Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2023

Άγιοι Τόποι: Οι Αγιοταφίτες ακλόνητοι κρατούν την ελληνορθοδοξία ακόμα και στην αντάρα του πολέμου – Μας θέλουν στο πλευρό τους

Ενωμένη Ρωμηοσύνη / inewsgr


Αγιοταφίτες: Τα μαύρα σύννεφα του πολέμου έχουν απλωθεί πυκνά πάνω από την Αγία Γη των Ιεροσολύμων, της Παλαιστίνης και όλων των ιερών προσκυνημάτων όπου γεννήθηκε, περπάτησε, δίδαξε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός.

Ο ατελείωτος κύκλος αίματος στη Μέση Ανατολή έχει περιζώσει όλους τους ηρωικούς ακρίτες της Ορθοδοξίας: ιερείς, μοναχούς, λαϊκούς και εθελοντές που με πνεύμα αυτοθυσίας κρατάνε Θερμοπύλες στο σημείο μηδέν των διεθνών εξελίξεων. Όντας μαθημένοι στον κίνδυνο, τις απειλές και τα ένοπλα ξεσπάσματα της ευρύτερης περιοχής, ακόμα και εκείνοι μιλούν τώρα για μια πρωτοφανή κλιμάκωση της κατάστασης, και βλέπουν μια ατμόσφαιρα να μυρίζει μπαρούτι και θάνατο.

Σε μια υπέροχη συνέντευξη της μοναχής Δανιηλίας στην «Καθημερινή», η 61χρονη αδελφή μας που ζει στη Μονή της Μικρής Γαλιλαίας, όταν ρωτήθηκε αν υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψει τους Αγίους Τόπους λόγω της έκρυθμης κατάστασης στη Μέση Ανατολή, εκείνη απάντησε: «Μερικές φορές, όταν φτάνω στα όριά μου, περνάει από το μυαλό μου ως ενδεχόμενο, αλλά το μετανιώνω αμέσως. Ο Χριστός διάλεξε αυτά τα μέρη για να σαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος, δεν πήγε στο Βέλγιο ούτε στο Λουξεμβούργο. Ποια είμαι εγώ που θα γκρινιάξω, που θα παραπονεθώ;».

Τι να πει κανείς για αυτή τη γενναιόψυχη και γεμάτη αυταπάρνηση στάση ζωής; Σε αυτήν την απάντηση που μας γεμίζει υπερηφάνεια, αντικατοπτρίζεται το ηρωικό πνεύμα ολόκληρης της ελληνορθόδοξης αδελφότητας που βρίσκεται εκεί για να δίνει ζωή στα άγια προσκυνήματα. Και από αυτήν την απάντηση συνειδητοποιούμε πόσο «μικροί» είμαστε εμείς, που ζούμε στην πολυτέλεια και την άνεση ενός χριστιανισμού που δεν μας κοστίζει τίποτε το ιδιαίτερο, και όμως νομίζουμε πολλές φορές ότι είμαστε «κάποιοι».

Ακόμα και τώρα που οι ρουκέτες περικυκλώνουν το Ισραήλ και οι άρχοντες της γης βρίσκονται σε ετοιμότητα μάχης, οι Αγιοταφίτες δίνουν τον καθημερινό αγώνα τους σαν να μην άλλαξε τίποτα στον ρου των γεγονότων. Και όντως δεν άλλαξε τίποτα τρόπον τινά.

Στην ανθρώπινη σφαίρα έρχονται τα πάνω – κάτω, γιατί η ανθρωπότητα παραδίδεται ολοένα και περισσότερο στο χάος. Στην πνευματική σφαίρα όμως, εκείνοι οι ακριτικοί μαχητές της Ορθοδοξίας μεταχειρίζονται τα ίδια «όπλα» όπως πάντοτε. Την πίστη, την προσευχή, την αγρυπνία, τη νηστεία, την ευχή «υπέρ του σύμπαντος κόσμου». Όλα αυτά τα «όπλα» γίνονται «πυρηνικές βόμβες» πνεύματος, που αναπέμπονται από τον ιερό τόπο που ανέτειλε η σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Είναι λίγο αυτό; Κάθε άλλο. Είναι μια κορυφαία αλλά αθέατη μάχη στην πρώτη γραμμή, που ελπίζουμε ότι ίσως θα ελκύσει το έλεος του Θεού και θα διώξει τη σκιά του θανάτου από τη Μέση Ανατολή.

