονή Τιμίου Προδρόμου στη Βέροια.

Θέλοντας ν’ αποφύγει την εκλογή του σε επίσκοπο που επεδίωκαν οι κάτοικοι της περιοχής, αναχώρησε κρυφά και μετέβη στον Όλυμπο. Εκεί ασκήτευσε σ’ ένα σπήλαιο που σώζεται μέχρι και σήμερα. Συκοφαντούμενος όμως εκδιώχθηκε από το ασκητήριό του και αναχώρησε για το Πήλιο, όπου το 1542 μ.Χ. ίδρυσε τη μονή της Αγίας Τριάδος Σουρβίας έπειτα από θαυματουργική υπόδειξη του Θεού.

 

Φωτο

Μετά από τρία έτη και λόγω της παντελούς ανυδρίας που έπληξε τον τόπο των διωκτών του, επέστρεψε επισήμως με πρόσκληση του διώκτη του Αγά Σάκου. Με την αγγελική βιωτή του γρήγορα προσείλκυσε πλήθος μοναχών, ο ίδιος όμως χρησιμοποιούσε τα πλησιόχωρα σπήλαια για προσευχή και ησυχία, όπου ζούσε στο γνόφο της νοερής προσευχής. Δεν παρέλειπε, ωστόσο, να περιέρχεται τα γύρω χωριά για να κηρύξει, να εξομολογήσει και να στηρίξει τους σκλαβωμένους Έλληνες. Είχε απέραντη αγάπη για το λαό.

Εκοιμήθη εν ειρήνη, αφήνοντάς μας για ανεκτίμητο θησαυρό τα χαριτόβρυτα λείψανά του.

Σημείωση: Στη Δρακότρυπα η εορτή του πανηγυρίζεται επίσης την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοῦ Ὀλύμπου οἰκήτωρ, Πιερίας ἀγλάισμα, καὶ τῆς ἐπωνύμου Μονῆς σου ἱερὸν περιτείχισμα, ἐδείχθης Διονύσιε σοφέ, βιώσας ὥσπερ Ἄγγελος ἐν γῇ, καὶ παρέχεις τὴν ταχεῖαν σου ἀρωγήν, τοὶς εὐλαβῶς κραυγάζουσιν δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.

Οι αμβλώσεις απλά και κατανοητά

 

Δημήτρης Καμπισιούλης

Με αφορμή της δηλώσεις της κ. Καρυστιανού για δημόσια διαβούλευση για τις αμβλώσεις εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο ένα πλήθος αναρτήσεων, κυρίως «πεφωτισμένων» ανθρώπων της δύστυχης Ελλάδας όπως ο Δεληβοριάς, ο Μπογιόπουλος και ο Βαξεβάνης. Δεν αναφέρομαι σε γυναίκες. Εκεί έγινε το έλα να δεις.

Εγώ όμως θα γράψω τα πράγματα ως έχουν, διότι στα θέματα αυτά δεν χωράνε ήξεις αφήξεις και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ. 

 

Είναι σαφές ότι οι αμβλώσεις είναι αποτέλεσμα της ηθικής παρακμής ειδικά μετά το 1960. Τότε που αποφάσισε ο άνθρωπος να γίνει ο ίδιος Θεός στη θέση του Θεού και οι αποφάσεις του να έχουν αλάνθαστο χαρακτήρα. Τότε οι ηθικοί και πνευματικοί κανόνες παραμερίστηκαν πλήρως και επικράτησε η «ηθική του γούστου», αυτό που άρεσε στον άνθρωπο ήταν και ηθικό και νόμιμο. 

 

Αυτή η νέα ηθική δεν είχε μόνο ως αποτέλεσμα τις αμβλώσεις. Τα διαζύγια, η τέλεση πολιτικού γάμου και συμφώνου συμβίωσης, η χαλάρωση και η διακοπή των σχέσεων με τον Θεό, η συναλλαγή και το ρουσφέτι και φυσικά η ατεκνία και η ολιγοτεκνία, όλα αυτά ήταν απόρροια των αποφάσεων του νέου υπερανθρώπου.

 

Μέχρι τότε ο κανόνας ήταν ότι η σύλληψη και τεκνογονία συνέβαινε κυρίως στα πλαίσια του γάμου, συνεπώς τα παιδιά αποτελούσαν καρπό αγάπης και δέσμευσης δύο ατόμων. Όταν επικράτησε η σεξουαλική απελευθέρωση, τότε αναπόφευκτα προήλθαν και πολύ περισσότερες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Το φαινόμενο αυτό έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Επειδή όμως η γενετήσια πράξη έγινε πράξη ηδονής και όχι ηδονής και ευθύνης μαζί, τότε ο άνδρας με τη γυναίκα αποξενώθηκαν και η γυναίκα ένιωσε και έμεινε μόνη της. Από εκεί προήλθαν και οι διάφορες θεωρίες του φεμινισμού για τα δικαιώματα άμβλωσης και το my body my choice. Κυρίως επειδή η γυναίκα εγκαταλείφθηκε και στιγματίστηκε. 

 

Για να θεμελιωθεί όμως το δικαίωμα άμβλωσης με διάφορους νόμους του αστικού και ποινικού δικαίου, με τους οποίους δεν θα ασχοληθώ καθόλου (περιέχονται στο συνημμένο άρθρο) έπρεπε να επινοηθούν κάποιες θεωρίες που θα επέτρεπαν στους νομοθέτες να ψηφίσουν τους νόμους χωρίς ηθικά και άλλα διλήμματα. Αυτοί οι νόμοι σήμερα θεωρούνται θεμελιώδη δικαιώματα και κατακτήσεις αγώνων. 

 

1η θεωρία: το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος

 

Η θεωρία αυτή λέει ότι η ανθρώπινη ζωή αρχίζει να υπάρχει με τη γέννηση, συνεπώς μέσα στη μήτρα της γυναίκας είναι κάτι σαν άνθρωπος σε αναμονή και συνεπώς μικρότερης αξίας, μέχρις ότου βγει στον εξωτερικό κόσμο.

Δεν ισχύει. Η αλήθεια είναι ότι το έμβρυο είναι άνθρωπος εξ άκρας συλλήψεως. Η Ορθόδοξη πίστη καταξιώνει την εμβρυική ζωή καθώς γιορτάζει τις τρεις συλλήψεις, του Ιωάννου του Προδρόμου, της Παναγίας και του Χριστού μας.

 

Το έμβρυο είναι άνθρωπος από την στιγμή της σύλληψης κι όχι από την συμπλήρωση ορισμένου επιπέδου ανάπτυξης αυτού, ή με τον χτύπο της καρδιάς ή με τη δημιουργία του νευρικού συστήματος κ.λπ. ή με τη γέννηση. Απλώς, όπως και σε όλα τα θηλαστικά, ο άνθρωπος από τη σύλληψη μέχρι κάποια χρονική στιγμή δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του στον κόσμο αλλά μόνο στη μήτρα της μητέρας του. Όλα τα άλλα είναι θεωρίες που επινοήθηκαν για να δικαιολογήσουν τα νομοσχέδια υπέρ της επέμβασης στην ενδομήτρια ζωή.

