Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες επιχειρηματίες έχουν καταστραφεί από το 2009 και μετά, μέσα από τις αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις που αντιμετωπίζει η χώρα. Αντιμετωπίζονται στις περισσότερες των περιπτώσεων σαν σκουπίδια. Πολλοί από αυτούς καταλήγουν στον δρόμο. Κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Τις ημέρες εργάζονται όπου βρουν για ένα μεροκάματο για να μην πεθάνουν από την πείνα. Τις νύχτες κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Τα φαντάσματα των πόλεων, κανείς δεν τους προσέχει... Η φιλαδελφία μας είναι άγνωστη. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να λειτουργούμε ομαδικά ως κρίκοι μιας αλυσίδας που είναι η κοινότητα μέσα στην οποία συνυπάρχουμε. Έχουμε φτιάξει ο καθένας το δικό του κουκούλι, όπως μας αρέσει, έχουμε μπει μέσα και καθόμαστε με το κινητό.
Η κοινωνία μας αργοπεθαίνει κι εμείς εγκλωβισμένοι στα όρια του ατομικισμού, μετατρεπόμαστε σε φυτά...
Μην ξεχνάμε και το σημερινό ευαγγέλιο (άμεσα σχετικό): η συγκλονιστική παραβολή του Πλούσιου και του Λάζαρου