*****

Το γεγονός ότι οι συμπατριώτες μας δεν εγκαταλείπουν τα προπύργια της Ορθοδοξίας στους Αγίους Τόπους, θα έπρεπε να μας ελέγχει πάρα πολύ. Γιατί αυτοί δεν εγκαταλείπουν τη Αγία Γη ούτε τώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή, ενώ εμείς πολλές φορές θεωρούμε την παρουσία τους «δεδομένη» και τους εγκαταλείπουμε με την αδιαφορία μας. Γιατί αυτοί δεν γκρινιάζουν για τις δυσκολίες και τα δεινά που αντιμετωπίζουν, ενώ εμείς χαλάμε τον κόσμο και γκρινιάζουμε για όλα, και ας ζούμε σαν «παραχαϊδεμένοι» χριστιανοί. Γιατί αυτοί ζουν την κάθε μέρα με την επίγνωση ότι μπορεί να είναι η τελευταία τους, ενώ εμείς ζούμε την κάθε μέρα σαν να μας την χρωστάει ο Θεός.

Πέρα από τα αθώα θύματα που υπάρχουν και από τις δύο πλευρές, οφείλουμε να βάλουμε στην προσευχή μας και την ελληνορθόδοξη φρουρά της πίστεως που στέκεται εκεί ακοίμητη, στους Αγίους Τόπους. Να ευχόμαστε για την προστασία τους και να μην έχουν άλλες δοκιμασίες, γιατί ο πόλεμος έφτασε στο κατώφλι τους. Έχουν την ανάγκη της έμπρακτης συμπαράστασής μας ακόμα περισσότερο τώρα, που το πολεμικό κλίμα θα αποτρέπει τους προσκυνητές και οι αδελφοί μας ενδέχεται να αντιμετωπίσουν μεγάλες δυσκολίες στον βιοπορισμό τους και τη συντήρηση των προσκυνημάτων. Αν ο πόλεμος τραβήξει πολύ ή – ακόμα χειρότερα- αν επεκταθεί, τα προσκυνήματα θα ερημώσουν και θα μαραζώσουν. Και πολλοί είναι οι «καλοθελητές» που καραδοκούν να τα αρπάξουν, εκμεταλλευόμενοι τις τρέχουσες εξελίξεις.

Είναι ύψιστης σημασίας ζήτημα να μείνει ζωντανό το λάβαρο της ελληνορθοδοξίας στους Αγίους Τόπους μέσα σε αυτήν την αντάρα του πολέμου, γιατί εκεί χτυπάει η πνευματική καρδιά της ανθρωπότητας και θα είναι τεράστιο πλήγμα να στερηθούμε αυτήν την ευλογία, σε αυτήν την εσχατολογική εποχή. Σε έναν κόσμο που τρέχει με ραγδαία ταχύτητα προς το χείριστο, χρειαζόμαστε αυτήν την πνευματική σταθερά.

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Βρέχει θάνατο στον πλανήτη και εμείς τρέχουμε να πιάσουμε κερκίδα
 
Ο πόλεμος έγινε θέαμα και η ανθρωπιά μας μπήκε σε στρατόπεδα - Ψάχνουμε να βρούμε τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» ακόμα και στις κτηνωδίες

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ / Sportime

Κάθε πόλεμος είναι και ένας καθρέφτης για την κοινωνία. Όχι μόνο αν αφορά τη χώρα σου, αλλά ακόμα και αν συμβαίνει στη «γειτονιά» σου. Ο λαός μας κατάφερε εν πολλοίς να γίνει δειλός και αιμοβόρος ταυτόχρονα. Αδιάφορος και φυγόπονος για τα εντός συνόρων, άλλα ειδήμονας για τα εκτός.