Συνεπώς κάθε διακοπή κύησης είναι ανεπίτρεπτη διότι διακόπτει τη ζωή ενός ανθρώπου. 

 

2η θεωρία: Το έμβρυο ανήκει στη γυναίκα 

 

Από τη θεωρία αυτή θεμελιώθηκε το δικαίωμα της γυναίκας για άμβλωση, καθόσον θεωρείται ότι το έμβρυο είναι κομμάτι του εαυτού της και συνεπώς έχει αναφαίρετα δικαιώματα πάνω του, μέχρι βέβαια κάποιας ηλικίας αυτού.

Αυτή η θεωρία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. 

 

Το έμβρυο προέρχεται από την ένωση του ωαρίου της γυναίκας και του σπερματοζωαρίου του άνδρα και είναι ξεχωριστός άνθρωπος και δεν ανήκει στη γυναίκα (ούτε φυσικά στον άνδρα), εκτός αν κάποιος νομίζει ότι ανήκει στη …. μάνα του. 

Το ότι η γυναίκα το κυοφορεί, και όχι ο άνδρας, είναι διότι έτσι φτιάχτηκε από τον Θεό ή από την φύση ή από όπου πιστεύει ο καθένας και εκεί να διαμαρτυρηθεί. Το έμβρυο όμως δεν φταίει σε τίποτα. Συνεπώς το έμβρυο είναι μέσα στο σώμα της γυναίκας και όχι το σώμα της γυναίκας για να έχει η γυναίκα ή το ζευγάρι δικαιώματα πάνω του. 

 

Η προοδευτική κοινωνία και το δημογραφικό πρόβλημα

 

Η νέα προοδευτική κοινωνία που υπερασπίζεται τις αμβλώσεις αλλά και τις άλλες επιλογές του νέου υπερανθρώπου, υποτίθεται ότι στοχεύει στη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Έτσι επικράτησαν σήμερα οι πολύχρονες σχέσεις αλλά όχι ο γάμος, η καλοπέραση, η πρώτη τεκνογονία στα 32 χρόνια, η ολιγοτεκνία και φυσικά οι εκτρώσεις, όλα τα παραπάνω ως ιερά ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν γνωρίζουν όμως οι ταλαίπωροι Έλληνες, ούτε αυτοί που κόπτονται τόσο πολύ για τα δικαιώματα, ότι το τέλος μας πλησιάζει γοργά. Δεν το ξέρουν διότι έχουν παντελή άγνοια γύρω από το τέρας του δημογραφικού προβλήματος. 

 

Η ύπαιθρος ερήμωσε, η Ελλάδα γέρασε, η διάμεση ηλικία ήδη έφτασε τα 47 έτη και οδεύει σε μία γενιά προς τα 60, με αυτόν τον μέσο όρο ηλικίας η Ελλάδα θα σβήσει. Η δημογραφία δεν κάνει λάθη, οι αριθμοί δυστυχώς είναι αμείλικτοι. Το τέλος μας έρχεται απόρροια όχι τόσο των οικονομικών συνθηκών, αλλά κυρίως λόγω της ηθικής παρακμής και της πνευματικής άλωσης. Η προοδευτική κοινωνία που μας κραδαίνουν όλοι ενάντια στον σκοταδισμό, είναι αυτή που φέρνει δυστυχώς και το τέλος του ελληνισμού.

Και ξέρετε κάτι; Κανείς από όλους τους πεφωτισμένους προοδευτικούς δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει, κανείς δεν έχει λύσεις και κανέναν τελικά δεν νοιάζει. Διότι αν τους ένοιαζε δεν θα αντιμετώπιζαν έτσι το «ιερό δικαίωμα» για άμβλωση. 

 

Και τώρα τι;

 

Η ηθική παρακμή της κοινωνίας είναι πλέον τόσο μεγάλη που τα βήματα θα πρέπει να είναι σταδιακά και προσεχτικά.

Εκτιμώ πως παρότι το θέμα είναι «ήδη νομοθετημένο και διευθετημένο από το Κράτος ως θεμελιώδες δικαίωμα» (όπως άπαντες οι προοδευτικοί διατείνονται) είναι απαραίτητο να ενημερωθεί και να πειστεί ο πληθυσμός ότι το έμβρυο είναι ένας κανονικός άνθρωπος από τη στιγμή της σύλληψης. Η άποψη ότι ο άνθρωπος στη μήτρα της μητέρας του μέχρι την 8η, 12η ή 20η εβδομάδα ή δεν ξέρω εγώ μέχρι πότε, αποτελεί ένα σύνολο κυττάρων, είναι η πιο βολική δικαιολογία για τη διακοπή κύησης. 

 

Κατόπιν, ένα τεράστιο πλέγμα μέτρων πρέπει να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί. Η ενημέρωση των νέων, η προστασία της μητρότητας, η πρόσβαση σε ιατρικές και υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης, η ευρεία δυνατότητα υιοθεσίας, η χορήγηση γενναίων επιδομάτων για κάθε παιδί, η στήριξη της εργασίας των γονέων και γενικώς όλα τα δημογραφικά μέτρα που σήμερα δεν υπάρχουν, νομίζω ότι θα ωθήσουν τη συντριπτική πλειοψηφία των ζευγαριών στην αλλαγή απόφασης για άμβλωση. 

 

Πιστεύω όμως εν τέλει πως το πρόβλημα είναι κυρίως ηθικό και πνευματικό και εδράζεται στην εγκατάλειψη των αξιών μας και της παραδοσιακής και μάλιστα πολυμελούς οικογένειας. Ο ατομικισμός και η φοβερή έπαρση έχει κάνει τον άνθρωπο σκληρόκαρδο χωρίς αγάπη, και ταπεινό πνεύμα. Έτσι δύσκολα θα αποχωριστεί τις ανέσεις του για τη δημιουργία οικογένειας που συνεπάγεται κόπο και θυσία για τους άλλους.

Όταν ξαναβρούμε τις ρίζες μας και επιστρέψουμε στις ελληνορθόδοξες αξίες μας και στην ελληνική παραδοσιακή οικογένεια του τιμιότερου από όλα τα αγαθά, ενός ιερού καταφυγίου, τόπου γεννήσεως, ανατροφής, μάθησης, θυσίας και αγιασμού, οι αμβλώσεις ήδη θα έχουν αποβληθεί από τη ζωή μας.

Δεν απαιτούνται απαγορεύσεις και διαβουλεύσεις και νομοθετήματα.

Δημήτρης Καμπισιούλης, Υπτγος ε.α., υπερπολύτεκνος, συγγραφέας, μέλος της Θ.Ο. της ΝΙΚΗΣ για το Δημογραφικό και την Οικογένεια

 

Παρακαλώ, αν θέλετε, επισκεφθείτε επίσης:

α) Θέσεις και άρθρα της ΝΙΚΗΣ για τις εκτρώσεις ήδη από το 2022. 

β) την ενότητα του ιστολογίου μας περί εκτρώσεων.

Πάνω από 160 χριστιανοί απήχθησαν σε επίθεση ενόπλων σε εκκλησίες στη Νιγηρία

Business Daily

 

Πάνω από 160 πιστοί απήχθησαν σε επίθεση ενόπλων σε δύο εκκλησίες στην Καντούνα, Βόρεια Νιγηρία. Οι μαζικές απαγωγές αυξάνονται από τον Νοέμβριο, ενώ ΗΠΑ και ΟΗΕ εκφράζουν ανησυχία για στοχοποίηση χριστιανών.

Περισσότεροι από 160 πιστοί απήχθησαν κατά τη διάρκεια επίθεσης που πραγματοποίησαν ένοπλες συμμορίες σε δύο εκκλησίες σε απομακρυσμένο χωριό της πολιτείας Καντούνα, στη βόρεια Νιγηρία, σύμφωνα με χριστιανό ιερέα και αναφορά ασφαλείας του ΟΗΕ που γνωστοποιήθηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Η Νιγηρία, η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα της Αφρικής, αντιμετωπίζει αύξηση στα περιστατικά μαζικών απαγωγών από τον Νοέμβριο. Η κατάσταση αυτή οδήγησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να εξαπολύσει στρατιωτικές επιχειρήσεις την ημέρα των Χριστουγέννων στην πολιτεία Σοκότο, στη βορειοδυτική Νιγηρία.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει κατηγορήσει ένοπλες ομάδες στη Νιγηρία για διώξεις κατά των χριστιανών, χαρακτηρίζοντας τα θύματα ως «θύματα γενοκτονίας».

Όπως ανέφερε ο αιδεσιμότατος Τζόζεφ Χαγιάμπ, πρόεδρος της Χριστιανικής Ένωσης της Νιγηρίας για το βόρειο τμήμα της χώρας, οι δράστες έφτασαν σε μεγάλους αριθμούς, μπλόκαραν τις εισόδους των εκκλησιών και ανάγκασαν τους πιστούς να κινηθούν προς το δάσος.

Ν: Οι διώκόμενοι χριστιανοί μάλλον είναι προτεσταντικής προελεύσεως. Χριστιανοί πάντως - προσοχή: ΔΕΝ εξομοιώνουμε Ορθοδοξία & αιρέσεις.

Συμπλήρωμα 

Άρθρα για την Ορθόδοξη Εκκλησία στη Νιγηρία

Η σελίδα του ορθόδοξου καθεδρικού ναού του Λάγος (Νιγηρίας) στο Φέισμπουκ 

Οι διωγμοί των Χριστιανών στον σύγχρονο κόσμο

Εκκλησία, Μητρότητα και Έκτρωση

Το άρθρο αυτό είναι του 2017 (στην Ευχή) και μέχρι τώρα, με τη χάρη του Θεού, το έχουν διαβάσει σχεδόν 10 χιλιάδες άνθρωποι. Ο συντάκτης του Θεόδωρος Ρηγινιώτης είναι στέλεχος της ΝΙΚΗΣ και υπεύθυνος εκεί της Θεματικής Ομάδας Πολιτισμού. Το δημοσιεύουμε λόγω της επικαιρότητας. 

Του ίδιου: Μπαμπά, μ' αγαπάς; Μαμά, μ' αγαπάς - Επιστολή σε γονιό που η έφηβη κόρη του είναι έγκυος

Είσαι έγκυος ανήλικη και σε πιέζουν να το βγάλεις; Ζήτα βοήθεια!

Αν θέλετε να πούμε τη γνώμη μας για την προσπάθεια της κ. Καρυστιανού, λέμε: η τοποθέτησή της με μια μετριοπαθή αναφορά ενάντια στις εκτρώσεις ήταν γενναία, διότι όποιος τολμήσει να κάνει έστω και μισή νύξη κατασπαράσσεται από τις Ερινύες της Woke παράνοιας. Και η ίδια το κατάλαβε και φαίνεται στη συνέχεια να υπαναχώρησε - προφανώς της τράβηξαν το αφτί οι σύμβουλοί της. Για τον "γάμο ομοφυλοφίλων" εκφράστηκε θετικά. Χρειάζεται προσοχή λοιπόν.

Οι θέσεις της βεβαίως δεν ταυτίζονται με τις θέσεις της ΝΙΚΗΣ, όπως λαλούν τα δημοσιογραφικά φερέφωνα ("παπαγαλάκια") του συστήματος, αλλά είμαστε βέβαιοι πως έχει καλές προθέσεις. Εννοείται ότι τη σεβόμαστε. Η απόπειρά της πιστεύουμε ότι θα αποτύχει. Μπορεί να μπει στη Βουλή, επειδή ο ελληνικός λαός ενεργεί με το συναίσθημα, αλλά ώς εκεί. Αν ανατρέψει το σάπιο πολιτικό σύστημα, μακάρι. Αλλά δεν το νομίζουμε. Κατά τη γνώμη αυτής της ταπεινής μπλογκονησίδας, έπρεπε απλώς να συνταχθεί επίσημα και φανερά με τη ΝΙΚΗ (έχει ακόμη χρόνο!) και να ΜΗΝ ψάχνει "κάτι καινούργιο". Αυτά όμως θα τα κοσκινίσει και θα τα αξιολογήσει ο χρόνος και η Ιστορία... Έχει ο Θεός. 

Παρακαλώ, αν θέλετε, επισκεφθείτε επίσης:

α) Θέσεις και άρθρα της ΝΙΚΗΣ για τις εκτρώσεις ήδη από το 2022. 

β) την ενότητα του ιστολογίου μας περί εκτρώσεων. Σημειώνουμε ότι, παρά τις φωνές των Ερινύων, εμείς ως ορθόδοξοι χριστιανοί έχουμε μάθει να συγχωρούμε & να αγαπάμε. Αντιθέτως, οι "υπέρμαχοι των εκτρώσεων", όπως δείχνει η συμπεριφορά τους, ούτε αγαπούν, ούτε συγχωρούν, ούτε συζητούν.

Εκκλησία, Μητρότητα και Έκτρωση 

  

Εικ.: Ο Ιησούς Χριστός θρηνεί κρατώντας στο χέρι Του ένα εκτρωμένο εμβρυάκι. Στην άλλη: η συνάντηση της Παναγίας με την αγία Ελισάβετ, όταν η μία ήταν έγκυος στο Χριστό και η άλλη στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (κατά Λουκάν, κεφ. 1).

 

Κατά καιρούς ακούμε φωνές (δυστυχισμένων πλασμάτων, κατά τη γνώμη μου, ισοπεδωμένων από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης), που διεκδικούν οργισμένα το «δικαίωμα των γυναικών» να τερματίζουν την εγκυμοσύνη τους, κάνοντας έκτρωση στα έμβρυα που έχουν μέσα τους. Φωνές ανθρώπων, ακόμη και γυναικών, που πρόσφατα (Μάρτιος 2017), σε πόλη της ελληνικής επαρχίας, επιτέθηκαν «επαναστατημένες» να εμποδίσουν εκείνους που θα εξέφραζαν την αντίθετη άποψη, έστω κι αν ήταν επίσης γυναίκες.

«Γιατί να έχουμε παιδιά και όχι αυτοκίνητο;» ρωτούσε σε εποχές αναβρασμού η Margaret Sanger (1879 – 1966), Αμερικανίδα ιστορική ακτιβίστρια υπέρ των εκτρώσεων.

Ας διεκδικήσω κι εγώ το δικαίωμα να αφήσω την ησυχία μου και να γράψω δυο λόγια για το θέμα, αν ακόμη σε αυτό τον τόπο μπορεί κάποιος να λέει τη γνώμη του (προπαντός αν είναι χριστιανός, τραβάει τις επιθέσεις ορισμένων σαν μαγνήτης).

 Το έμβρυο είναι άνθρωπος; 

Η ιδέα ότι η έκτρωση είναι δικαίωμα της γυναίκας βασίζεται στην άποψη ότι το ασχημάτιστο έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, συνεπώς η καταστροφή του δεν είναι φόνος. Η άποψη της Εκκλησίας ότι η έκτρωση είναι φόνος, βασίζεται ακριβώς στην πεποίθηση ότι ακόμη και το ασχημάτιστο έμβρυο είναι άνθρωπος, δηλαδή πλάσμα άγιο και ιερό, πιο ιερό από κάθε ζώο (πολλοί και πολλές υπερασπίζονται και φροντίζουν τα σκυλάκια τους με αφοσίωση, αλλά διεκδικούν την ελεύθερη θανάτωση των αγέννητων ανθρώπων σαν να τους μισούν), άνθρωπος καλεσμένος από το Θεό να γίνει άγιος, όπως και οι γονείς του.

Συνεπώς, η άποψη της Εκκλησίας πηγάζει από σεβασμό στον άνθρωπο και είναι αισχρό – συγχωρέστε με – να λιθοβολείται η Εκκλησία ακριβώς γι’ αυτό το λόγο από υποτιθέμενους «ανθρωπιστές». Ό,τι κι αν έχει ο καθένας ενάντια σε σκληροπυρηνικούς ή ακόμη και διεφθαρμένους σημερινούς κληρικούς (που είναι βέβαια πολύ λιγότεροι απ’ όσο φαντάζεται, ή θέλει να φαντάζεται, ο μέσος άνθρωπος), δεν πρέπει να παραβλέπει ότι αυτά θεμελιώθηκαν από σοφούς (και αγίους) ανθρώπους, που έδωσαν μεγάλο αγώνα για το συνάνθρωπο. Τέτοιο αγώνα μάλιστα δίνουν ακόμη και σήμερα αναρίθμητοι ορθόδοξοι ιερείς, και στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Αγώνα δεν δίνουν μόνο οι Μ.Κ.Ο., αλλά και οι Ορθόδοξοι Ιεραπόστολοι. Αλλά αυτούς δεν τους λογαριάζουμε, επειδή είναι χριστιανοί ιερείς, άρα, στη σκέψη κάποιων, «άξιοι για κρέμασμα»…

Η αλήθεια ποια είναι; Το ανθρώπινο έμβρυο είναι άνθρωπος ή όχι;

Εδώ δεν θα σταθούμε στην αναφορά του κατά Λουκάν ευαγγελίου (κεφ. 1) για την πρώιμη συνάντηση Ιησού Χριστού και αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ως εμβρύων, κατά την επίσκεψη της Θεοτόκου στην Ελισάβετ (βλ. εικόνα στην αρχή του άρθρου). Το περιστατικό αυτό, που σημαίνει πολλά για τους χριστιανούς, ασφαλώς δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για τους εκτός Εκκλησίας.

Για να συμπεράνουμε, ωστόσο, αν το έμβρυο είναι άνθρωπος, πρέπει πρώτα να καθορίσουμε τι σημαίνει άνθρωπος.

Η άποψη κάποιων γιατρών ή βιολόγων, ότι το ασχημάτιστο έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, βασίζεται στην πεποίθησή τους ότι δεν υπάρχει ψυχή. Αν υπάρχει ψυχή, τότε δεν μπορεί παρά ο άνθρωπος να έχει ψυχή από την αρχή της σύλληψής του στη μήτρα της μητέρας του. Αλλιώς πρέπει να δεχτούμε ότι αρχίζει τη βιολογική ζωή του ως άψυχο πλάσμα και «εμψυχώνεται» στην πορεία, πράγμα αυθαίρετο και άτοπο.

Αν ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή, τότε δεν διαφέρει από τα ζώα, συνεπώς και η αξία του είναι σχετική. Αν έχουμε ζώα ως κατοικίδια, γιατί να μην έχουμε και ανθρώπους (και όχι μόνο κατοικίδια)…

Η ύπαρξη της ψυχής τεκμηριώνεται από αναρίθμητες περιπτώσεις εμπειριών της ζωής μετά το θάνατο, κυρίως περιπτώσεις επικοινωνίας νεκρών με ζωντανούς. Οι εμπειρίες αυτές είναι τέτοιας κλίμακας και έντασης (προσωπικά γνωρίζω αρκετές από πρώτο χέρι), ώστε δεν είναι συνετό να τις περιφρονούμε και να λέμε ότι «δεν ξέρουμε» αν υπάρχει ψυχή, χωρίς να έχουν μελετηθεί και καταρριφθεί με προσοχή και σοβαρότητα όλα αυτά.

Επίσης, είναι αναμφισβήτητο ότι ο άνθρωπος μπορεί να ενωθεί με το Θεό και να φτάσει σε κατάσταση θέωσης. Όποιος διαφωνεί, ας μελετήσει με σοβαρότητα τις περιπτώσεις των σύγχρονων αγίων, για κάποιους από τους οποίους έχουν γράψει ακόμη και καθηγητές Ιατρικής (όπως ο Γεώργιος Παπαζάχος για τον άγιο Πορφύριο) ή ήταν οι ίδιοι καθηγητές Ιατρικής, όπως ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (της Ουκρανίας). Χωρίς σοβαρή μελέτη αυτών των περιπτώσεων, είναι μη επιστημονικό να λέει κάποιος ότι «δεν υπάρχει Θεός» ή «δεν υπάρχουν άγιοι» κ.τ.λ.

Συνεπώς, όταν η Εκκλησία λέει κάτι για το τι είναι άνθρωπος, τι είναι το ανθρώπινο έμβρυο, ποια η πνευματική κατάσταση του ανθρώπου κοντά ή μακριά στο Θεό κ.τ.λ., δεν εξαπολύει αυθαίρετα δόγματα σε αφελείς πιστούς, αλλά μιλάει με κύρος ανάλογο με αυτό που έχει ένας φυσικός, όταν μιλάει για ζητήματα Φυσικής. 

Τα Α.με.Α. είναι άνθρωποι;

 Αν  παραβλέψουμε την άποψη των αγίων για το τι είναι άνθρωπος (άποψη που προέρχεται από την εμπειρία και τη σοφία τους), αυτό που μένει ως ιατρική ή βιολογική άποψη (αντιμετωπίζοντας τον άνθρωπο μόνο ως υλικό ον με υπερανεπτυγμένο εγκέφαλο) μπορεί να τροποποιηθεί κατά βούλησιν (και μάλιστα ανάλογα με τα οικονομικά συμφέροντα ισχυρών παραγόντων) και να βγουν ακόμη και συμπεράσματα τερατώδη, όπως π.χ. ότι κάποιος με διανοητική ή σωματική αναπηρία δεν είναι άνθρωπος.

Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός (ένας απάνθρωπος και δολοφονικός πολιτισμός) έχει πείσει τα περισσότερα ζευγάρια να εξετάζουν το έμβρυο που κυοφορεί η μητέρα, ώστε να εντοπίσουν αν πάσχει από κάποια αναπηρία και να το θανατώσουν πριν γεννηθεί!... Το επιχείρημα; «Να μη ζήσει δυστυχισμένο» και φυσικά να μην υποφέρουν οι γονείς φροντίζοντας ένα παιδί με ειδικές ανάγκες…

Δηλαδή, αφού γεννηθεί ένα παιδί με ειδικές ανάγκες το κοινωνικό σύστημα υποκρίνεται ότι νοιάζεται γι’ αυτό, αλλά πριν γεννηθεί, καλεί τους γονείς του να το εξολοθρεύσουν. Παιδιά με ειδικές ανάγκες γεννιούνται πλέον μόνο όσα έχουν αποφύγει την προγεννητική εκτέλεση. Μήπως «δεν ήταν ακόμα άνθρωποι» τότε;

Και τι είναι αυτό που τα κάνει να είναι άνθρωποι μετά τη γέννησή τους;

Μόνον η εξωτερική τους μορφή;

Όχι. Η αθάνατη ψυχή τους, λέει η Εκκλησία. Αυτά τα παιδιά μπορεί να γίνουν άγιοι, αν οι γονείς τους τα φέρουν κοντά στο Χριστό, και οι γονείς τους επίσης θα γίνουν άγιοι, μεγαλώνοντας και φροντίζοντάς τα με υπομονή και αγάπη. Και την υπομονή αυτή, συγχωρέστε με που θα το πω, τη δίνει ο Χριστός μέσα στην Εκκλησία.

Ό,τι κι αν έχετε στο μυαλό σας για την Εκκλησία, ακούστε και αυτή την άποψη. Ας ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις και το ρατσισμό κατά της Εκκλησίας, που μας επιβάλλουν εκείνοι που ελέγχουν τη ζωή μας, για να μας εκμεταλλεύονται.

 Χριστιανοί και ρατσισμός

 Όταν η Εκκλησία τονίζει την αξία της μητρότητας, συκοφαντείται ότι θέλει να μετατρέψει τις γυναίκες σε εξαρτημένες «μηχανές παραγωγής ανθρώπων». Αν την αξία της μητρότητας την πρόβαλλε κάποια «οικολογική» ειδωλολατρική θρησκεία της «Θεάς Γης» (απ’ αυτές που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στην εποχή μας), θα χαιρετιζόταν ως κάτι αξιοσέβαστο και συναρπαστικό.

Ομοίως, αν ένας νέος ή μια νέα δεν παντρεύεται, γιατί θέλει να γίνει μοναχός ή μοναχή (ή ακόμη και να διαφυλάξει αγνότητα μέχρι το γάμο, επειδή είναι ορθόδοξος χριστιανός ή χριστιανή), η στάση αυτή περιφρονείται από την κοινωνία και συχνά εκβιάζεται απάνθρωπα από την οικογένειά του / της. Αν δεν παντρεύεται, επειδή θέλει να σταδιοδρομήσει (να αφοσιωθεί στην καριέρα του / της) ή να δοθεί ολόψυχα σε μια ασχολία που αγαπά, π.χ. στην επιστήμη, την τέχνη, τον αθλητισμό, το σκάκι κ.τ.λ., αυτό θεωρείται αξιοσέβαστο και συναρπαστικό.

Αν νηστεύει, περιφρονείται. Αν είναι χορτοφάγος, επειδή πιστεύει στη μετενσάρκωση π.χ., θεωρείται αξιοσέβαστος. Αν προσεύχεται στο Χριστό, περιφρονείται. Αν κάνει «γιόγκα του ήλιου», τον σέβονται…

Μήπως τελικά οι χριστιανοί είμαστε θύματα ρατσισμού και «σεξισμού»;

Καλύτερα πάντως να είμαστε θύματα, παρά θύτες. Όταν κάποιοι από εμάς γίνονται θύτες, χάνουν το νόημα της διδασκαλίας του Χριστού και των αγίων.

 Εκκλησία και μητρότητα

 Η Εκκλησία θεωρεί πολύ σημαντική τη μητρότητα (όπως και την πατρότητα και γενικά τη δημιουργία οικογένειας), επειδή γεννά στον άνθρωπο συναισθήματα μεγάλης αγάπης και διάθεση αυτοπροσφοράς και αυτοθυσίας. Έτσι, ο άνθρωπος θέλει να ζει και να δραστηριοποιείται για κάποιους άλλους και όχι μόνο για τον εαυτό του. Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα του Ιησού Χριστού και αυτή η αγάπη και η αυτοπροσφορά τον φέρνει κοντά στο Θεό, με κατάληξη ακόμη και την αγιότητα.

Το ίδιο ισχύει και για το γάμο, την οικογένεια, τη συζυγία. Και φυσικά ισχύει και για τον άντρα, τον σύζυγο, τον πατέρα (καθώς και τον πεθερό και την πεθερά, τον γιο και την κόρη, το γαμπρό και τη νύφη) και όχι μόνο για τις γυναίκες. Ο άντρας καλείται να ζει και να εργάζεται πλέον με αυτοθυσία για τη σύζυγό του και τα παιδιά του, όχι για τον εαυτό του.