Ο Έλληνας απαξιώνει τις εκλογές που θα ορίσουν τη μοίρα του ίδιου του τόπου του, άλλα ξάφνου γίνεται στρατηγικός αναλυτής για να λύσει το μεσοανατολικό ζήτημα. Γράφει τα συνταγματικά του δικαιώματα στα παλαιότερα των υποδημάτων του, άλλα ωρύεται στα πληκτρολόγια και τα τηλεοπτικά στούντιο για τα δικαιώματα του Παλαιστίνιου ή του Ισραηλινού. Παζαρεύουν το Αιγαίο πίσω από την πλάτη του, κι εκείνος προβάρει στα social media το εβραϊκό κιπά ή το παλαιστινιακό μαντήλι. Ναι, θα πάρεις μια θέση, θα εκφράσεις μια άποψη, άλλα τα χάλια σου τα είδες καθόλου;

Με την πρώτη σφαίρα που θα σφυρίξει και την πρώτη ρουκέτα που θα πέσει, ο μέσος Έλληνας τρέχει να πιάσει μια κερκίδα για να φωνάξει υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Παράγουμε τόσο διχασμό, που τον εξάγουμε σε αφθονία κιόλας. Ο διπολισμός έγινε το εθνικό μας προϊόν και τον καταναλώνουμε αχόρταγα, σε αντίθεση με το ελαιόλαδο και τη φέτα που γίνονται απλησίαστες πολυτέλειες. Και αν τα ράφια των σούπερ μάρκετ βομβαρδίζονται από κερδοσκοπικά τεχνάσματα που μας καταδικάζουν σε συνθήκες κατοχής, δεν μας νοιάζει και πολύ γιατί έχουμε να παρακολουθήσουμε γεωπολιτικό ντέρμπι σε «high definition» ανάλυση.

Ο πόλεμος έγινε και αυτός «reality» και πρέπει να ψηφίσουμε με την «αποψάρα» μας, ποιοι διαγωνιζόμενοι πρέπει να αποχωρήσουν από το πρόσωπο αυτής της γης.

Βαρεθήκαμε το «reality» της Ουκρανίας γιατί κοντεύει τρεις «σεζόν» και οι «τηλεθεατές» θέλουν να ανανεώνουν τα θεάματά τους. Η εθνοκάθαρση των Αρμενίων δεν είχε ενδιαφέρον για τη βιομηχανία των ευρωατλαντικών συμφερόντων και έτσι «πάτωσε» από θεαματικότητα και οι «τηλεθεατές» άλλαξαν γρήγορα κανάλι, αφήνοντας τους πρωταγωνιστές του Αρτσάχ να βιώνουν μόνοι τους τη φρίκη τους.

Τα γεγονότα έτρεξαν, και τα συγκρουόμενα γεωπολιτικά συμφέροντα πέρασαν τη φάση των προσεισμών και φτάνουν τώρα στον κύριο σεισμό. Η Μέση Ανατολή γίνεται φιτίλι που απειλεί να τινάξει στον αέρα την ανθρωπότητα για 3η φορά στην ιστορία. Από τις λασπωμένες στέπες της Ουκρανίας, ο «σκηνοθέτης» και «Άρχων του κόσμου τούτου», μας μετέφερε στα άνυδρα ξεροτόπια του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Ξαναζεστάθηκαν οι καναπέδες, ξαναπήραν φωτιά τα τηλεκοντρόλ και τα πληκτρολόγια. Νέο πολεμικό σίριαλ στις οθόνες, με πολύ καλές κριτικές και προοπτικές να κάνει θραύση πυρηνικών διαστάσεων.

Αφού εμείς δεν εκτιμάμε τη ζωή μας, έμεινε να μας θυμίζει την αξία της μονάχα ένας πόλεμος. Και τι κάνουμε; Ο θάνατος πρωταγωνιστεί και το ανθρώπινο είδος κυλιέται στο αίμα μιας ζωντανής κόλασης, αλλά εμείς ψάχνουμε να βρούμε ποιος έχει περισσότερες δικαιολογίες για να σκοτώνει γυναικόπαιδα και να ισοπεδώνει πόλεις.