Είναι φανερό ότι τη σκληρότητα πολλών γυναικών κατά του γάμου και της οικογένειας την έχει προκαλέσει διαχρονικά η απαράδεκτη, σκληρή, ανεύθυνη και εγωιστική στάση των αντρών.

Ωστόσο, οι φωνές υπέρ του «δικαιώματος στην έκτρωση» εκφράζουν ακριβώς αυτή την ιδέα: η γυναίκα να ζει για τον εαυτό της και όχι για κάποιον άλλο.

Αυτό είναι το δόγμα του σύγχρονου κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού συστήματος: ο καθένας για τον εαυτό του. Έτσι, ο άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα) θα είναι ή ένα εγωιστικό κτήνος ή ένα απομονωμένο έντομο, χωρίς δεσμούς, χωρίς αληθινή αγάπη, ανυπεράσπιστο, εύκολο θύμα στα κρυφά και φανερά κέντρα εξουσίας που ελέγχουν τη σκέψη και τη ζωή μας. 

Γάμος και Μοναχισμός

 Ότι η Εκκλησία δεν απολυτοποιεί τη μητρότητα και το γάμο, φαίνεται από το ότι θεωρεί ως ανώτερη πνευματική κατάσταση την παρθενία (αγγελική κατάσταση) και ως τελειότερη μορφή χριστιανικής ζωής το μοναχισμό, δηλαδή το να είναι ο άνθρωπος μοναχός ή μοναχή (καλόγερος, κατά το κοινώς λεγόμενον).

Όμως, ποια παρθενία και ποιο μοναχισμό; Αυτά, που προέρχονται από αγάπη στο Χριστό και στα οποία ο άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα) αγωνίζεται να ελευθερωθεί από τα πάθη του (τον εγωισμό, την κακία, την ιδιοτέλεια κ.τ.λ.) και να εγκαταστήσει μέσα του την ανιδιοτελή αγάπη προς κάθε άνθρωπο και κάθε πλάσμα, αγάπη που οπωσδήποτε είναι ταπεινή και πηγάζει από την αγάπη προς τον Ιησού Χριστού. Ο ορθόδοξος χριστιανός μοναχός (άντρας ή γυναίκα), όταν και αν προοδεύσει σε αυτό τον τρόπο ζωής, γίνεται παγκόσμιος άνθρωπος και ενώνεται με το Θεό διά του Χριστού.

Είναι αλήθεια αυτό; Υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις. Ας διερευνηθούν.

Άρα το ζητούμενο και πάλι είναι η αγάπη.

Οι μοναχοί προσφέρουν στην κοινωνία ακριβώς όσα και οι «κοσμικοί» (δηλ. εμείς που ζούμε στον κόσμο). Υπήρξαν και υπάρχουν μοναχοί, που είναι γιατροί, μαθηματικοί, δάσκαλοι, καθηγητές πανεπιστημίου, ποιητές, μουσικοί, ζωγράφοι κ.τ.λ. Υπάρχουν μοναστήρια με τεράστιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο – μοναχοί και μοναχές που φροντίζουν περισσότερα παιδιά από κάθε πολύτεκνο. Επίσης, στα μοναστήρια ζουν μοναχοί που είναι τεχνίτες, γεωργοί, αμπελουργοί, κτηνοτρόφοι, μάγειροι κ.τ.λ.

Και μάλιστα, οι μοναχοί, μη έχοντας οικογενειακές υποχρεώσεις, εργάζονται κυρίως για τους άλλους. Ενώ εμείς, όταν διαλέγαμε επάγγελμα, δεν μας κατεύθυνε κανείς στο τι θα προσφέρουμε, αλλά στο τι θα κερδίσουμε. Ποιοι λοιπόν προσφέρουν περισσότερο, οι μοναχοί ή οι κοσμικοί;

Όμως ο μοναχισμός δεν είναι για όλους, ούτε όλοι οι μοναχοί τελειοποιούνται. Ενώ επίσης και μέσα στο γάμο (που είναι ο κατάλληλος για τους περισσότερους τρόπος ζωής) έχουμε αγίους, και μάλιστα και ζευγάρια αγίων συζύγων, αλλά και οικογένειες, όπου γονείς και παιδιά είναι άγιοι, όπως οι οικογένειες των Τριών Ιεραρχών, οι οικογένειες των αγίων Ξενοφώντος και Μαρίας, Ευστάθιου και Θεοπίστης, Έσπερου και Ζωής κ.π.ά. Αυτοί μεγάλωσαν παιδιά, που έγιναν επίσης άγιοι. Δεν είναι σπουδαίο κίνητρο αυτό για τη δημιουργία οικογένειας; Σημαντικότερο από το να γίνουν τα παιδιά μας πλούσιοι ή διάσημοι άνθρωποι;

Τέλος, επειδή και η οικογένεια μπορεί να καταπνίξει και να ακρωτηριάσει πνευματικά και ηθικά τον άνθρωπο, ο Χριστός είπε κάποτε ότι όποιος αγαπά τους γονείς του ή τα παιδιά του περισσότερο απ’ όσο αγαπά Εκείνον, δεν είναι άξιος να λέγεται μαθητής Του (κατά Ματθαίον, 10, 37)! Αυτό συμβαίνει, επειδή, αν αγαπώ το Χριστό, αγαπώ και την οικογένειά μου, αλλά και όλο τον κόσμο. Αν όμως αγαπώ πάνω απ’ όλα την οικογένειά μου, είναι πιθανόν να μην αγαπώ τον υπόλοιπο κόσμο ή ακόμη και να με καταστρέψει η οικογένειά μου. Ας μην ξεχνάμε ότι και το φαινόμενο της βεντέτας, καθώς και η ιταλική Μαφία βασίζονται στους οικογενειακούς δεσμούς…

 Μητρότητα χωρίς πατέρα 

Στην εποχή μας έχει προωθηθεί και ένα άλλο είδος μητρότητας, στο οποίο ο πατέρας θεωρείται περιττός.

Έτσι, βλέπουμε γυναίκες ν’ αποφασίζουν να γίνουν μητέρες, επιλέγοντας να μην έχουν σύζυγο. Συλλαμβάνουν με εξωσωματική γονιμοποίηση ή με ευκαιριακή ερωτική συνεύρεση, γεννούν και μεγαλώνουν μόνες τους το παιδί τους.

Μήπως να αναρωτηθούμε αν τελικά είναι περιττός ο πατέρας για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί;

Βλέπουμε επίσης άντρες και γυναίκες να αποκτούν παιδιά με προσωρινούς ερωτικούς «συντρόφους», τους οποίους στη συνέχεια εγκαταλείπουν και συνάπτουν σχέσεις με άλλους, με τους οποίους πιθανόν αποκτούν άλλα παιδιά κ.τ.λ.

Να αναρωτηθούμε αν αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα φυσιολογικό οικογενειακό περιβάλλον; Ή μήπως δε χρειάζεται καν το οικογενειακό περιβάλλον για την ανατροφή ενός παιδιού;

Και δεν λέω τυχαία «ενός» παιδιού, γιατί συχνά οι γονείς παραμένουν στο ένα παιδί, από επιλογή τους και όχι για αστάθμητους παράγοντες. Μια μητέρα – ένα παιδί, αγόρι ή κορίτσι: νέα κοινωνική μονάδα (από επιλογή, το ξαναλέω). Έχει να πει τίποτα ο Φρόυντ;

Φυσικά, αφού οι άντρες πλέον γίνονται περιττοί για τις γυναίκες, μπορούν να απαλλαγούν απ’ αυτές και να γίνουν gay, δηλ. ομοφυλόφιλοι. Και οι γυναίκες, αφού οι άντρες είναι περιττοί, και επιπλέον τις πληγώνουν, μπορούν να έχουν ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες. Κι έτσι η κοινωνία μας (ας το πω ειρωνικά) θα γίνει τέλεια, φυσιολογική και οργανωμένη κατά τις επιθυμίες ορισμένων…

 Κράτος, μητρότητα, οικογένεια…

Και τώρα το κράτος, για το οποίο γράφτηκε πως «μαζί με την Εκκλησία» πολεμά την έκτρωση για να εκμεταλλεύεται τις γυναίκες…

Το κράτος νομίζω πως δεν ενδιαφέρεται για τη μητρότητα και την οικογένεια. Μάλλον την πολεμά και προωθεί το μοντέλο του «χωρίς οικογένεια» απομονωμένου ατόμου, εύκολου θύματος των πολυεθνικών εταιριών.

Γι’ αυτό και ευνοεί το εύκολο διαζύγιο, ευνοεί τις ευκαιριακές ερωτικές σχέσεις χωρίς γάμο, δεν ευνοεί το γάμο, δεν αγωνίζεται να διασώζει τα έμβρυα από τις εύκολες και επιπόλαιες εκτρώσεις, δεν μεριμνά για τις γυναίκες που μένουν έγκυοι υπό δύσκολες συνθήκες (τις αφήνει έκθετες να «ρίχνουν» τα παιδιά τους, χωρίς έστω μια διαφημιστική εκστρατεία, ένα τηλεοπτικό μήνυμα, μια τηλεφωνική γραμμή συμβουλών για να κρατήσουν τα παιδιά τους!!) και φυσικά έχει εγκαταλείψει τους πολύτεκνους να βουλοπλέουν στην οικονομική κρίση…

Τα αδέσποτα σκυλιά δεν τα εγκαταλείπει. Τα παιδιά των πολυτέκνων τα εγκαταλείπει (και ολόκληρη την εφηβεία βέβαια, που σύρεται σε μια ζωή απόλυτα εξαρτημένη από τις εταιρίες).

Το κράτος θέλει γυναίκες μόνες, χωρίς οικογένεια, για να είναι εύκολα εκμεταλλεύσιμες.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, προτρέπω κάθε αναγνώστη, και κυρίως κάθε αναγνώστρια, να γνωρίσει το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού «Η Αγκαλιά», που εδώ και χρόνια αγωνίζεται με εντιμότητα και σοβαρότητα υπέρ της Μητέρας και του Παιδιού. Η ιστοσελίδα του είναι http://www.agalia.org.gr και το τηλέφωνό του 210 8828788. [Προσθέτουμε εδώ και την ιστοσελίδα "Αφήστε με να ζήσω!", https://afistemenaziso.gr/]. Μη διστάσετε να τους τηλεφωνήσετε, αν χρειαστεί.

Κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της ΝΙΚΗΣ για τις Ελληνικές Μειονότητες και τους Ελληνόφωνους της Ν. Ιταλίας

 

Ν: Η βυζαντινή μας αυτοκρατορία (Ρωμανία) το 1025 μ.Χ. Σε όλη αυτή την έκταση - πλην της ενδοχώρας της Μ. Ασίας, αν και εκεί πιθανότατα βρίσκονται κρυπτοχριστιανοί - εντοπίζονται ακόμη και σήμερα οι ελληνικές μειονότητες, αγνοημένες & εγκαταλελειμμένες από το ανθελληνικό "ελληνικό" κράτος. Η εικ. από εδώ.

 

Τρεις ερωτήσεις κατέθεσαν στα αντίστοιχα υπουργεία οι βουλευτές της ΝΙΚΗΣ, ζητώντας πληροφορίες για το ενδιαφέρον και τη μέριμνα της κυβέρνησης για τις Ελληνικές Μειονότητες της Χερσονήσου του Αίμου (Βαλκανίων) και της Ουκρανίας, καθώς και για τους ιστορικούς ελληνόφωνους πληθυσμούς της Ν. Ιταλίας.

Οι δύο ερωτήσεις κατατέθηκαν στις 4.11.2025 από τους βουλευτές Ανδρέα Βορύλλα και Σπύρο Τσιρώνη προς την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και την υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, ενώ η τρίτη στις 13.11.2025 από τους βουλευτές Γεώργιο Ρούντα και Τάσο Οικονομόπουλο, προς τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη.

Στις ερωτήσεις τους οι βουλευτές της ΝΙΚΗΣ επισημαίνουν ότι «οι ελληνικοί πληθυσμοί σε όλες τις χώρες της Χερσονήσου του Αίμου έχουν μακραίωνη παρουσία και καθοριστική συμβολή στην ιστορία και τον πολιτισμό κάθε μίας από αυτές. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική παροικία στην Ουκρανία, όπως και για τους ελληνικής καταγωγής ελληνόφωνους πληθυσμούς της Νότιας Ιταλίας».

Προς την υπουργό Πολιτισμού τέθηκαν οι ερωτήσεις:

«1. Ποιες επαφές διατηρεί το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού με πολιτιστικούς και μορφωτικούς φορείς των ελληνικών μειονοτήτων των ανωτέρω χωρών και των ελληνοφώνων της Ν. Ιταλίας;

2. Ποια πολιτιστικά προγράμματα προτίθεται να υλοποιήσει για τη γνωριμία του ελληνικού κοινού με τη διαχρονική και σημερινή παρουσία των Ελλήνων στις ανωτέρω χώρες;».

Η υπουργός έδωσε μια – κυριολεκτικά – «ιστορική» απάντηση, που μπορεί και να αξιοποιηθεί μελλοντικά ως… πολιτικό ανέκδοτο. Έγραψε: «Επισημαίνεται ότι τα ζητήματα που θέτει η Ερώτηση εκφεύγουν των αρμοδιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού»!!

Αυτή η απάντηση νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται σχόλια.

Προς την υπουργό Παιδείας τέθηκαν οι ερωτήσεις:

«1. Ποιες αναφορές (εντός διδακτέας ύλης) υπάρχουν στα βιβλία των

ελληνικών σχολείων για την ελληνική παρουσία στις ανωτέρω χώρες, από τις οποίες να αντιλαμβάνονται οι μαθητές την ιστορία και τη σημασία της;

2. Ποιες αναφορές υπάρχουν για τη συμβολή των ελληνικών πληθυσμών των ανωτέρω χωρών στα γράμματα και τον πολιτισμό των χωρών όπου κατοικούν;

3. Ποιες αναφορές υπάρχουν για τη σημερινή παρουσία των ελληνικών πληθυσμών στις ανωτέρω χώρες;

4. Ποια εκπαιδευτικά προγράμματα προτίθεται το υπουργείο Παιδείας να υλοποιήσει για τη γνωριμία του μαθητικού πληθυσμού της πατρίδας μας με τη διαχρονική και τη σημερινή παρουσία των Ελλήνων στις χώρες αυτές;».

Η υπουργός, στην από 8.12.2025 απάντησή της, αφού παραθέτει αναλυτικά τις αναφορές που εντοπίζονται στα σχολικά βιβλία για τον αρχαίο ελληνικό αποικισμό, τα γεγονότα της βυζαντινής περιόδου που αφορούν στα Βαλκάνια και την Ιταλία και την προσφορά των ελληνικών παροικιών κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας στον φωτισμό του Γένους και στην προετοιμασία της Επανάστασης του 1821, επισημαίνει ότι «σε ένα σχολικό εγχειρίδιο που επιχειρεί μια ολιστική προσέγγιση κάποιας ιστορικής περιόδου (…) και εντός της περιορισμένης έκτασης συγκεκριμένων ενοτήτων (…) δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν εκτενείς και εις βάθος αναφορές σε ένα μεμονωμένο θέμα, όπως αυτό του εκτός των συνόρων ελληνισμού. Όμως, η παρουσίαση ενδεικτικών πληροφοριών, όπως αυτές που αναφέρθηκαν προηγουμένως, μαζί με το σχετικό οπτικό υλικό και τις γραπτές μαρτυρίες που θα μελετηθούν από τους/τις μαθητές/τριες, δύναται να συνδράμει στην ουσιαστική κατανόηση του θέματος».

Και καταλήγει προαναγγέλλοντας ότι «η εισαγωγή του θεσμού του Πολλαπλού Βιβλίου, σε συνδυασμό με την εφαρμογή των νέων Προγραμμάτων Σπουδών για όλα τα γνωστικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένης της Ιστορίας», θα συμβάλει στην επίτευξη της «κεντρικής στόχευση της εκπαιδευτικής πολιτικής για ενθάρρυνση των μαθητών/τριών να ανακαλύψουν με διερευνητικό τρόπο την ιστορική γνώση και να ανασυνθέσουν κριτικά το ιστορικό παρελθόν».

Λησμονά όμως να απαντήσει στα ερωτήματα 3 και 4, που αφορούν στη σημερινή παρουσία των ελληνικών πληθυσμών στις ανωτέρω χώρες και στο αν το υπουργείο Παιδείας προτίθεται να υλοποιήσει κάποια εκπαιδευτικά προγράμματα για τη γνωριμία του μαθητικού πληθυσμού της πατρίδας μας, όχι μόνο με την ιστορική, αλλά και με τη σημερινή παρουσία των Ελλήνων στις χώρες αυτές.

 

Ξέρετε τι είναι αυτό, αδελφοί, πιστεύω (αυτό).

 

Τέλος, στην ερώτησή τους προς τον υπουργό Εξωτερικών, στις 13.11.2025, οι βουλευτές της ΝΙΚΗΣ επισημαίνουν (η έμφαση δική μας):

«Η μακραίωνη παρουσία των Ελλήνων στις ανωτέρω περιοχές συνιστά όχι μόνο πολιτισμικό κεφάλαιο, αλλά και ευθύνη της ελληνικής πολιτείας για τη στήριξη της εθνικής τους αυτοσυνειδησίας και της γλωσσικής τους παράδοσης. Οι κοινότητες αυτές αποτελούν ζωντανά κύτταρα της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού και ταυτόχρονα πολύτιμους φορείς ήπιας ισχύος για τη χώρα μας. Σε αρκετές περιπτώσεις αντιμετωπίζουν γλωσσική και δημογραφική συρρίκνωση, διοικητικές δυσχέρειες ή τοπικές πιέσεις, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για συστηματική και αποτελεσματική στήριξη από το ελληνικό κράτος».

Και θέτουν τα καίρια ερωτήματα:

«1. Πόσο πληθυσμό έχουν σήμερα οι ελληνικές μειονότητες σε κάθε μία από τις ανωτέρω χώρες;

2. Από ποιες πηγές προκύπτουν οι πληροφορίες για τον αριθμό των μελών τους;

3. Με ποιους φορείς των ελληνικών μειονοτήτων των ανωτέρω χωρών βρίσκεται σε επικοινωνία το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, ώστε να συμβάλλει στην ανάπτυξή τους και στη διατήρηση της εθνικής και πολιτισμικής τους ταυτότητας;

4. Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν σήμερα οι ανωτέρω ελληνικές μειονότητες και ποιες ενέργειες κάνει η κυβέρνηση για την επίλυσή τους;

5. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών με το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, διαθέτετε στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των ελληνικών σχολείων που λειτουργούν στις ανωτέρω χώρες, καθώς και με τα ποσά που δαπάνησε η ελληνική κυβέρνηση το τελευταίο έτος για τη λειτουργία και τη συντήρησή τους;».

Αναμένουμε με ενδιαφέρον την απάντηση του υπουργού, ΑΝ υπάρξει.

Βλ. το σχετικό δελτίο τύπου της ΝΙΚΗΣ, του οποίου διασκευή είναι το παρόν. Εκεί δημοσιεύονται πλήρη τα κείμενα των ερωτήσεων.

Οι ερωτήσεις & οι αντίστοιχες απαντήσεις δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Βουλής:

Προς την υπουργό Πολιτισμού: https://www.hellenicparliament.gr/Koinovouleftikos-Elenchos/Mesa-Koinovouleutikou-Elegxou?pcm_id=7fb6ca90-c9a9-4de8-9d5a-b38d00f3af16

Προς την υπουργό Παιδείας: https://www.hellenicparliament.gr/Koinovouleftikos-Elenchos/Mesa-Koinovouleutikou-Elegxou?pcm_id=00e1382f-87b4-4195-80d9-b38d00f3b282

Προς τον υπουργό Εξωτερικών: https://www.hellenicparliament.gr/Koinovouleftikos-Elenchos/Mesa-Koinovouleutikou-Elegxou?pcm_id=2f097697-b5ed-45f6-a4da-b3ae00e9eb06