Ενώ είμαστε χαμένοι στον πόλεμο της πληροφορίας, εμείς βγάζουμε πορίσματα και χτυπάμε το σφυρί του δικαστή για να πούμε ποιος ποταμός αίματος είναι καλός και ποιος είναι κακός. Μπλεγμένοι σε έναν κυκεώνα από αλήθειες και ψέματα του πολεμικού μετώπου, αγόμενοι και φερόμενοι από πολιτικές κορώνες, από fake news και από την προπαγάνδα μυστικών υπηρεσιών, ψάχνουμε να βρούμε το «άσπρο» και το «μαύρο», ενώ έχουμε παραδοθεί στο «γκρίζο». Παρασυρόμενοι από ιδεολογικά ρεύματα του μικρόκοσμού μας, βγάζουμε πολεμικό ανακοινωθέν από το «γραφείο Τύπου» της αφεντιάς μας, την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι μαζεύουν άψυχα κορμιά από βομβαρδισμένα ερείπια και υπαίθρια σφαγεία.

Και αφού ζούμε την πραγματικότητα σε συνθήκες τηλεοπτικού «σόου», ο κάθε συμμετέχων επιβάλλεται να πει την άποψή του για να τον ακούσει το κοινό. Βλέπεις τις τελευταίες μέρες πολιτικούς να λένε σε αυστηρούς τόνους προς τα άλλα κόμματα «να πάρουν καθαρή θέση» για το μεσοανατολικό.

Αν δεν είσαι με εμάς, είσαι με τους άλλους. Αν δεν πάρεις θέση με τους μεν, ανήκεις στο ιδεολογικό στρατόπεδο των δε. Από τα σύνορα και έξω, η ανοχή είναι ενοχή. Από τα σύνορα και μέσα, η ανοχή και η αποχή είναι «επανάσταση». Σου λένε ότι οπωσδήποτε πρέπει να πάρεις το μέρος κάποιων δολοφόνων για να αφήσεις δαχτυλικά αποτυπώματα στην ιστορία, να βάλεις κι εσύ σφραγίδα σε κάποια θηριωδία, να γίνεις μέρος του κανιβαλισμού για να υπογράψεις με τη γνώμη σου ότι αυτός είναι όλος κι όλος ο άνθρωπος: χώμα, αίμα, δυστυχία και συμφέρον.

Βεβαίως και υπάρχουν συγκεκριμένες αναγνώσεις των γεγονότων στη Μέση Ανατολή. Υπάρχουν και γεωπολιτικά επιχειρήματα και επιταγές της ιστορίας και δίκαια που πρέπει να διεκδικηθούν. Άλλα πέρα από όλα αυτά, που υπό το πρίσμα του συμφέροντος γίνονται πάντοτε υποκειμενικά, εμείς βλέπουμε το κατάντημά μας; Βλέπουμε ότι ο κόσμος τείνει να γίνει ένα παγκόσμιο αμφιθέατρο που κόβει εισιτήρια για σφαγές και κτηνωδίες; Βλέπουμε ότι το μόνο που μας δίνει ζωή πλέον, είναι εκείνη η σαδιστική ικανοποίηση της συμφοράς που βρίσκει τη διπλανή μας πόρτα και όχι τη δική μας;

Περισσότερο καταναλωτές θεάματος και λιγότερο άνθρωποι. Παρίες με φωνακλάδικη άποψη, άλλα νεκρωμένοι ως πολίτες – πόσο μάλλον ως εικόνες Θεού. Και μιας που λέμε για τον Θεό, Εκείνος πού είναι σε όλα αυτά τα δεινά που ξεδιπλώνονται μπροστά μας; Ε αφού τον «φιμώσαμε» και τον βάλαμε στην άκρη, ας μιλάνε τώρα τα ανθρώπινα θηρία, μικρά και μεγάλα, για να βιώσουμε το «μεγαλείο» της παγκόσμιας αποκτήνωσης. Οι «προφήτες» της αποστασίας ανέβηκαν στον άμβωνα και το κήρυγμά τους στάζει θάνατο. Και εμείς ψάχνουμε από ποια πλευρά της ιστορίας φαίνεται καλύτερη η σκιά του στον πλανήτη…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου